WN Redactie
Jonas Vingegaard rijdt in 2026 voor het eerst de Giro d’Italia, maar die sportieve keuze staat niet los van wat er zich de voorbije jaren in zijn hoofd heeft afgespeeld. De tweevoudige Tourwinnaar geeft openlijk toe dat ook hij heeft geworsteld met mentale problemen en zelfs aan stoppen heeft gedacht.
Na Tom Dumoulin, Fem van Empel en recent Simon Yates, die bij Team Visma | Lease a Bike de motivatie niet langer vond om door te gaan, blijkt Vingegaard geen uitzondering. Tijdens de mediadag van zijn ploeg sprak hij opvallend eerlijk over een moeilijke periode.
LEES OOK: Grote kritiek op Jonas Vingegaard: "Hij is een pussy"
Mentale uitputting“Wielrennen is een veeleisende sport, ook voor mij”, vertelde Vingegaard bij Het Nieuwsblad. “Heel veel in je leven staat volledig in het teken van de sport.” Volgens de Deen is de druk de voorbije jaren alleen maar toegenomen. Waar er vroeger nog ruimte was voor voorbereidingskoersen en opbouw, moet je nu als klassementsrenner vrijwel altijd top zijn.
“Je moet constant klaar zijn om te koersen, en dat eist veel van een mens”, aldus Vingegaard. “Op bepaalde momenten ben ik daar ook dicht bij geweest… hoe zeg je dat? Een burn-out.” Het zijn woorden die zelden uit de mond komen van renners die ogenschijnlijk alles onder controle hebben.
Nieuwe prikkel met de Giro
Toch vond Vingegaard de motivatie terug. Niet door gas terug te nemen, maar door zijn pad bewust te veranderen. De keuze om in 2026 voor het eerst de Giro d’Italia te rijden, speelt daarin een belangrijke rol. “De voorbije vijf jaar heb ik bijna altijd hetzelfde gedaan”, gaf hij aan. “Dan sluipt de sleur erin.”
De Giro vormt voor Vingegaard een frisse uitdaging, een nieuwe prikkel die het vuur opnieuw heeft aangewakkerd. Het idee om een onbekende grote ronde toe te voegen aan zijn palmares geeft hem energie en hernieuwde focus. Daarmee hoopt hij niet alleen sportief, maar ook mentaal sterker aan de start van de Tour de France te verschijnen.
Voor Vingegaard is het duidelijk: blijven winnen begint met blijven voelen waarom je ooit begon.
