Kevin De Jonghe
Met zijn vijfde eindzege in de Tour de France heeft Tadej Pogacar zijn naam nog wat steviger in de wielergeschiedenis geschreven. Tegelijkertijd bleef Pogacar na zijn overwinning andermaal met de voeten stevig op de grond, en had hij ook aandacht voor zijn concurrenten.
“Het is een prachtig podium. Ik heb tegen echte kampioenen moeten strijden”, sprak hij al op het podium. Daarbij verwees hij ook naar Jonas Vingegaard, die de Tour vroegtijdig moest verlaten na een val. “Jammer dat Jonas eruit is gevallen. Ik wens hem en vele anderen veel beterschap. Hopelijk kunnen we snel opnieuw tegen elkaar strijden.”
LEES OOK: UCI-baas onthult precieze reden van nachtelijke dopingcontroles in de Tour
Steun voor VingegaardNet als andere jaren kreeg Pogacar echter ook af te rekenen met fluitconcerten, zijn dominantie wordt niet altijd even hard gesmaakt. Er waren ook vreemde dopingcontroles. Al verwees Pogacar zelf vooral naar die bewuste controle van Jonas Vingegaard.
“Ik vond vooral die dopingcontrole van Vingegaard om twee uur ’s nachts raar. Dat ik zelf om vijf uur ’s ochtends werd gecontroleerd, was niet eens het vreemdste”, aldus Pogacar.
De renner van UAE Team Emirates benadrukte dat hij dergelijke controles ondertussen gewend is. “Ik heb nu zeven keer de Tour gereden. Vijf keer werd ik dertig minuten voor de start van de koninginnenrit in de bus gecontroleerd. Dat vond ik vreemd. Maar goed, het is een deel van mijn job.”
Ook buiten de wedstrijden is het volgens Pogacar een vast onderdeel van zijn leven geworden. “Als er thuis op de deur wordt geklopt, ga ik er al vanuit dat het weer voor een controle is. Voor mij is het bijna zoals naar de supermarkt gaan. Niets ongewoons.”
Plezier herwonnen
Opvallend was dit jaar vooral het plezier waarmee Pogacar op de fiets zat. Dat was een verschil met vorig seizoen, toen hij zichtbaar uitgeblust was naar het einde van de Tour Toch ontkent hij dat hij toen met een burn-out kampte.
“Ik had vorig jaar geen burn-out, maar ik was me er wel van bewust dat het kon gebeuren”, legt hij uit. “Met een burn-out bedoel ik niet dat je je één dag minder voelt, maar dat je chronisch moe wordt en niet meer gelukkig bent op de fiets. Dat alles begint aan te voelen als een job. Als je de dingen teveel pusht, loop je dat gevaar”, besluit de intussen vijfvoudige Tourwinnaar.
