WN Redactie
Michael Valgren heeft een van de meest spectaculaire ritten van deze Giro d’Italia op zijn naam geschreven. De Deen van EF Education-EasyPost kroonde zich in Andalo tot de slimste én sterkste van een knotsgekke vluchtersdag, waarin het koersverloop om de haverklap volledig kantelde. Na een zinderende finale hield Valgren uiteindelijk Andreas Leknessund en Damiano Caruso achter zich. Voor de inmiddels 34-jarige Deen betekende het zijn allereerste ritzege ooit in een grote ronde.
Doldwaze openingsfase zet Giro meteen in brand
De zeventiende etappe naar Andalo leek vooraf gemaakt voor de aanvallers en dat bleek al snel geen loze voorspelling. Vanaf kilometer nul volgden de demarrages elkaar in moordend tempo op en duurde het bijzonder lang vooraleer een groep echt ruimte kreeg van het peloton. Uiteindelijk slaagden zeven renners erin een eerste kloof te slaan, met onder meer Leknessund, Valgren, Rémi Cavagna en Jan Christen.
Daarachter bleef het echter onrustig. Nieuwe tegenaanvallen volgden elkaar in sneltempo op en op de eerste beklimming van de dag brak de koers volledig open. Vooral Tudor Pro Cycling Team zette het vuur opnieuw aan de lont, waardoor een bijzonder sterke achtervolgende groep ontstond met onder anderen Giulio Ciccone, Jhonatan Narváez, Enric Mas en Caruso.
Ondertussen keek Team Visma | Lease a Bike rustig toe. Geen enkele aanvaller vormde immers een bedreiging voor het roze van Jonas Vingegaard, waardoor de voorsprong van de vluchters snel opliep richting drie minuten.
Cavagna probeert het solo, Narváez zorgt voor nieuwe explosie
Toen de kopgroepen uiteindelijk samensmolten, besloot Cavagna het over een andere boeg te gooien. De Fransman begon aan een lange solo en reed op indrukwekkende wijze meer dan twee minuten weg van zijn achtervolgers. Even leek het waanzin, maar de hardrijder hield verrassend lang stand.
Toch bleek die inspanning uiteindelijk te veel gevraagd. In de heuvelzone richting Roncone werd Cavagna gegrepen, mede dankzij het werk van UAE Emirates XRG voor Narváez. De Ecuadoriaan wilde koste wat kost de volle buit pakken aan de tussensprint om opnieuw de paarse trui te veroveren op Paul Magnier.
Narváez slaagde in zijn opzet en ontketende vervolgens meteen een nieuwe golf aanvallen. Daardoor brak de kopgroep opnieuw volledig uiteen. Uiteindelijk bleven tien sterke renners over, met Valgren, Leknessund, Caruso, Aleksandr Vlasov, Einer Rubio en Igor Arrieta als belangrijkste namen.
Finale verandert voortdurend van scenario
Wat daarna volgde, was pure Giro-chaos. Eerst leek Rubio de beslissende move te plaatsen met meerdere splijtende versnellingen op de slothellingen. Valgren kraakte echter niet en reed het gat telkens weer dicht. Arrieta kon nog aanklampen, maar de samenwerking voorin bleef stroef verlopen.
Daardoor kwamen ook achtervolgers als Vlasov, Caruso en Leknessund plots opnieuw in beeld. Het verschil schommelde voortdurend rond tien seconden en op de oplopende stroken richting Andalo leek alles opnieuw samen te komen.
Toch hield Valgren het hoofd koel. De Deen voelde perfect aan dat iedereen op de limiet zat en koos exact het juiste moment uit voor zijn beslissende aanval.
Valgren verrast iedereen met perfecte timing
Bij het ingaan van de laatste kilometer plaatste Valgren een vernietigende versnelling. Rubio reageerde te laat, terwijl ook de rest van de achtervolgers geen antwoord meer had. In enkele seconden sloeg de ervaren Deen een beslissend gat.
Daarmee bekroonde Valgren een meesterlijke koersdag, waarin hij vooral tactisch uitblonk. Terwijl anderen elkaar voortdurend bestookten of aarzelden, bleef hij geduldig wachten op het juiste moment.
Leknessund sprintte uiteindelijk nog naar de tweede plaats, voor Caruso, maar de ritwinst kwam nooit meer in gevaar. Zo schreef Valgren na jaren van pech, blessures en moeilijke seizoenen eindelijk een rit in een grote ronde op zijn naam.
