WN Redactie
Het wielrennen heeft altijd geleefd van rivaliteiten. Van Merckx tegen de rest tot Armstrong tegen Ullrich en, recenter, de strijd tussen Wout van Aert en Mathieu van der Poel én die tussen Tadej Pogacar, Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel. Maar ergens, heel stilletjes, is er iets aan het verschuiven. Iets dat groter kan worden dan die bekende verhoudingen. Want met de opkomst van Paul Seixas dient zich een nieuwe strijd aan. Eentje die het wielrennen opnieuw kan definiëren.
LEES OOK: Paul Seixas wil wat kwijt over Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard
Een kampioen die al alles heeftWie vandaag over dominantie spreekt, komt automatisch uit bij Pogacar. De Sloveen heeft het wielrennen in een wurggreep gehouden zoals we dat zelden hebben gezien. Vier keer de Tour de France winnen (2020, 2021, 2024 en 2025), een Giro-zege, wereldtitels en een eindeloze lijst aan klassiekers: het palmares is ronduit historisch.
Hij won onder meer meerdere keren de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en Strade Bianche, en lijkt elk type koers naar zijn hand te zetten met recent nog Milaan-Sanremo.
Wat Pogacar zo uniek maakt, is niet alleen zijn vermogen om te winnen, maar vooral hoe hij dat doet: aanvallend, speels en met een vanzelfsprekendheid die zijn concurrenten murw slaat. Zelfs iemand als Jonas Vingegaard moest in de Tour van 2025 ruim vier minuten toegeven.
Het probleem? Wie kan hem nog écht bedreigen?
En dan komt daar ineens Seixas
Daar komt Paul Seixas binnen in het verhaal. 19 jaar. Fransman. En nu al het gesprek van het peloton.
Zijn doorbraak is geen hype zonder fundament. Integendeel. Hij won in 2025 al de Tour de l’Avenir - traditioneel de graadmeter voor toekomstige Tourwinnaars - en zette in 2026 meteen de volgende stap met eindwinst in de Ronde van het Baskenland.
Alsof dat nog niet genoeg was, eindigde hij tweede in Strade Bianche, achter Pogacar.
En toen kwam het echte statement: winst in de Waalse Pijl, op amper 19-jarige leeftijd, als jongste winnaar ooit. Het zijn prestaties die niet alleen goed zijn. Ze zijn ongezien op die leeftijd. Pogacar stond bijvoorbeeld nog op 0 zeges op die leeftijd.
Niet de nieuwe Pogacar, maar zijn tegenpool
Het interessante aan Seixas is dat hij niet zomaar een kopie is van Pogacar. Waar de Sloveen al alles won, lijkt de Fransman nóg sneller volwassen te worden.
Zijn profiel? Klimmer, maar met inhoud. Koersintelligentie. En vooral: geen angst. Solo’s van 40+ kilometer, dominante rittenkoersen, en klimtijden die zich al kunnen meten met die van Pogacar.
Binnen het peloton wordt hij nu al genoemd als de enige die Pogacar écht kan volgen en misschien zelfs kloppen. Dat zegt alles.
Waar blijft Evenepoel in dit verhaal?
Voor een Belgisch publiek blijft één vraag hangen: waar past Remco Evenepoel in deze nieuwe realiteit?
Remco is en blijft een unieke renner. Wereldkampioen, olympisch kampioen, winnaar van een grote ronde. Maar hij zit gevangen tussen twee generaties. Enerzijds Pogacar, die al bewezen heeft dat hij bijna alles kan. Anderzijds Seixas, die lijkt te komen met een nóg explosievere ontwikkeling.
Dat maakt de dynamiek des te fascinerender. Want plots wordt het geen tweestrijd meer, maar een driehoek. En misschien zelfs een generatiewissel die sneller komt dan verwacht.
Het begin van iets groots
Wat deze rivaliteit zo bijzonder maakt, is het gevoel dat we aan het begin staan van iets historisch. Seixas die Pogacar al uitdaagt in monumenten en rittenkoersen. Pogacar die nog altijd op zijn absolute piek zit. En daarachter een peloton dat moet reageren op twee generaties die elkaar overlappen.
We zagen al een voorproefje: Seixas die Pogacar tot het uiterste drijft in Strade Bianche, en zijn eigen dominantie toont in het Baskenland en de Waalse Pijl. We lijken aan het begin te staan van een lange rivaliteit.
Genieten zolang het kan
Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap. We zitten midden in een tijdperk waarin uitzonderlijke renners elkaar niet opvolgen, maar overlappen. Waar Pogacar nog steeds geschiedenis schrijft, terwijl een tiener al aan de deur bonkt. Dat is zeldzaam en misschien zelfs uniek.
En dus is het aan ons als kijkers, liefhebbers en volgers om dat te beseffen. Om te genieten van elke aanval, elke clash, elke blik tussen Pogacar en Seixas. Want over jaren gaan we hierop terugkijken en zeggen: dit was het moment waarop het wielrennen opnieuw veranderde.
