Mats Buelinckx
Twee weken lag hij in coma, elf uur lang werd hij geopereerd aan zijn gezicht en even scheelde het maar een paar millimeter of hij was blind. Vier maanden na zijn horrorval in de Ronde van Polen durft Filippo Baroncini (25) opnieuw vooruit te kijken. De Italiaan van UAE Team Emirates-RXG blikt openhartig terug op een van de donkerste periodes uit zijn leven. "Het is een wonder dat ik nog leef.”
Begin augustus sloeg het noodlot genadeloos toe in de derde etappe van de Ronde van Polen. In een gevaarlijke afdaling verloor Baroncini de controle over zijn fiets door los grind en knalde hij tegen een muur. “Ik herinner me elk detail van die val", zegt hij met een krop in de keel. De wielerwereld hield de adem in toen duidelijk werd hoe zwaar hij eraan toe was.
Coma
De gevolgen waren enorm: een gebroken kaak, een kapotte neus en zware breuken in het gezicht. “Ik raakte net niet blind", klinkt het bij Sporza. “De foto’s van vlak na mijn val durf ik nog altijd niet te bekijken.” Extra pijnlijk: hij lag liefst 45 minuten in een stilstaande ambulance. “Onbegrijpelijk in de toestand waarin ik verkeerde", klinkt het scherp. Uiteindelijk was het de ploegarts van Ineos die aandrong op een snelle overbrenging naar het ziekenhuis.
In Polen werd hij eerst geopereerd aan zijn sleutelbeen, maar door de ernst van zijn aangezichtsletsels besloten artsen hem in een kunstmatige coma te brengen. Zijn vader en broer reisden af om hem dagenlang te zien slapen. “Achteraf hoorde ik hoe zwaar dat voor hen was", zegt Baroncini emotioneel. Vanuit Polen werd hij in coma overgevlogen naar Italië, waar hij elf uur lang geopereerd werd aan zijn kaak en gezicht.
Zonnebril
Na twee weken ontwaakte Baroncini uit zijn coma. “Toen besefte ik pas hoe groot het wonder was", vertelt hij. “Dat ik nog leef én nog kan zien.” Ironisch genoeg speelde zijn zonnebril een cruciale rol. “Die brak mijn neus, maar redde wel mijn ogen. Het scheelde maar enkele millimeters.” Een detail dat alles veranderde.
Vandaag werkt Baroncini stap voor stap aan zijn comeback. Hij trainde opnieuw op de fiets en hoopt eind maart weer een rugnummer op te spelden. Fysiek gaat het beter, mentaal blijft het soms moeilijk. “Ik praat met een psycholoog om dit achter me te laten,” zegt hij. Toch durft hij weer te dromen. Van Milaan-Sanremo, of zelfs een Belgische klassieker. “België brengt mij geluk", glimlacht hij. En na alles wat hij meemaakte, klinkt dat als pure winst.
