WN Redactie
Demi Vollering blijft na de Amstel Gold Race achter met een dubbel gevoel. De topfavoriete leek over de benen te beschikken om de koers naar haar hand te zetten, maar moest uiteindelijk vrede nemen met een derde plaats na de verrassende solo van Paula Blasi.
Op de flanken van de Cauberg toonde Vollering nog haar klasse, maar het gat naar de Spaanse bleek al te groot. En dat steekt.
LEES OOK: Vollering ongenadig hard voor zichzelf na Giro-zege
“Je laat iemand rijden… en dat is de verkeerde”Na afloop klonk er vooral lichte frustratie, al bleef Vollering realistisch in haar analyse. “Het is balen, vooral omdat je op het einde nog het verschil kunt maken. Als er dan nog iemand voor je uit rijdt, is dat jammer.”
Volgens de kopvrouw van FDJ United-SUEZ zat het kantelpunt eerder in de finale. “We hebben er als ploeg alles uitgehaald, maar je kunt niet op alles reageren. Dan laat je iemand rijden… en dat blijkt dan de verkeerde te zijn.”
Daarbij doelt ze op het moment waarop Blasi kon aansluiten bij Nienke Vinke. “Op dat moment moeten we eigenlijk iemand mee hebben. Maar als je telkens zelf moet reageren, rijd je jezelf ook kapot.”
Timing en twijfel breken koers open
De aanval van Blasi kwam volgens Vollering op het perfecte moment. “Het was gewoon heel goed getimed. Als je daar meteen achteraan gaat, betaal je daar later de prijs voor.”
De Nederlandse hoopte dat de Spaanse in de slotfase zou stilvallen, maar dat scenario kwam er nooit. “Ik dacht dat we er nog naartoe konden rijden, maar ze bleef sterk. Dan moet je dat ook erkennen.”
Ondertussen speelden ook de koersverhoudingen een rol. Ploegen als SD Worx-Protime bleven prikken, terwijl Lidl-Trek nog met meerdere rensters vertegenwoordigd was in de achtervolging. “Ik gokte dat zij meer werk zouden doen, maar dat gebeurde niet.”
Zwaar parcours, maar niet selectief genoeg
Opvallend: Vollering had ook bedenkingen bij het parcours. “Het is een zwaar rondje, maar eigenlijk net niet zwaar genoeg om echt het verschil te maken.”
Dat zorgde ervoor dat veel rensters lang in koers bleven en het moeilijk was om vroeg te forceren. “Als je te vroeg gaat, kom je misschien tekort op de Cauberg. Dus je moet doseren.”
Ondanks de gemiste kans overheerst geen pure teleurstelling. “Ik sta hier met een dubbel gevoel. Natuurlijk wil je winnen, maar ik ben ook trots op hoe we als ploeg hebben gekoerst.”
Een conclusie die veel zegt: de benen waren er, de overwinning niet.
