WN Redactie
Frankrijk droomt al veertig jaar van een nieuwe Tourwinnaar, en met Paul Seixas lijkt voor velen eindelijk een opvolger van Bernard Hinault in zicht. Maar terwijl de hype rondom het 19-jarige wonderkind almaar groeit, klinken er ook waarschuwende stemmen. Romain Bardet, zelf jarenlang de grootste Franse hoop, ziet hoe de verwachtingen rond Seixas ontsporen – en maakt zich zorgen.
“De hysterie is gevaarlijk voor zo’n jonge renner”
“Er heerst een zekere hysterie die me een beetje zorgen baart”, zegt Bardet in Ouest France. De inmiddels gestopte klimmer weet als geen ander wat het betekent om als nationale hoop te worden bestempeld. Hij waarschuwt dat de vrolijkheid en onbevangenheid van jonge renners vaak het eerste zijn wat onder druk verdwijnt.
“Je moet onthouden dat een carrière misschien kort lijkt, maar óók heel lang is”, legt hij uit. “Het moeilijkste in het wielrennen is het behouden van je enthousiasme. Zelfs Pogacar, misschien wel de vrolijkste renner van het peloton, zag je tijdens de Tour tekenen van vermoeidheid.”
Seixas staat volgens Bardet niet alleen in die situatie. De nieuwe generatie wordt volgens hem op jonge leeftijd al opgeschroefd tot een prestatieniveau dat “veel hoger ligt dan in mijn tijd”. En dat is niet zonder risico: “De mentale druk kan op lange termijn de motivatie aantasten.”
Grote ronde in 2026?
Volgens Franse media zou Seixas mogelijk al in 2026 debuteren in een grote ronde, maar Bardet drukt op de rem. “We moeten voorzichtig zijn”, zegt hij. “Het tempo waarin jonge renners nu alles moeten kunnen, is waanzinnig.” Variatie in het wedstrijdprogramma is volgens hem essentieel om de frisheid – en dus de motivatie – te behouden.
“In de WorldTour reden we vaak vijf, zes, zeven of tien keer dezelfde koersen. Dat gebrek aan variatie sloopt je. Paul moet over twee of drie jaar nog steeds zin hebben om nieuwe wedstrijden te ontdekken.”
Het advies is duidelijk: talent alleen is niet genoeg, het carrièrepad moet namelijk slim en behoedzaam worden opgebouwd. En hoe groot de belofte Seixas ook is, Bardet weet als geen ander dat de zwaarste tegenstander soms niet de concurrentie is, maar het gewicht van de verwachtingen.
