WN Redactie
Na zijn demonstratie tegen de klok wacht Remco Evenepoel zondag een veel moeilijker gevecht. De Belg kan in Montréal voor de tweede keer in zijn carrière wereldkampioen op de weg worden, maar krijgt op het lastige Canadese parcours af te rekenen met onder anderen Isaac Del Toro, Paul Seixas en Mathieu van der Poel. België beschikt bovendien over een tweede absolute troef met Wout van Aert. Zonder titelverdediger Tadej Pogacar ligt de strijd om de regenboogtrui helemaal open.
Pogacar, winnaar van de WK’s van 2024 en 2025, ontbreekt na zijn zware valpartij in de Vuelta a España. Daarmee verdwijnt meteen de renner die de afgelopen jaren haast automatisch de koers naar zijn hand zette. Voor België opent dat perspectieven, want bondscoach Serge Pauwels beschikt misschien wel over het sterkste collectief van allemaal.
LEES OOK: WK vrouwen: parcours en favorieten - Kan Kopecky de strijd aan met Vollering?
Slijtageslag rond de Mont-RoyalMet 273,7 kilometer en ongeveer 3.800 hoogtemeters hoeven we geen eenvoudige koers te verwachten. Vanuit Brossard krijgen de renners eerst een grotendeels vlakke aanloop voorgeschoteld, maar eenmaal in Montréal begint de echte wedstrijd. Daar wachten twaalf rondes van 13,4 kilometer rond de Mont-Royal.
De belangrijkste hindernis is de Côte Camillien-Houde. De beklimming door het Parc du Mont-Royal wordt gevolgd door de Côte de Polytechnique, waar de stijgingspercentages kort boven de elf procent uitkomen. Daarna volgt nog de Pagnuelo, waarvan de top op amper enkele kilometers van de aankomst ligt. Alsof dat nog niet genoeg is, loopt ook de slotstrook op Avenue du Parc omhoog. De laatste 600 meter stijgen gemiddeld met ongeveer vier procent.
Geen van die hellingen is op zichzelf vernietigend, maar de voortdurende opeenvolging ervan kan na bijna 275 kilometer voor grote verschillen zorgen. Dat maakt het parcours interessant voor zowel lichte klimmers als sterke klassieke renners.
Dat bleek eerder deze maand al tijdens de GP de Montréal. Isaac Del Toro won er na een indrukwekkende finale voor Paul Seixas, terwijl Evenepoel als vijfde eindigde. De Belg kon de twee lichtgewichten bergop niet volgen, maar hechtte daar zelf weinig waarde aan. Het WK is tientallen kilometers langer en Evenepoel gebruikte de Canadese klassieker vooral als laatste zware wedstrijdprikkel.
Evenepoel en Van Aert geven België luxeprobleem
Dat Evenepoel zondag een van de mannen is naar wie iedereen kijkt, staat buiten kijf. Vorig jaar pakte hij zilver achter Pogacar en in Montréal bewees hij afgelopen zondag opnieuw dat zijn vorm uitstekend is. In de tijdrit pakte hij voor het vierde opeenvolgende jaar de wereldtitel, met liefst 57 seconden voorsprong op Filippo Ganna.
Een week later wacht een compleet andere opdracht. Evenepoel zal niet puur op explosiviteit willen afrekenen met mannen als Del Toro en Seixas. Hoe langer en harder de wedstrijd wordt, hoe meer zijn enorme duurvermogen en vermogen om na zes uur koers nog te versnellen in zijn voordeel kunnen spelen. Krijgt hij eenmaal enkele tientallen meters ruimte, dan weet iedereen hoe moeilijk het is om hem nog terug te halen.
Toch hoeft België niet alles op Evenepoel te zetten. Wout van Aert is de tweede uitgesproken kopman. Voor hem ligt het parcours mogelijk iets dichter tegen de limiet, zeker wanneer de lichtere klimmers de Côte Camillien-Houde ronde na ronde op volle snelheid oprijden. Evenepoel waarschuwde zelf al dat de omloop zwaar is voor renners van het type Van Aert en Van der Poel. Op een superdag kunnen die twee echter bijzonder ver komen.
