WN Redactie
Heroïek, stof en pure wielerromantiek: Strade Bianche is in korte tijd uitgegroeid tot een van de meest geliefde koersen op de kalender. De Toscaanse grindwegen – de beroemde sterrati – geven deze wedstrijd een uniek karakter. Het is een koers waarin klasse, lef en uithoudingsvermogen samenkomen, met als ultieme beloning de iconische aankomst op het Piazza del Campo in Siena.
Hoewel Strade Bianche officieel nog altijd geen Monument is, voelt het voor veel wielerfans wel zo. De aantrekkingskracht van de koers is enorm, en ook in 2026 staat er opnieuw een indrukwekkend deelnemersveld aan de start. Wereldkampioen Tadej Pogačar kan zelfs al voor de vierde keer in vijf jaar winnen. De vraag is vooral: wie kan hem stoppen?
LEES OOK: Alaphilippe verrast: “Verwacht niets van mij”
Historie: een moderne klassiekerIn amper twee decennia groeide Strade Bianche uit tot een van de meest prestigieuze eendagskoersen ter wereld. Het concept is even eenvoudig als briljant: lange grindstroken door het Toscaanse landschap, afgewisseld met korte, steile hellingen en een spectaculaire finale in Siena.
De wedstrijd leverde al talloze heroïsche momenten op. Vorig jaar kregen we opnieuw zo’n editie waarin alles samenkwam. Tom Pidcock was de eerste die het vuur aan de lont stak, waarna Tadej Pogačar meteen reageerde. De wereldkampioen kende onderweg nog een hachelijk moment toen hij in een afdaling zwaar ten val kwam, maar herstelde zich op indrukwekkende wijze
Op de Colle Pinzuto plaatste hij uiteindelijk zijn beslissende aanval. Pidcock kon even volgen, maar moest na enkele honderden meters passen. Vanaf dat moment reed Pogačar solo richting Siena, waar hij – gehavend maar dominant – opnieuw zijn naam op de erelijst zette. Pidcock werd tweede, Tim Wellens vervolledigde het podium en zorgde zo voor een UAE-feest.
Parcours: minder grind, maar dezelfde finale
De organisatie heeft het parcours voor 2026 licht aangepast. In totaal verdwijnt zestien kilometer aan grindstroken uit de wedstrijd en is de totale afstand ingekort van 213 naar 201 kilometer. Daarmee hoopt men mogelijk het koersverloop iets minder voorspelbaar te maken.
De grindstroken La Piana en Seravalle, samen goed voor bijna zestien kilometer, verdwijnen uit de eerste wedstrijdfase. Ook de openingsstrook van Vidritta is ingekort. Daardoor telt de wedstrijd nu nog 64,1 kilometer aan sterrati, waar dat eerder ongeveer tachtig kilometer was.
Aan de finale werd echter niet geraakt. En dat is misschien wel het belangrijkste. De lange grindstroken San Martino in Grania en Monte Sante Marie blijven de grote scherprechters in het midden van de wedstrijd.
Daarna volgen nog Monteaperti, Colle Pinzuto, Le Tolfe, Strada del Castagno en Montechiaro, voordat opnieuw Colle Pinzuto en Le Tolfe op het programma staan. Die laatste stroken zorgen vaak voor de definitieve schifting.
Na Le Tolfe rest nog de aanloop naar Siena, met als absolute apotheose de steile klim van de Via Santa Caterina richting het Piazza del Campo. Daar wordt de winnaar van Strade Bianche traditioneel gekroond.
Favorieten: opnieuw de koers van Pogačar?
Het is bijna een automatisme geworden: als Tadej Pogačar start in Strade Bianche, is hij de topfavoriet. De Sloveen won drie van de laatste vier edities en liet telkens zien dat hij deze koers volledig naar zijn hand kan zetten.
Opvallend is dat hij ook dit jaar zijn seizoen hier opent. Dat was in het verleden geen enkel probleem. Integendeel: Pogačar staat erom bekend dat hij bij zijn seizoensdebuut meteen kan uitpakken met indrukwekkende solo’s. In Strade Bianche voelt hij zich bovendien perfect thuis.
Binnen UAE Emirates XRG krijgt hij opnieuw een bijzonder sterke ploeg mee. Isaac Del Toro behoort tot de meest opvallende namen. De Mexicaan maakte grote indruk in de UAE Tour, waar hij twee ritten en het eindklassement won. Als hij zijn vorm meebrengt naar Toscane, kan hij een belangrijke rol spelen in de finale.
Een andere interessante naam is Jan Christen. De Zwitser is bezig aan een indrukwekkend begin van het seizoen en beschikt over een explosiviteit die perfect past bij het profiel van Strade Bianche. In theorie kan UAE zelfs met meerdere renners de finale domineren.
Uitdagers: jonge generatie klopt op de deur
Toch staan er ook genoeg uitdagers aan de start. Tom Pidcock blijft een van de gevaarlijkste tegenstanders. De Brit heeft een indrukwekkend palmares in deze koers en eindigde bij al zijn deelnames in de top vijf. Zijn overwinning in 2023 bewees dat hij op deze wegen perfect uit de voeten kan.
Daarnaast kijken veel ogen naar het Franse supertalent Paul Seixas. De amper negentienjarige renner maakte vorig seizoen al indruk met zijn overwinning in de Tour de l’Avenir en sterke prestaties op grote kampioenschappen. Zijn recente zeges in de Algarve en de Ardèche Classic tonen aan dat hij klaar is voor het echte werk.
Ook Romain Grégoire voelt zich thuis in dit type koers. De Fransman beschikt over een sterke punch en eindigde bij zijn debuut meteen in de top tien. Als hij de zware grindstroken goed verteert, kan hij in Siena gevaarlijk worden.
Matteo Jorgenson en Wout van Aert zijn twee andere namen om rekening mee te houden. Jorgenson liet al sterke dingen zien in het vroege seizoen, terwijl Van Aert na ziekte terugkeert in competitie. De Belg heeft bovendien een uitstekend palmares in Strade Bianche en bewees al eerder dat hij deze koers kan winnen.
Koersverwachting: wachten op de aanval
Strade Bianche wordt zelden gewonnen door af te wachten. De sterrati zorgen ervoor dat de koers al vroeg openbreekt en dat positionering cruciaal is. Wie een grindstrook verkeerd opdraait, rijdt meteen achter de feiten aan.
Toch lijkt het scenario opnieuw bekend: de concurrentie zal proberen om Pogačar onder druk te zetten vóór de zwaarste stroken. Lukt dat niet, dan is de kans groot dat de wereldkampioen opnieuw zijn moment kiest op Monte Sante Marie of Colle Pinzuto.
Als dat gebeurt, weet iedereen wat er volgt: een lange solo richting Siena.
Favorieten WielerNieuws.be
**** - Tadej Pogačar
*** - Tom Pidcock, Isaac Del Toro
** - Paul Seixas, Wout van Aert, Romain Grégoire
* - Matteo Jorgenson, Jan Christen, Florian Vermeersch, Paul Lapeira
