WN Redactie
De Giro d’Italia 2026 leverde genoeg mooie verhalen op. Jonas Vingegaard schreef geschiedenis met zijn eerste eindzege in Italië, Afonso Eulálio reed dagenlang in het roze en Paul Magnier groeide uit tot de sprintkoning van deze ronde. Maar zoals bij elke grote ronde zijn er ook renners en ploegen die met een ander gevoel naar huis gingen. Niet omdat ze allemaal dramatisch slecht waren, maar omdat de verwachting vooraf simpelweg hoger lag.
Tegenvallen is in een grote ronde een relatief begrip. Een renner kan top tien rijden en toch niet brengen waar op gehoopt werd. Een sprinter kan meerdere ereplaatsen pakken en alsnog met lege handen staan. Een ploeg kan zichtbaar zijn en toch blijven hangen op het belangrijkste ontbrekende detail: winnen. Juist daarom is deze lijst geen afrekening met renners die niets konden, maar een blik op de vijf verhalen waarin belofte, ambitie en uitkomst niet helemaal bij elkaar kwamen.
Deze Giro werd bovenaan gedomineerd door Vingegaard en daarachter reden Felix Gall, Jai Hindley, Thymen Arensman en Derek Gee-West zich stevig in de kijker. Daaronder zat echter een laag met namen die vooraf hoger werden ingeschat, meer druk droegen of simpelweg een kans misten die niet snel terugkomt. Voor hen werd Italië geen ramp voor de eeuwigheid, maar ook zeker geen ronde die zonder bijsmaak de boeken in gaat.
1. Giulio Pellizzari lost favorietenrol voor wit totaal niet in
De grootste individuele tegenvaller van deze Giro is misschien wel Giulio Pellizzari. De Italiaan van Red Bull-BORA-hansgrohe begon aan deze ronde als een van de meest interessante jonge klassementsmannen van het peloton en werd vooraf zelfs nadrukkelijk naar voren geschoven als topfavoriet voor de witte trui. Het scenario leek ideaal: een Italiaanse klimmer, in eigen ronde, bij een ploeg met klassementsambitie en met de kans om zich drie weken lang naast de grote namen te tonen.
Dat lukte niet. Waar Afonso Eulálio uitgroeide tot een van de revelaties van deze Giro en uiteindelijk de witte trui pakte, verdween Pellizzari gaandeweg uit het verhaal. Hij was niet de jonge uitdager die de favorieten nerveus maakte, niet de Italiaan die het thuispubliek een nieuw klassementsverhaal gaf en ook niet de man die de jongerenstrijd tot in Rome kleurde. Juist omdat de verwachtingen vooraf zo hoog lagen, voelt zijn Giro als een stevige misser.
Het pijnlijke is dat Pellizzari niet zomaar een talent zonder druk was. Hij had al laten zien dat hij in bergetappes iets extra’s kan brengen en werd gezien als een renner die in Italië de volgende stap kon zetten. Een witte trui had zijn status in één klap veranderd. Niet omdat dat automatisch betekent dat je een toekomstige grote ronde-winnaar bent, maar wel omdat het in een Giro als deze een bewijs van regelmaat, inhoud en volwassenheid zou zijn geweest.
In plaats daarvan werd zijn ronde er één van anonimiteit op de momenten waarop hij zichtbaar had moeten zijn. In de strijd tussen de jonge klassementsrenners gingen anderen met het verhaal lopen. Eulálio pakte de trui, Davide Piganzoli reed zich nadrukkelijk in beeld binnen de Visma-machine en Pellizzari bleef achter met het gevoel dat er veel meer in had gezeten.
Dat maakt hem geen afgeschreven renner, integendeel. Pellizzari blijft een groot talent en een klimmer met toekomst. Maar deze Giro had zijn ronde kunnen worden, zeker met het oog op de witte trui. Dat hij die kans niet greep, maakt hem een logischere tegenvaller dan Groenewegen. Groenewegen miste een ritzege, maar was nog meermaals dichtbij. Pellizzari miste vooral de bevestiging waarop iedereen zat te wachten.
LEES OOK: Giro Women: Favorieten etappe 5 - Spektakel op komst!
2. Jonathan Milan wint te laat om zijn Giro echt te reddenJonathan Milan won de slotrit in Rome en dat voorkomt dat zijn Giro volledig als mislukking wordt gezien. Een Italiaanse sprinter die in de hoofdstad een Giro-etappe wint, heeft altijd iets moois in handen. Toch kan niemand ontkennen dat deze ronde voor Milan lange tijd stroef verliep. Hij kwam naar de Giro als een van de grote namen voor de massasprints, maar zag Paul Magnier de toon zetten en de puntentrui naar zich toe trekken.
Dat maakt zijn slotzege vooral een opluchting. Milan was de hele Giro op jacht naar die ene sprint waarin alles wel op zijn plaats viel. In de eerste week moest hij al meteen toezien hoe Magnier de openingsrit won en later in Sofia opnieuw toesloeg, net voor zijn neus. Daarna bleef de Fransman punten verzamelen, terwijl Milan meermaals moest leven met het gevoel dat hij wel aanwezig was, maar niet dominant.
