WN Redactie
Het nieuws dat Eli Iserbyt definitief een punt moet zetten achter zijn carrière blijft diepe sporen nalaten. Niet alleen binnen het veldritmilieu, maar ook daarbuiten sijpelen de emoties nog steeds door. Terwijl de sportwereld het verdict probeert te plaatsen, liet ook zijn partner Fien Maddens van zich horen met een persoonlijke en ingetogen boodschap op Instagram
LEES OOK: VDP-fans op het puntje van hun stoel: "Hij zal altijd het WK rijden"
“Een leven dat niemand ooit ziet”In haar boodschap blikt Maddens terug op de jaren naast een topsporter. “De voorbije jaren hebben me meer gegeven dan ik ooit had gedacht dat een leven in de sport kon bevatten”, schrijft ze. Ze schetst het vaak onzichtbare leven achter de schermen: “Vroege ochtenden op de weg, lange dagen van wachten en hopen, de rush van koersdagen, het horen van zijn naam, overwinningen die onwerkelijk aanvoelden, en de stille momenten die niemand ooit ziet.”
Volgens Maddens was haar rol er één van onvoorwaardelijke steun. “Ik mocht naast Eli staan door alles heen: de zeges, het hartzeer, de opofferingen, de dromen die uitkwamen.” Ze noemt het een privilege om hem zijn passie te zien beleven. “Hem zijn hele hart zien leggen in de sport die hij liefheeft, was een van de grootste privileges van mijn leven.”
“Omdat hij harder vocht dan wie ook”
“En precies daarom doet dit deel zo’n pijn”, schrijft ze. “Niet omdat Eli niet hard genoeg heeft gevochten … maar omdat hij harder heeft gevochten dan wie dan ook ooit zal begrijpen.” Volgens haar vroeg zijn lichaam uiteindelijk meer dan het kon geven. “Omdat het leven soms een einde schrijft dat je nooit zag aankomen. Het is pijnlijk, oneerlijk en zwaarder dan woorden kunnen dragen.”
Toch blijft haar boodschap niet hangen in verdriet. Integendeel, Maddens sluit af met een opvallend warme toon. “Maar zelfs met dat alles … is mijn hart vol. Vol dankbaarheid voor alles wat we hebben beleefd, vol trots voor de atleet en de man die hij is, vol liefde voor de weg die we samen hebben afgelegd.”
Die weg, zo besluit ze, kan door geen enkele tegenslag of abrupt einde worden uitgewist. “Dit hoofdstuk sluit op een manier die we nooit wilden, maar we stappen verder met dankbaarheid voor wat is geweest en moed voor wat komt.”
