WN Redactie
Unibet Rose Rockets heeft in de Giro d’Italia 2026 zijn eerste grote ronde afgewerkt. Alleen al die zin zou een paar jaar geleden nog bijna absurd hebben geklonken. De ploeg van Bas Tietema, Josse Wester en Devin van der Wiel begon ooit als een verfrissend YouTube-project, groeide via Tour de Tietema uit tot een echte wielerploeg en stond deze maand ineens drie weken lang tussen de grootste ploegen van het peloton. Met Dylan Groenewegen als sprintkopman, Wout Poels als ervaren bergman en Lukáš Kubiš als interessante alleskunner moest de Giro antwoord geven op een simpele vraag: hoort dit project al thuis op dit niveau?
Het eerlijke antwoord ligt ergens tussen droom en gemiste kans in. Unibet Rose Rockets heeft geen rit gewonnen in Italië en dat blijft hangen. Zeker omdat de ploeg met Groenewegen een sprinter aan de start bracht die in zijn carrière al meermaals bewezen heeft dat hij in grote rondes kan winnen. Tegelijkertijd zou het veel te makkelijk zijn om deze Giro alleen op dat ene ontbrekende vinkje af te rekenen. De Rockets waren zichtbaar, herkenbaar, aanvallend wanneer het kon en professioneel genoeg om niet als toerist door hun eerste grote ronde te rollen.
LEES OOK: Groenewegen heeft de bergen overleefd: ''Gaan niet voor plek twee''
Van YouTube-grap naar Giro-ploegHet verhaal van Unibet Rose Rockets is intussen bekend, maar blijft bijzonder. Tietema, Wester en Van der Wiel begonnen in 2019 met wielercontent die vooral draaide om plezier, toegankelijkheid en de magie rond de Tour de France. Waar traditionele ploegen vaak vanuit sportieve structuren naar communicatie kijken, deden de Rockets het bijna andersom. Eerst was er het publiek, daarna kwam de ploeg. Eerst was er de community, daarna de koerskalender. Eerst was er het verhaal, daarna de grote ambitie.
Juist daarom werd hun eerste grote ronde meer dan een sportieve testcase. Natuurlijk wilde de ploeg winnen, natuurlijk wilde Groenewegen een sprint afmaken en natuurlijk hoopte Poels op een dag waarop alles samen zou vallen. Maar deze Giro moest ook bewijzen dat de Rockets geen leuk marketingproject met een koerslicentie zijn. In drie weken Giro d’Italia word je niet gered door grappige video’s, opvallende shirts of een sympathiek verhaal. Daar word je elke dag afgerekend op herstel, positionering, logistiek, koersinzicht, voeding, materiaal, staf, renners en de vraag of je na twee weken nog steeds functioneert.
Op dat vlak heeft Unibet Rose Rockets een belangrijke stap gezet. De ploeg kwam met een herkenbare selectie aan de start. Groenewegen kreeg een sprinttrein mee met onder meer Elmar Reinders, Hartthijs de Vries, Niklas Larsen, Tomáš Kopecký, Matyáš Kopecký en Kubiš. Poels kreeg ruimte om in zwaardere ritten zijn ervaring uit te spelen. Daarmee was de taakverdeling duidelijk: sprinten waar het kon, overleven waar het moest en in de overgangsritten zoeken naar kansen die voor een wildcardploeg het verschil kunnen maken.
Dat lukte niet altijd, maar de ploeg werd nergens belachelijk gemaakt. Dat is in een eerste grote ronde belangrijker dan het klinkt. Er zijn ploegen die een wildcard krijgen, drie weken lang onzichtbaar zijn en daarna vooral blij zijn dat ze Rome halen. Dat was bij Unibet Rose Rockets niet het geval. De ploeg kleurde finales, nam initiatief in lead-outs en had met Groenewegen en Poels twee mannen die op verschillende terreinen werkelijk iets konden betekenen. Én ze haalden met de voltallige ploeg de eindstreep in Rome.
Groenewegen zat dichtbij, maar de hoofdprijs bleef uit
Voor Groenewegen was deze Giro uiteindelijk een verhaal van net niet. De Nederlander kwam naar Italië met één duidelijke missie: een rit winnen. Dat was geen bescheiden doel, maar ook geen onrealistische droom. Hij had in het voorjaar al gewonnen, voelde zich opnieuw thuis in een ploeg die veel vertrouwen in hem uitsprak en kreeg een sprinttrein die volledig rond zijn kwaliteiten was gebouwd. In een Giro met verschillende sprintkansen moest er iets mogelijk zijn.
