Kevin De Jonghe
Voor het tweede jaar op rij wist Thibau Nys zich tot Belgisch kampioen te kronen. Een verdiende overwinning, al kwam die in de absolute slotfase toch nog een beetje in het gedrang. Emiel Verstrynge kwam flink druk zetten, Nys hield het hooft evenwel boven water.
LEES OOK: Thibau Nys baadt plots in ongeziene luxe
De rust bewarenZo’n twintig minuten eerder had Nys zijn concullega al eens zien terugkomen. De Balenaar prentte zich in om het verstand te gebruiken. “’t Was ‘efkes’ paniek. Er flitsten een paar horrorscenario’s door mijn hoofd. ‘Rustig blijven’, dacht ik. ‘En goed nadenken hoe je die laatste twintig minuten gaat aanpakken”, waarna Nys de rust inderdaad kon terugvinden.
En zo richting een afgetekende zege leek te fietsen, tot de slotronde. Verstrynge kon toch nog de aansluiting maken, en toonde zich bijzonder toegeeflijk in een bocht waar hij Nys mogelijk wel kon voorbij hebben gelopen. “Ik voelde Miel in mijn achterzak zitten, kriebelen aan mijn achterwiel”, zei Nys achteraf.
Hoewel hij tegenover HLN vasthoudt dat hij de kalmte kon bewaren: “Er daalde een soort rust over me neer. ‘Begin nu niet als een kip zonder kop te rijden en hou er je hoofd bij’. ‘Komt hij op het wiel? Oké dan, laat het gebeuren.’ Ik wist wel dat er nog iets in de benen zat. En dat het, als ik hard zou doortrekken op de stukken waar het nog kon, het wel goed zou komen.”
Thibau Nys manteve o título belga de #ciclocross, derrotando Emiel Verstrynge. Michael Vanthourenhout terminou em terceiro, 53 segundos atrás. #cx #veldrijden
— BikeBlz (@BikeBlz) January 12, 2026
pic.twitter.com/nJm23m7ZNo
Het nodige geluk gehad
Bart Wellens wist al te vertellen dat dit ‘praat achteraf’ is, en dat Nys wel zeker met de nodige stress zal hebben gezeten op dat moment. Iets wat hij ook zelf toegaf: “De winnaar heeft altijd gelijk, hé. Nu doe ik misschien uitschijnen alsof alles tot in de puntjes was gepland en ik 100% zeker was van mijn stuk. Niet, natuurlijk”, knipoogt Nys.
“Liever had ik Miel niet zo dicht op mijn hielen gehad. Maar het risico om in de fout te gaan en zo de koers definitief te verliezen was wel groot mocht ik echt volle bak zijn gegaan. Vandaar mijn keuze voor de ‘veilige optie’ richting finish. Behoedzamer en gecontroleerd door de bochten. Maar eerlijk: heel lang hoefde het niet meer te duren”, klonk het bijzonder eerlijk.
