Het klassieke voorjaar ging van start zonder Mads Pedersen. De Deen van Lidl-Trek ontbreekt in de Omloop Het Nieuwsblad na zijn zware val in de Ronde van Valencia, waar hij een gebroken pols en sleutelbeen opliep. In de podcast In the Middle of Lidl-Trek gaf hij een opvallend eerlijke inkijk in zijn herstel én in de harde realiteit van zijn revalidatie.
LEES OOK: Van der Poel verrast met opvallende lof voor Belgische renner
“Ik viel een meter naar beneden”Pedersen herinnert zich de crash nog levendig. “Het was een stressvol moment, iedereen moest vooraan zitten voor een klim. Het ging licht bergaf, we gingen 70, 75 kilometer per uur.” In een flauwe bocht liep het mis toen renners voor hem elkaar raakten. “Ik had geen keus en moest over het randje. Ik zag veel bosjes en hoopte op een zachte landing, maar viel een meter naar beneden op de stenen.”
De gevolgen waren zwaar. “Mijn linkerpols heeft een flinke klap gehad, en het sleutelbeen natuurlijk ook. Maar mijn gezicht heeft ook wat te verduren gekregen.” Even vreesde hij voor erger. “Dan denk je, fuck: als mijn rug is gebroken..." Gelukkig bleek er geen wervelbreuk, al bleef de klap stevig nazinderen.

Harde realiteit van herstel
Pedersen schuwde de details niet over zijn eerste dagen na de operatie. “Ik kon mijn r**t niet afvegen, maat! Mijn linkerpols was gebroken en zat tot boven mijn elleboog in het gips. En mijn rechtersleutelbeen was gebroken, dus die zat in een mitella. Ik kon vijf dagen niet poepen. Het was een taaie geboorte toen het eindelijk wel weer kon.”
De vraag blijft of hij tijdig in vorm geraakt voor de grote klassiekers, met de Ronde van Vlaanderen als mikpunt. Pedersen blijft voorzichtig. “Het is jammer, maar we weten ook niet hoe het lichaam gaat reageren. Als ik de klassiekers haal, worden dat mijn eerste koersen.”
Toch blijft de motivatie overeind. “Maar als we er niet in geloofden, zou ik mezelf niet kapot trappen op de hometrainer.” Het voorjaar zonder Pedersen is begonnen, maar de Deen werkt intussen keihard aan een mogelijke comeback wanneer het er echt toe doet.
Stan Strubbe