Toch begon de ronde meteen met tegenwind. In de openingsrit in Bulgarije ging het mis door een massale valpartij in de finale. Groenewegen kon verder, maar zo’n eerste tik werkt door. Niet altijd fysiek, maar wel in de dynamiek van een ploeg die juist droomt van een perfecte start. De eerste roze trui was vooraf misschien een heel grote droom, maar in een massasprint mag een renner als Groenewegen altijd denken aan het hoogste. Als je dan in de chaos belandt voordat je echt kunt sprinten, is dat meteen een harde les.
In Sofia kwam de eerste echte bevestiging. Groenewegen werd derde achter Paul Magnier en Jonathan Milan. Geen overwinning, wel een podiumplek in een Giro-sprint. Voor een ploeg die zijn eerste grote ronde rijdt, is dat geen detail. Het liet zien dat de snelheid er was en dat de sprinttrein op WorldTour-niveau niet uit elkaar viel zodra de druk toenam. Groenewegen baalde terecht, want topsprinters tellen geen ereplaatsen. Maar voor de ploeg was die derde plek wel een teken dat het plan klopte.
Daarna bleef het verhaal echter wringen. In Napels leek de lead-out van de Rockets opnieuw op weg naar een grote kans, tot Groenewegen en Reinders in de natte, technische finale onderuit gingen. Het beeld bleef hangen: de trein deed veel goed, maar de uitkomst viel opnieuw verkeerd. Later volgden nog kansen, met een zesde plek in Milaan en een vierde plek in de slotrit in Rome. Dat zijn resultaten waar veel sprinters in een grote ronde voor zouden tekenen, maar niet wanneer je Groenewegen heet en niet wanneer je ploeg drie weken lang zo nadrukkelijk naar die ene ritzege toewerkt.
Daarom kun je zijn Giro niet volledig geslaagd noemen. Groenewegen was zichtbaar, de sprinttrein had momenten waarop hij indruk maakte en de Rockets werden serieus genomen in de finales. Maar een sprinter van zijn niveau komt niet naar een grote ronde voor derde, zesde en vierde plekken. De ploeg had de verhalen, de beelden en de bijna-momenten. Alleen de foto met juichende armen ontbrak.
Poels gaf de ploeg gewicht in de bergen
Waar Groenewegen de snelle droom belichaamde, gaf Poels deze Giro de ploeg inhoud in de zware ritten. Dat was minstens zo belangrijk. Een wildcardploeg die alleen op sprints mikt, kan in een grote ronde snel verdwijnen zodra de bergen beginnen. Met Poels had Unibet Rose Rockets een renner die weet hoe een grote ronde ademt. Hij heeft jaren voor kopmannen gewerkt, zelf grote ritten gewonnen en begrijpt als geen ander hoe je krachten verdeelt over drie weken.
Zijn Giro was niet spectaculair in de zin van een ritzege of een podiumplaats, maar wel degelijk waardevol. Poels werd veertiende op Blockhaus, achtste in rit 14, tiende in rit 16, elfde in rit 20 en eindigde uiteindelijk als 22e in het algemeen klassement. Voor een renner van 38 jaar, in een ploeg die voor het eerst een grote ronde rijdt en niet volledig rond een klassementsambitie is gebouwd, is dat gewoon sterk. Poels liet zien dat hij nog altijd tussen de betere klimmers kan overleven en op zware dagen voor resultaat kan rijden.
Bovendien was zijn rol groter dan de uitslagenlijst. Voor een ploeg die voor het eerst drie weken op dit podium staat, is een renner als Poels bijna een verzekering. Hij weet wanneer paniek overbodig is, wanneer een slechte dag gewoon een slechte dag is en wanneer een jonge ploeg moet accepteren dat de Giro soms simpelweg harder is dan het plan op papier. Die ervaring koop je niet met data of content. Die neem je mee uit jaren op het hoogste niveau.
Toch zal ook Poels zelf met gemengde gevoelens terugkijken. Hij kwam naar de Giro met het idee dat een ritzege hem iets unieks kon opleveren. Na eerdere successen in de Tour de France en de Vuelta a España zou een Giro-rit zijn trilogie compleet hebben gemaakt. Dat lukte niet. Hij zat een paar keer goed, reed degelijk en toonde zijn klasse, maar de grote dag waarop alles openviel kwam er niet. Daarmee bleef ook zijn Giro hangen tussen degelijk en nét niet bijzonder genoeg.
Voor de ploeg was zijn aanwezigheid echter goud waard. Poels gaf Unibet Rose Rockets geloofwaardigheid in bergritten waarin het anders vooral om overleven was gegaan. Hij zorgde ervoor dat de Rockets niet alleen als sprintploeg werden bekeken, maar ook als formatie die in lastige finales nog iemand over had. Dat is precies het soort breedte dat een ploeg nodig heeft als het in de toekomst vaker grote rondes wil rijden.
