WN Redactie
De E3 Saxo Classic leek in de slotkilometer nog volledig open te breken, maar draaide uiteindelijk uit op een gemiste kans voor de achtervolgers van Mathieu van der Poel. Florian Vermeersch, Stan Dewulf en Per Strand Hagenes zaten in polepositie om de Nederlander nog te grijpen, maar door onderlinge twijfel ging de overwinning alsnog aan hun neus voorbij.
LEES OOK: Vermeersch verklaart stilhouden van benen in E3
Moment van aarzeling breekt de koersMet nog één kilometer te gaan leek het onvermijdelijke te gebeuren. Van der Poel kraakte, het verschil slonk tot enkele meters en de vier achtervolgers roken hun kans. Maar net op dat moment viel alles stil.
“Het was puur gokken op iemand anders”, blikte Stan Dewulf terug. “Niemand wilde die laatste inspanning leveren, omdat iedereen al aan de sprint dacht.” Het zorgde voor een vreemde situatie, waarin de kopman die op omvallen stond, toch overeind bleef.
Volgens Dewulf speelde Van der Poel het bovendien perfect. “Hij deed het heel slim. Hij hield zijn benen stil, maar ging niet rechtstaan. En plots trok hij weer door. Voor we het beseften, was hij weer weg.”
Ook Florian Vermeersch maakte op dat moment een bewuste keuze. “Ik dacht: ik ga hier niet al mijn kaarten op tafel gooien. Dan laat ik Mathieu liever rijden en sprinten we voor de tweede plaats.” Een beslissing die achteraf zwaar weegt.
Vermeersch voelt dat er meer in zat
Voor Vermeersch was het opnieuw net niet. De Belg reed een sterke koers, maar moest genoegen nemen met de derde plaats, en dat wringt. “We dachten dat we erbij waren”, gaf hij toe.
Zijn wedstrijd werd nochtans al vroeg bemoeilijkt door pech. “Net voor de Taaienberg moest ik van fiets wisselen. Ik draaide die klim op als 120ste en moest alles dicht rijden.” Dat hij alsnog in de finale zat, onderstreept zijn sterke benen.
“Ik had echt een superdag”, aldus Vermeersch. “Daarom blijft het zuur. Zeker omdat het in de slotfase nog zo dicht was.” Toch blijft hij nuchter. “Ik ben niet kwaad. Dit hoort bij de koers.”
Hagenes berust, Dewulf twijfelt
Per Strand Hagenes, die uiteindelijk tweede werd, keek met meer tevredenheid terug. “Ik vind die tweede plaats gewoon heel mooi”, klonk het. Hij gaf toe dat hij bewust niet meer overnam in de achtervolging. “Om te winnen moet je risico nemen, maar ik was niet sterk genoeg om alles dicht te rijden en dan nog te sprinten.”
Dewulf zat met een dubbel gevoel. Als vroege vluchter had hij al veel energie verspild, maar in de finale gloorde plots een nieuwe kans. “We kwamen heel dicht en dachten echt dat we hem hadden.”
Dat maakt het gemiste moment des te pijnlijker. “Vooraf teken je voor een vierde plaats, maar als je zo dicht komt… dan wil je meer.”
De E3 Saxo Classic leverde zo niet alleen een indrukwekkende winnaar op, maar ook vier achtervolgers die nog lang zullen terugdenken aan dat ene moment van twijfel waarin alles mogelijk was, maar niets gebeurde.
