Verstrynge heeft wat te melden na tweede plaats op BK

Het was zó dichtbij. Emiel Verstrynge reed in Beringen misschien wel de beste cross uit zijn carrière, maar bleef uiteindelijk met lege handen achter. Thibau Nys hield stand op de laatste helling en hield de Oost-Vlaming zo van zijn eerste Belgische titel bij de profs. De ontgoocheling overheerste na afloop. “Als ik niet meer zo dicht was gekomen, was het minder zuur geweest.”

LEES OOK: Wie wordt Belgisch kampioen? Bondscoach komt met daverende voorspelling

Uitdager

Verstrynge werd vooraf al naar voren geschoven als dé uitdager van Nys en maakte die rol ook volledig waar. Ronde na ronde bleef hij aanklampen, zelfs toen Nys lange tijd solo voorop leek te rijden. In de slotfase rook hij zelfs zijn kans. “In de finale dacht ik echt: dit lukt mij hier,” vertelde hij. “Maar in die voorlaatste bocht moet ik anderhalve meter toegeven. Dat gat kreeg ik niet meer dicht.”

De renner van Crelan-Corendon moest nochtans van ver komen. Al vroeg in de wedstrijd ging hij tegen de grond. “Die val kostte me vertrouwen. Ik moest mijn ritme opnieuw zoeken,” blikte hij terug. Toch bleef hij knokken, met het besef dat een kampioenschap vaak pas op het einde beslist wordt.

Adrenaline tot op de meet

De glijpartij van Nys gaf Verstrynge extra moed. “Ik dacht niet dat ik door die val meteen heel dicht zou komen, maar ik voelde wel dat het rondje erna minder vlot ging bij hem. Dat was het moment om druk te blijven zetten.” En dat deed hij ook. Meter voor meter sloop hij dichterbij, tot het verschil in de slotronde nog maar miniem was.

Maar telkens wanneer Verstrynge aansluiting leek te vinden, toonde Nys waarom hij kampioenschapsrenner pur sang is. “Elke keer als ik dacht dat ik dichter kwam, begon hij weer aan een van zijn sterke stukken,” zei Verstrynge. “We zaten allebei door onze beste krachten heen. In die loopstrook zag ik dat de kou op Thibau sloeg, maar ik voelde zelf ook dat het op was. Die laatste ronde was puur adrenaline.”

Uiteindelijk bleef het bij zilver, zijn eerste BK-medaille bij de profs. Een resultaat om trots op te zijn, maar dat gevoel kwam nog niet meteen. “Ik mag ontgoocheld zijn,” besloot hij eerlijk. “Tweede worden op een BK is iets wat je liever niet ziet. Maar als ik hier over anderhalve maand op terugkijk en zie hoe deze periode is verlopen, dan moet ik tevreden zijn.”