Kevin De Jonghe
Drie dagen na elkaar – en dan zeker in de ploegentijdrit – vroegtijdig zich aan kant moeten zetten, om dan twee dagen later doodleuk aan te knopen met de overwinning. Wout van Aert kan dat. Absoluut een deugddoende zege, en zo meteen ook een grote en broodnodige mentale opsteker.
LEES OOK: BK of niet? Wout van Aert geeft zelf het antwoord
Opmerkelijk zegegebaarWant een winnaar als Van Aert komt uiteraard niet meedoen om de hoop te vergroten. En zijn ploegmaats zo in de steek moeten laten – zoals dat ongetwijfeld bij hemzelf aanvoelde in de ploegentijdrit – zal extra veel pijn hebben gedaan.
"Ik was naar deze koers gekomen met het doel om toch eens de handen in de lucht te steken. Gisteren voelde ik dat dat erin zat”, kwam het hernieuwde geloof er al op woensdag. Toen waren de vluchters hem nog te snel af, donderdag was het wél prijs.
Een vingertje richting het hoofd volgde bij het zegegebaar, zoals we ook Remco Evenepoel en Demi Vollering het wel al eens zagen doen. Betekenis? Het hoofd koel houden, in jezelf blijven geloven. Exact wat Van Aert heeft gedaan.
Twijfelaars terechtgewezen
De Kempenaar haalt zo meteen ook zijn gram na de lawine aan kritiek en twijfels van de voorbije dagen. Ploegleider Maarten Wynants werd door Sporza gevraagd naar zijn viering.
"Ik heb hem nog niet gesproken, dus het is moeilijk in te schatten. Het zal iets met zijn karakter te maken hebben", bleef die op de oppervlakte.
Een morele boost
Maar dat deze overwinning alweer deugd zal doen in het hoofd, daar hoeft niemand aan te twijfelen. Van Aert wist het eigenlijk tussen de lijnen door zelf aan te geven.
"Het is misschien raar om te zeggen, maar mentaal was dit een van mijn moeilijkere overwinningen”, stelde hij immers. “Ook al voelde ik mij niet goed, ik moest erin blijven geloven.” Blijven geloven, niet aan jezelf twijfelen.
En dus het vingertje tegen het hoofd. Ook Wynants besefte uiteraard maar al te best dat dit een opsteker van jewelste betekent voor Van Aert, en voor Visma in zijn geheel.
"Het is de morele boost die hij nodig had. Het is een goede stap in de juiste richting, maar we zijn er nog niet”, bleef de ploegleider evenwel met de voetjes op de grond.
