WN Redactie
Olav Kooij stak na zijn ritzege in Pau zichtbaar zijn vuist in de lucht. Niet uit opluchting, maar uit overtuiging. Alsof hij zelf ook wist dat deze overwinning meer betekende dan alleen zijn eerste Touretappe. Sommige ritzeges voelen als een bevestiging, maar deze voelde als een antwoord.
De Nederlander werd groot bij Team Visma | Lease a Bike. Daar groeide hij uit tot een van de beste sprinters van zijn generatie. Hij won koersen aan de lopende band, maar één vraag bleef boven de markt hangen: wanneer zou hij eindelijk de Tour de France mogen rijden? Het antwoord kwam nooit echt. Visma koos jaar na jaar voor een ploeg die volledig in dienst stond van het klassement, waardoor Kooij telkens naast de selectie greep.
Dat kun je de ploeg moeilijk kwalijk nemen. Met Jonas Vingegaard als Tourkopman draait alles om de gele trui. Iedere renner moet in de bergen iets kunnen betekenen en een pure sprinter past dan niet vanzelf in de puzzel. Maar voor Kooij betekende het wel dat hij ergens anders moest gaan kijken als hij zijn eigen droom wilde najagen.
Dat deed hij afgelopen winter. Hij koos niet voor de veiligste weg, maar voor de weg die hem kansen bood. Dat hij vervolgens bij de eerste echte sprint van deze Tour meteen raak schiet, voelt bijna te mooi om te verzinnen. Alsof het wielrennen soms toch gevoel voor timing heeft.
LEES OOK: Renster onthult hallucinant verhaal: “Naast mijn overleden moeder”
Een sprint die meer vertelde dan alleen de uitslagDe rit zelf leek lang uit te draaien op precies wat iedereen had verwacht. Een eenzame vluchter voorop, sprintersploegen die controleerden en een massasprint in Pau. Tot de chaos toesloeg.
Met iets meer dan vijf kilometer te gaan ging een deel van het peloton tegen de grond. Tim Merlier verloor in één klap een groot deel van zijn sprinttrein en ook achter de val ontstond complete verwarring. Ineens draaide de sprint niet meer alleen om snelheid, maar vooral om improvisatie. En juist daarin blonk Kooij uit. Hij wachtte geduldig, koos het juiste wiel en maakte het vervolgens overtuigend af. Geen geluk, maar vooral koersinzicht.
Voor Merlier bleef vooral frustratie over. De Belg kwam nog knap terug naar de derde plaats, maar zonder de valpartij had hij ongetwijfeld een heel andere sprint kunnen rijden. Dat hoort ook bij de Tour. Soms wordt een etappe niet gewonnen door de snelste benen, maar verloren door pech op het verkeerde moment. Om nog maar te zwijgen over de rappe plannen van Jasper Philipsen.
Vingegaard ontsnapt aan een nachtmerrie
Diezelfde val had ook zomaar de Tour op zijn kop kunnen zetten. Jonas Vingegaard kwam eveneens in de problemen, moest van fiets wisselen en leek heel even kostbare seconden te gaan verliezen. Op zo'n moment schiet iedere ploegleider automatisch een paar jaar terug in de tijd. Eén valpartij, één mechanisch probleem en weken voorbereiding kunnen in een paar honderd meter verdwijnen.
Maar precies daar liet Visma zien waarom het al jaren tot de best georganiseerde ploegen van het peloton behoort. Patron Victor Campenaerts stond zijn fiets af, ploeggenoten wachtten direct en binnen een paar minuten was de schade beperkt tot wat extra adrenaline. Vingegaard bereikte de finish uiteindelijk zonder tijdverlies ten opzichte van zijn grote concurrenten. Dat zal woensdagavond als een opluchting hebben gevoeld, want de Tourmalet wacht al.
Morgen verschuift de aandacht weer naar de klassementsmannen. Dan zullen Pogačar, Vingegaard en Evenepoel opnieuw het middelpunt zijn. Juist daarom was het goed dat de Tour vandaag even over iemand anders ging. Voor Olav Kooij was Pau veel meer dan een ritzege. Het was het bewijs dat sommige keuzes pas achteraf logisch worden. Hij verliet de ploeg waar hij groot werd, omdat hij geloofde dat er ergens anders ruimte was voor zijn eigen verhaal. Vandaag bleek dat hij gelijk had. Op dag 5 van de Tour de France hadden we weer een bijzonder verhaal te pakken, en daar waren wij van WielerNieuws blij mee.