Voor een sprinter van zijn statuur is dat een lastig verhaal. Milan is geen renner die naar een grote ronde komt om één keer op de valreep zijn Giro te redden. Hij is een man die finales kan beheersen, die met zijn macht en snelheid een puntenklassement naar zich toe kan trekken en die in Italië altijd extra bekeken wordt. Dan is het pijnlijk als een jonge Fransman met drie ritzeges en de puntentrui het sprintverhaal van de ronde opeist.
Toch was zijn zege in Rome belangrijk. Ze bewees dat Milan niet geknakt was en dat de snelheid er nog steeds zat. Maar ze veranderde niet volledig hoe zijn Giro aanvoelde. De eindindruk blijft dat hij te lang achter de feiten aanreed. Waar Magnier groeide in vertrouwen en zijn ronde bekroonde met regelmaat, moest Milan wachten tot de laatste dag om eindelijk te krijgen waar hij al vanaf het begin naar zocht.
Daarmee is Milan geen totale flop, maar wel een tegenvaller. De slotzege redt zijn ronde op papier, maar niet helemaal in gevoel. Zeker omdat hij de kans had om in eigen land de grote sprintkoning van de Giro te worden. Die rol ging naar Magnier. Milan kreeg Rome, maar verloor het grotere sprintverhaal.
3. Ben O’Connor zakt weg uit de strijd om de ereplaatsen
Ben O’Connor begon aan deze Giro als een renner die je serieus mocht nemen voor een sterk klassement. De Australiër heeft in zijn carrière al bewezen dat hij drie weken kan overleven, dat hij kan klimmen en dat hij in grote rondes niet bang hoeft te zijn voor de druk van het klassement. Juist daarom is zijn veertiende plaats in Rome teleurstellend. Niet dramatisch, wel te weinig.
O’Connor eindigde op meer dan zeventien minuten van Vingegaard en bleef buiten de top tien. Dat is vooral pijnlijk omdat er in deze Giro achter de absolute top ruimte lag. Vingegaard was buitencategorie, Gall en Hindley pakten het podium, Arensman en Derek Gee-West reden zich stevig in de kijker en ook Eulálio, Storer, Piganzoli, Caruso en Bernal vonden nog een plek in de top tien. O’Connor hoorde op basis van reputatie in dat rijtje thuis, maar kwam er niet tussen.
Het probleem was niet dat hij volledig instortte of uit de koers verdween. Het probleem was juist dat hij nooit echt de indruk gaf dat hij deze Giro naar zijn hand kon zetten. In een grote ronde kun je een mindere dag hebben en nog steeds een sterke einduitslag rijden, maar O’Connor miste te vaak de beslissende versnelling wanneer de koers echt hard werd. Hij bleef hangen in de zone tussen degelijk en teleurstellend.
Daarmee werd hij een beetje slachtoffer van zijn eigen niveau. Van een mindere klassementsrenner zou een veertiende plaats in de Giro prima zijn. Van O’Connor verwacht je meer. Hij is geen onbekende, geen experiment en geen renner die eerst nog moet ontdekken wat drie weken koers betekenen. Hij kwam naar Italië als gevestigde naam en vertrok zonder echte hoofdrol.
Voor zijn ploeg is dat eveneens jammer. In een Giro waarin verschillende renners hun status veranderden, bleef O’Connor juist hangen. Gall werd een bewezen podiumrenner, Arensman bevestigde zich als klassementsanker, Eulálio brak door en Piganzoli reed een knappe top tien. O’Connor had zich in dat rijtje kunnen plaatsen, maar reed daarvoor te anoniem. En anonimiteit is misschien wel de grootste tegenvaller voor een klassementsrenner die beter kan.
4. Adam Yates verdwijnt al vroeg uit de Giro
Bij Adam Yates hoort een belangrijke nuance: zijn Giro werd vooral verpest door pech. De Brit moest al vroeg opgeven na een val en hersenschuddingsklachten, waardoor zijn ronde eigenlijk nooit echt begonnen is. Dat maakt hem geen sportieve mislukking, maar wel een van de grote tegenvallers van deze Giro. Voor de koers, voor zijn ploeg en voor de strijd om het klassement was zijn vroege uitvallen een aderlating.
Yates is het type renner dat een Giro interessant kan maken. Hij kan in de bergen aanvallen, hij kan een klassement rijden en hij is gevaarlijk genoeg om andere favorieten tot keuzes te dwingen. Zeker in een ronde waarin Vingegaard uiteindelijk zo dominant bleek, had elke extra sterke klimmer het koersverloop kunnen veranderen. Niet per se omdat Yates de Deen had verslagen, maar wel omdat hij de dynamiek in de bergen anders had kunnen maken.
Nu bleef er vooral een leegte achter. UAE Team Emirates - XRG had met Jhonatan Narváez nog succes in ritten, maar verloor met Yates een renner die voor het algemeen klassement gewicht had kunnen geven. Dat soort opgaves merk je niet alleen in de uitslag, maar ook in de manier waarop een ploeg de ronde moet hertekenen. De plannen die vooraf logisch leken, kunnen na een paar dagen al de prullenbak in.
