WN Redactie
Wout van Aert kon zijn emoties niet bedwingen na zijn historische zege in Parijs-Roubaix. De Belg verwees na een heroïsche strijd Tadej Pogacar naar de tweede plaats, maar zijn gedachten gingen meteen naar één iemand: Michael Goolaerts.
LEES OOK: Tikkende tijdbom bij Wout van Aert: "Ik spreek uit ervaring"
“Sinds 2018 zat dit in mijn hoofd”Van Aert sprak na afloop met een brok in de keel. De overwinning betekende veel meer dan alleen sportief succes.
“Dit betekent alles voor mij”, klonk het. “Sinds 2018, toen ik hier voor het eerst reed en mijn ploegmaat verloor, was het mijn doel om met mijn vinger naar de hemel te wijzen.”
Die symboliek kwam er ook. Op de wielerbaan van Roubaix wees Van Aert naar boven – een eerbetoon aan Goolaerts, die acht jaar geleden overleed na een hartstilstand in deze koers.
“Deze zege is voor Michael, voor zijn familie en voor mijn ploegmaats van toen.”
Perfect uitgevoerd plan
De zege kwam er niet zomaar. Van Aert reed een koers op het scherpst van de snee, met onder meer twee lekke banden die hem bijna de das omdeden.
Toch hield hij vast aan zijn plan. “Toen we naar de velodroom gingen, wist ik exact wat ik moest doen. In mijn dromen heb ik die sprint al zo vaak gereden.”
Tegenover Pogacar bleef hij koel. “Er is geen mooiere manier om te winnen dan hem in de sprint te kloppen.”
Tot op de limiet
De Belg gaf toe dat hij diep moest gaan om in het wiel van de wereldkampioen te blijven.
“Het moeilijkste was om überhaupt naar de velodroom te geraken. Ik heb zo vaak op de limiet gezeten.”
Maar net daar ligt de kracht van deze overwinning: doorzetten, blijven geloven en op het juiste moment toeslaan.
Emotie na de finish
Na de aankomst volgde een ontlading. Van Aert viel zijn familie in de armen en liet alle spanning los.
“Dit is een levenswerk”, zei hij zichtbaar geraakt. “De mensen dicht bij mij weten hoeveel ik hiervoor heb moeten doen, hoe vaak ik mezelf heb moeten herpakken.”
In Roubaix viel alles eindelijk op zijn plaats.
