Stan Strubbe
Mathieu van der Poel blijft deze winter foutloos in het veld. De wereldkampioen wint alles wat hij rijdt en komt na afloop steevast met een rustige en beredeneerde uitleg. Maar niet iedereen slikt dat verhaal zomaar. In de podcast Kop over Kopwerd nog eens teruggeblikt op zijn indrukwekkende optreden in Zonhoven, en daar klonk ook een kritische noot.
LEES OOK: 'Alpecin laat Nederland daveren voor Tour de France'
Kanonstart spreekt boekdelenNa zijn demonstratie in Zonhoven verklaarde Mathieu van der Poel dat hij niet per se van plan was om meteen het verschil te maken. Volgens hem was het geen vooraf uitgestippeld plan om vanaf de start solo te gaan. Toch toonde het koersverloop iets anders: Van der Poel knalde uit de startblokken, nam onmiddellijk de leiding en gaf die de hele cross niet meer uit handen.
Voormalig veldrijder Thijs van Amerongen nam de woorden van Van der Poel met een korrel zout. “Hij zei dat hij dit niet gepland had, maar dat geloof ik eigenlijk niet helemaal”, klonk het duidelijk. Volgens Van Amerongen was de strategie net bijzonder logisch. “Hij dacht gewoon: ik ga er vol voor, alles eruit. Dan kan niemand je in de weg rijden.”
Die aanpak heeft volgens de ex-crosser meerdere voordelen. Door meteen alleen te rijden, vermijd je niet alleen positioneringsproblemen, maar beperk je ook de stress bij tegenslag. “Je kunt dan zelfs een keer lek rijden zonder dat je daar echt nerveus van moet worden.”
Sand? What sand? 🏖️
— Cycling on TNT Sports (@cyclingontnt) January 4, 2026
Mathieu van der Poel got straight to work last time out in Zonhoven. pic.twitter.com/vBEhAUEHuW
Alleen pech als spelbreker
Dat Van der Poel ook effectief lek reed, zowel vooraan als achteraan in de wedstrijd, onderstreepte die analyse. In een andere situatie had dat de koers helemaal kunnen openbreken. “Als je in vijfde of zesde positie zit na twee ronden en je rijdt dan lek, dan moet je je toch even herpakken”, legt Van Amerongen uit.
Bij Van der Poel ligt dat anders. Zijn overwicht is zo groot dat zelfs pech hem nauwelijks uit balans brengt. “Misschien is het dan zelfs voor hem heel even spannend”, besluit Van Amerongen met een knipoog. Maar meer dan dat lijkt het zelden te worden: enkel pure pech kan de heerschappij van Van der Poel voorlopig echt in gevaar brengen.