Kubiš als stille bevestiging van de breedte
Naast Groenewegen en Poels was Kubiš misschien wel de interessantste naam om in de gaten te houden. De Slowaak is geen gevestigde wereldtopper, maar hij past goed bij de identiteit van de ploeg. Hij kan werken in de sprinttrein, overleeft beter dan een pure lead-out en heeft genoeg punch om in lastige ritten niet meteen uit beeld te verdwijnen. In een grote ronde is dat type renner vaak waardevoller dan op het eerste gezicht lijkt.
Zijn tiende plaats in rit 18 was daarom een belangrijk moment. Niet omdat een tiende plek op zichzelf de Giro van een ploeg redt, maar omdat het liet zien dat Unibet Rose Rockets meer had dan alleen het scenario-Groenewegen. Op een dag waarop de finale te lastig kon worden voor pure sprinters, bleef Kubiš over als kaart om te spelen. Dat soort flexibiliteit is voor een ploeg in ontwikkeling van groot belang. Grote rondes lopen zelden zoals je ze vooraf tekent.
Kubiš reed daarnaast drie weken uit en finishte als 138e in het eindklassement. Dat klinkt weinig indrukwekkend, maar in de context van zijn rol zegt het genoeg. Hij was geen klassementsrenner, geen beschermde kopman en geen man die zijn Giro mocht indelen rond één vrije dag. Hij moest werken, positioneren, afzien en toch klaarstaan wanneer de koerssituatie veranderde. Dat hij in de derde week nog een top tien kon pakken, is een teken dat de motor goed genoeg is voor dit niveau.
Voor Unibet Rose Rockets is dat misschien wel de grootste winst van deze Giro. De ploeg weet nu dat niet alleen de grote namen het niveau aankunnen, maar dat ook de renners daarachter een rol kunnen spelen. Groenewegen en Poels trekken de aandacht, maar een ploeg bouw je met mannen als Kubiš, Reinders, De Vries, Larsen en de Kopecký-broers. Zij bepalen of een sprinttrein blijft draaien, of een kopman veilig zit en of een ploeg in week drie nog functioneert.
Top of flop? Vooral een noodzakelijke stap
Was deze Giro dan een top of een flop? Wie alleen naar overwinningen kijkt, komt snel bij flop uit. Geen ritzege, geen trui, geen grote uitschieter die de geschiedenisboeken haalt. De missie was duidelijk en die missie is sportief niet voltooid. Groenewegen kreeg meerdere kansen, Poels vond zijn droomdag niet en de ploeg eindigde 23e in het ploegenklassement. Dat zijn geen cijfers waarmee je triomfantelijk achterover kunt leunen.
Maar wielrennen is zeker voor een ploeg als Unibet Rose Rockets meer dan een kale win-loss-tabel. Deze Giro was de eerste keer dat het project drie weken lang werd getest in een grote ronde. En die test heeft de ploeg doorstaan. Niet foutloos, niet met vuurwerk op het hoogste schavot, maar wel met voldoende signalen dat dit project thuishoort tussen grotere ploegen. De lead-outs waren soms indrukwekkend, de ploeg bleef compleet lang meedoen, Poels reed een degelijke klassementsronde en Kubiš liet zien dat hij ook in week drie nog iets kan brengen.
Daarbij blijft de buitenkant van de ploeg een kracht. De Rockets begrijpen als geen ander dat wielrennen niet alleen om uitslagen draait, maar ook om aandacht vasthouden. Hun dagelijkse video’s, hun herkenbare stijl en hun manier van communiceren maken van een eerste grote ronde een verhaal dat veel verder gaat dan de uitslag na rit 21 in Rome. Dat is geen vervanging voor winnen, maar wel een wapen in een sport waarin sponsors, organisatoren en fans steeds meer naar zichtbaarheid kijken.
De conclusie is daarom genuanceerd. Sportief had er meer in gezeten. Met Groenewegen aan de start moet een ploeg als deze eigenlijk één massasprint willen winnen, zeker als de trein meermaals goed genoeg oogt om hem in positie te brengen. Tegelijkertijd heeft Unibet Rose Rockets in deze Giro bewezen dat het geen curiositeit meer is. Het is geen YouTube-ploeg die toevallig een wildcard kreeg, maar een serieuze ProTeam-formatie met een eigen manier van werken.
De eerste grote ronde van Unibet Rose Rockets was dus geen sprookje, maar ook zeker geen mislukking. Het was een realitycheck met genoeg aanknopingspunten om groter te durven dromen. De volgende stap is duidelijk: niet alleen meedoen, niet alleen opvallen, niet alleen dichtbij komen, maar afmaken. Want na deze Giro weet de ploeg dat ze in een grote ronde mee kan spelen. Nu moet de raket leren landen.