Van Aert heeft bovendien een andere aanloop gekozen. Hij reed de Vuelta en bleef daarna in België om van die grote ronde te herstellen en te profiteren van de supercompensatie. Een iets meer afwachtende wedstrijd kan uitstekend voor hem uitpakken: overleeft hij met een kleine groep de laatste beklimmingen, dan behoort hij normaal gesproken tot de snelste mannen die nog overblijven.
Dat België twee kopmannen heeft, biedt tactisch heel wat mogelijkheden. Van Aert kan anticiperen en zo de concurrentie dwingen om te reageren, terwijl Evenepoel juist de renner is die zelf van verder kan aanvallen. Tiesj Benoot krijgt als ervaren wegkapitein een belangrijke rol in een wedstrijd waarin niet met oortjes wordt gereden.
Daarachter beschikt Pauwels met Thibau Nys, Maxim van Gils en Quinten Hermans nog over drie renners die uitstekend uit de voeten kunnen op dit terrein. Alec Segaert en Gianni Vermeersch vervolledigen samen met Benoot het Belgische achttal en moeten vooral zorgen dat de twee kopmannen zo lang mogelijk uit de problemen blijven.
Del Toro en Seixas grootste gevaren, maar kandidaten genoeg
Isaac Del Toro heeft misschien wel de beste generale repetitie achter de rug. De Mexicaan won de GP de Montréal en bewees daar dat de opeenvolgende beklimmingen hem als gegoten zitten. Zijn grootste nadeel is zijn ploeg. Wanneer België, Frankrijk of een ander topland de koers tactisch gaat spelen, staat Del Toro er in de finale vrijwel alleen voor.
Paul Seixas is misschien nog wel gevaarlijker. De Fransman is pas twintig jaar, maar reed in Montréal al naar de tweede plaats en pakte afgelopen zondag bovendien brons in het WK tijdrijden. Frankrijk kan in tegenstelling tot Mexico rekenen op een bijzonder sterk blok en heeft genoeg renners om de wedstrijd vroeg hard te maken.
En dan is er natuurlijk Mathieu van der Poel. De Nederlander noemt het parcours zelf misschien net iets te zwaar, maar die uitspraak zullen ze bij de Belgen met een korrel zout nemen. Van der Poel werd op het nog zwaardere WK van Zürich in 2024 derde en bewees recent met een indrukwekkende solo in Luxemburg dat zijn conditie uitstekend is. Wordt er lang naar elkaar gekeken en blijft hij tot diep in de finale aan boord, dan wordt hij levensgevaarlijk.
Ook Tom Pidcock beschikt over precies het profiel voor deze wedstrijd. Daarnaast komen de Verenigde Staten met Quinn Simmons, Brandon McNulty en Matteo Jorgenson bijzonder sterk voor de dag. Italië kan meerdere kaarten uitspelen met onder anderen Giulio Ciccone en Giulio Pellizzari, terwijl ook Primoz Roglic, Ben Healy, Juan Ayuso, Tobias Halland Johannessen en Jhonatan Narváez niet zomaar mogen worden vergeten.
Voor België lijkt de belangrijkste opdracht dan ook om de numerieke meerderheid uit te spelen. Evenepoel hoeft niet iedere aanval zelf te beantwoorden en Van Aert hoeft niet volledig in dienst van zijn landgenoot te rijden. Met twee kopmannen en verschillende sterke schaduwfiguren beschikt België over mogelijkheden die veel concurrenten niet hebben.
Onze conclusie? Evenepoel is na zijn sterke WK-tijdrit opnieuw de eerste Belgische kaart en krijgt door de afwezigheid van Pogacar een enorme kans om zijn wereldtitel van 2022 terug te veroveren. Del Toro en Seixas lijken bergop misschien explosiever, maar na bijna 275 kilometer gelden andere wetten. Van Aert maakt België tactisch alleen maar gevaarlijker. Als hij de laatste ronde met de besten kan beginnen, kan ook hij nog altijd zijn langverwachte regenboogtrui pakken. En Van der Poel mogen we nooit uitvlakken.
Favorieten voor het WK wielrennen 2026
★★★★ Remco Evenepoel
★★★ Isaac Del Toro, Paul Seixas
★★ Wout van Aert, Mathieu van der Poel, Tom Pidcock
★ Brandon McNulty, Quinn Simmons, Giulio Ciccone, Ben Healy
