Kevin De Jonghe
Wout van Aert bereidt zich in alle stilte voor op zijn komende verplichtingen. Die zullen zoals gewoonlijk eerst in het veld plaatsvinden. Intussen kan er echter ook nog steeds worden nagenoten van zijn wegseizoen in 2026.
Dat werd een bijzonder seizoen voor Van Aert, want in het voorjaar kon hij eindelijk triomferen in een kasseimonument. Parijs-Roubaix werd op indrukwekkende wijze aan zijn palmares toegevoegd. Een groots moment voor Van Aert, maar ook voor zijn vele fans. Al was die er ei zo na niet gekomen, onthult hij zelf...
LEES OOK: Straffe cijfers: Van Aert beter dan Van der Poel, Evenepoel klopt zowaar Pogacar
Dolgelukkige fansDat dit voor de fans heel bijzonder was, is ook Van Aert duidelijk. In een interview met procycling vertelt Van Aert immers dat hij nog talloze keren aan die zege wordt herinnerd. “De eerste twee, drie maanden was dat vrijwel elke dag, soms zelfs een paar keer per dag. Nu is dat wat minder. De actualiteitswaarde van een sportgebeurtenis kalft tenslotte altijd af.”
Wanneer mensen hem aanspreken, gaat het vaker wel dan niet over die overwinning in Roubaix, zegt Van Aert. “Je merkt dat mensen er graag en snel over beginnen. Het is een overwinning die duidelijk erg leeft.”
Dat de zege zoveel teweegbracht, was voor Van Aert in eerste instantie toch een verrassing. En dat is het eigenlijk deels nog steeds. Al begrijpt hij wel waarom. “Het voelt zeker intenser dan andere grote zeges. Die vorige liggen niet eens zo ver achter ons, maar toen voelde het meer als een logisch gevolg van mijn ontwikkeling als renner.”
“Nu was het voor mezelf en voor de mensen veel meer een ontlading. Het woord ‘eindelijk’ komt vaak terug. Dat merkte ik ook aan de reacties. Ik heb blijkbaar heel veel mensen gelukkig gemaakt”, aldus een nog steeds glunderende Van Aert.
Zichzelf overschat
Maar… voor hetzelfde geld was die zege er zelfs nooit gekomen. Zo onthult Van Aert immers ook dat hij ei zo na overboord ging bij een versnelling van Pogacar. "Op Mons-en-Pévèle werd ik een beetje het slachtoffer van mijn eigen enthousiasme. Ik had stevige kopbeurten gedaan en Pogacar kwam me van achteruit voorbij. Ik moest alle zeilen bijzetten."
Op de televisiebeelden viel al te bemerken dat Van Aert zich in het wiel moest bijten, maar dat bleek dus wel nog wat moeilijker dan dit schijnbaar het geval was. "Op het oplopende gedeelte was het echt nét niet lossen. Daarna moest ik ook een beetje bluffen."
"Toen we net waren weggereden, had ik het gevoel dat alles goed liep. Ik dacht zelfs dat ik hem in de bochten onder druk kon zetten. Even dacht ik wat overmoedig: vandaag ben ik hier de man! Maar op Mons-en-Pévèle werd ik wakker geschud.” Gelukkig net op tijd, zodat Van Aert de mooiste triomf uit zijn loopbaan mocht vieren.
