We hebben er nu definitief een streep onder getrokken: het wielerseizoen van 2023 behoort alweer tot de geschiedenisboeken. Het werd alweer een jaar volgepakt met mooie momenten, waarbij wij als WielerNieuws er vijf zaken willen uitlichten die u zeker moet onthouden.
ZEGEKONING(IN)
En daarbij mogen we al meteen de chauvinistische tour op gaan. Zo werd Jasper Philipsen immers de zegekoning van 2023, toch als we enkel op WorldTour-niveau bekijken. De Vlam van Ham boekte maar liefst 19 overwinningen. Dat zijn er twee meer dan Tadej Pogacar die later in dit overzicht wel nog zijn moment de gloire zal opstrijken. De grootste zeges van Philipsen kwamen er uiteraard in de Tour de France waar hij 4 etappes wist te winnen.
Bij de dames kon Lotte Kopecky nét niet in de voetsporen treden van haar landgenoot. De regerende wereldkampioene boekte 14 zeges, wat er drie minder zijn dan haar ploeggenote bij SD Worx, Demi Vollering. Met winst in onder meer de Ronde van Vlaanderen, een etappe in de Tour de Femmes én het WK moet Kopecky echter zeker niet mistevreden zijn.
TOTALE DOMINANTIE
Met hun verzameling aan zeges droegen Kopecky en Vollering zo ook flink bij tot de complete dominantie van SD Worx in het vrouwenpeloton. Het zal u niet verrassend dat de Nederlandse ploeg dit seizoen veruit de meete zeges wist te boeken. Dat met 61 stuks.
Eenzelfde verhaal bij de mannen. Daar bleek Jumbo-Visma van in het voorjaar tot in het najaar compleet heer en meester. De Nederlandse formatie klokte uiteindelijk af op maar liefst 69 overwinningen. Niet het enige huzarenstukje dat Jumbo-Visma dit jaar wist te bewerkstelligen.
UNICUM
Zo zorgden de geelhemden dit jaar immers voor een verbazingwekkend unicum. Nog nooit eerder gebeurde het immers dat één ploeg alle drie de grote rondes wist te winnen. En dan nog met drie verschillende renners. Primoz Roglic triomfeerde in de Giro, Jonas Vingegaard boekte een tweede eindwinst in de Tour de France, en Sepp Kuss werd de matador van de Vuelta.
UNICUM (BIS)
Alsof dat streepje geschiedenis geschreven in 2023 nog niet genoeg was, deden Tadej Pogacar – hier hebben we hem terug – en Mathieu van der Poel er nog een flinke schep bovenop. Onder elkaar wisten ze dit seizoen immers vier van de vijf monumenten achter hun naam te zetten.
Mooi verdeeld overigens met elk twee stuks: Van der Poel won Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix, Pogacar triomfeerde in de Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije. Nooit eerder gebeurde het dat 2 renners elk 2 monumenten wonnen in één seizoen.
Remco Evenepoel kon zich er nog net tussenwringen met winst in Luik-Bastenaken-Luik. Iets wat Wout van Aert dus jammer genoeg niet lukte, maar schreef die met de E3 Classic wel een nieuwe klassieker achter zijn naam. Jammer genoeg voor hem (en heel wat fans) waren de pijnlijke tweede plaatsen (Roubaix, WK, EK,…) talrijker.
(TE VROEG) AFSCHEID
2023 staat ook in het teken van heel wat toprenners die (vroegtijdig) afscheid moesten nemen. Zo hebben legendes als Greg Van Avermaet, Peter Sagan en Thibaut Pinot hun laatste koers gereden. Ook Zdenek Stybar hangt de fiets aan de haak, net als Luis Leon Sanchez die met 90 stuks wel het meeste aantal koersdagen telde in zijn afscheidsjaar.
Verder vierden onlangs ook jongens als Dries Devenyns en Jens Keukeleire hun afscheid als renner. De grootste naam die uit het peloton verdwijnt is mogelijk echter toch die van Annemiek van Vleuten. Op har 41ste laat ze het stokje over aan de volgende generatie.
Jammer genoeg moesten we ook afscheid nemen van renners die deze beslissing niet in eigen handen hadden. Sep Vanmarcke moest in de zomer al stoppen door hartproblemen, hetzelfde overkwam Nathan Van Hooydonck – zij het op een meer confronterende manier – enkele weken geleden.
Uiteraard vergeten we hier ook Gino Mäder en Tijl De Decker niet te vermelden. Beide renners lieten dit jaar het leven tijdens het beoefenen van hun o zo geliefde – maar jammer genoeg tevens gevaarlijke – sport.