Voor Yates zelf is het opnieuw een harde herinnering aan hoe kwetsbaar een grote ronde is. Je kunt maanden voorbereiden, hoogtestages afwerken, materiaal testen en een ploeg rond een plan bouwen, maar één val kan alles stilleggen. In dat opzicht is zijn Giro vooral een verhaal van wat had kunnen zijn. En juist daarom hoort hij in deze lijst.
Het is geen tegenvaller omdat Yates slecht reed. Het is een tegenvaller omdat hij niet de kans kreeg om te tonen wat hij waard was. Voor een renner van zijn klasse is dat misschien nog frustrerender. Je verliest niet alleen een uitslag, je verliest drie weken waarin je iets had kunnen betekenen.
5. Egan Bernal blijft achter Arensman in de nieuwe INEOS-hiërarchie
Egan Bernal eindigde deze Giro als tiende en op zichzelf is dat geen schande. Sterker nog: gezien alles wat de Colombiaan in zijn carrière heeft meegemaakt, blijft elke sterke grote ronde van Bernal iets om respect voor te hebben. Toch voelde zijn Giro ook als een gemiste kans. Niet omdat hij door het ijs zakte, maar omdat hij binnen Netcompany INEOS duidelijk niet de man werd die de ploeg naar de voorgrond reed. Die rol ging naar Thymen Arensman.
Dat maakt Bernal een interessante tegenvaller. Hij reed geen slechte Giro, maar hij veranderde zijn verhaal ook niet. Vooraf was er hoop dat hij in Italië opnieuw dichter bij zijn oude klassementsniveau zou komen. Hij begon degelijk, groeide op momenten in de ronde en haalde de top tien, maar echt meestrijden om het podium deed hij niet. In een ploeg die ooit jarenlang grote rondes beheerste, is dat een bescheiden uitkomst.
Het contrast met Arensman maakt dat gevoel sterker. De Nederlander werd vierde en hield Netcompany INEOS drie weken lang in de buurt van het podium. Bernal bleef uiteindelijk op bijna dertien minuten van Vingegaard en moest accepteren dat hij niet de eerste klassementsnaam van zijn ploeg was. Dat hoeft geen drama te zijn, maar voor een Tour- en Giro-winnaar blijft het een harde realiteit.
Natuurlijk is Bernal geen gewone renner. Zijn comebackverhaal is bekend en de lat moet niet onmenselijk worden gelegd. Maar topsport kijkt uiteindelijk vooruit. Bernal wil niet alleen herinnerd worden als iemand die terugkwam, maar als iemand die opnieuw kan meedoen om grote prijzen. Deze Giro gaf daar geen overtuigend bewijs voor. Hij was goed genoeg voor de top tien, niet goed genoeg om de ronde mee te kleuren.
Daarom is zijn Giro vooral dubbel. Respectabel, maar niet bevrijdend. Degelijk, maar niet indrukwekkend. Bernal reed een uitslag die veel renners graag zouden tekenen, maar hij is Bernal. En bij Bernal blijft de vraag hangen of hij ooit nog echt terugkeert naar het niveau waarop hij grote rondes kan winnen of minstens kan openbreken.
De dunne lijn tussen bijna en niet genoeg
Deze Giro liet mooi zien hoe hard de beoordeling van een grote ronde kan zijn. Groenewegen kwam meerdere keren dichtbij, maar bleef zonder ritzege. Milan won uiteindelijk wel, maar verloor het sprintklassement en het verhaal van Magnier. O’Connor reed Parijs niet, maar Rome binnen als veertiende, en dat was voor zijn niveau te weinig. Yates kreeg door pech geen kans om zijn ronde te rijden. Bernal haalde de top tien, maar niet de bevestiging waarop hij hoopte.
Dat zijn vijf heel verschillende vormen van tegenvallen. De een mist een sprint, de ander mist regelmaat, de volgende mist geluk en weer een ander mist de stap van degelijk naar groots. Maar in een grote ronde worden al die verhalen naast elkaar gelegd. Drie weken koers zijn lang genoeg om excuses te relativeren en kort genoeg om één gemiste kans een hele Giro te laten kleuren.
Voor sommigen is er genoeg om op verder te bouwen. Milan heeft met Rome toch een zege op zak. Bernal kan zeggen dat hij opnieuw top tien rijdt in een grote ronde. Maar de vraag is of dat genoeg is voor renners en ploegen die met grotere ambities begonnen. Waarschijnlijk niet.
En precies daarom blijven dit de tegenvallers van deze Giro d’Italia. Niet omdat alles slecht was, maar omdat het op de beslissende momenten net niet goed genoeg was. In een ronde waarin Vingegaard, Magnier, Eulálio, Gall en Arensman hun verhaal groter maakten, bleven zij achter met een gevoel dat iedere wielrenner herkent: er had meer ingezeten.
