WN Redactie
Michael Valgren heeft in de zeventiende etappe van de Giro d'Italia eindelijk datgene bereikt waar hij al jaren naar op zoek was: een ritzege in een grote ronde. De 34-jarige Deen van EF Education-EasyPost verraste zijn medevluchters in de finale richting Andalo met een perfect getimede aanval en hield zo onder meer Andreas Leknessund en Damiano Caruso achter zich. Na eerdere zeges in klassiekers als de Amstel Gold Race en Omloop Het Nieuwsblad voelde deze overwinning voor Valgren als een ontbrekend hoofdstuk op zijn palmares.
LEES OOK: Sluwe vos Valgren wint vermakelijke Giro-rit
“Deze overwinning ontbrak nog op mijn cv”Na afloop straalde de opluchting van het gezicht van Valgren af. De ervaren Deen kende de voorbije jaren een moeilijke periode met blessures en fysieke problemen, maar bewees in deze Giro opnieuw dat hij nog altijd wedstrijden op topniveau kan winnen. “Ik ben heel blij om hier te staan”, vertelde hij direct na afloop. “Gelukkig heb ik eindelijk een ritzege kunnen boeken. Deze miste ik nog op mijn cv.”
Valgren maakte daarbij duidelijk dat hij zijn succes vooral te danken heeft aan koersinzicht en ervaring. “Mensen zeggen vaak dat ik heel snel ben, maar mijn maximale vermogen is eigenlijk best beschamend”, lachte hij. “Mijn handelsmerk is eerder dat ik tactische finales goed kan rijden als ik de benen heb. Dat kan ik wel echt goed.”
Tactische chaos speelt Valgren perfect in de kaart
De zeventiende etappe ontwikkelde zich tot een complete chaosrit, met een enorme kopgroep en voortdurend wisselende koerssituaties. Valgren bleef echter opvallend rustig tussen alle aanvallen van renners als Igor Arrieta, Einer Rubio en Aleksandr Vlasov.
Volgens de Deen was het vooral een kwestie van geduld bewaren en het juiste moment kiezen. “Het was echt een rare dag”, blikte hij terug. “Met zo’n grote groep vooraan moest je constant nadenken. In de finale werd er echt gekoerst. Iedereen probeerde iets.”
Daarbij kreeg Valgren onderweg zelfs nog af te rekenen met een hongerklop die in de lucht hing. “Ik had op een bepaald moment geen eten meer en was bang dat ik helemaal leeg zou raken”, gaf hij toe. “Gelukkig gebeurde dat uiteindelijk niet.”
Pokéball van zoontje blijkt perfecte geluksbrenger
Misschien nog opvallender dan zijn aanval was het bijzondere voorwerp dat Valgren na de finish bovenhaalde. Meteen na zijn aankomst vierde hij zijn ritzege namelijk met een Pokéball in de hand, iets wat bij veel kijkers vragen opriep.
Daar bleek echter een persoonlijk verhaal achter te zitten. “Mijn zoontje heeft die vorig jaar voor me gemaakt toen ik met veel motivatie naar de Tour de France vertrok”, vertelde Valgren zichtbaar trots. “De Pokéball is gemaakt in de kleuren van onze ploeg en ondertussen mijn geluksbrenger geworden.”
Zo kreeg een toch al emotionele ritzege voor Valgren nog een extra persoonlijke betekenis. Na jaren van twijfels, pech en moeilijke periodes leverde uitgerekend een symbolisch cadeautje van zijn zoon hem misschien wel de mooiste overwinning van zijn carrière op.
