Stan Strubbe
Demi Vollering is eindelijk wereldkampioene op de weg. De Nederlandse maakte in Montréal zelf de finale open, zag haar gewaagde aanval alsnog stranden en moest daarna opnieuw beginnen. Na afloop kwamen de emoties én een opvallende bekentenis naar boven.
LEES OOK: Wereldtitel voor sterke Demi Vollering, Belgen spelen geen rol
“Ik dacht even: shit!”Op 38 kilometer van de aankomst had Vollering na een stevige tempoversnelling van Puck Pieterse voor de vlucht vooruit gekozen. Lang zag het er uitstekend uit, maar Kasia Niewiadoma en Elisa Longo Borghini slaagden er uiteindelijk toch in om terug te keren.
“Ik heb zo vaak gedacht dat ik te vroeg was aangegaan. Het was zo close en ik durfde niet om te kijken. Het leek alsof de rest in mijn wiel zat. Ik dacht even: ‘Shit!’ Maar het was nog niet voorbij. Ik moest erin blijven geloven.”
De Nederlandse vond vervolgens voldoende energie voor een tweede gevecht om de regenboogtrui. “Ik heb het gedurfd, heb het nog eens geprobeerd en ik heb nooit opgegeven. Die sprint wilde ik niet meer uit handen geven. Dit was de mijne. Het niet afmaken, dat kon ik gewoon niet laten gebeuren.”
Emoties na jarenlang werk
Pas na de finish leek volledig tot Vollering door te dringen wat ze had klaargespeeld. De emoties namen het over toen ze terugblikte op de weg naar haar wereldtitel.
“Wow. Ik kan het nog niet geloven”, vertelde ze terwijl ze tegen de tranen vocht. “Zoals ik al zei: ik geloof dat ik die droom voor een reden heb gehad. Ik heb hier zo hard voor gewerkt.”
Daarbij wees Vollering nadrukkelijk naar de ploeg die zich gedurende de wedstrijd in haar dienst had gesteld. “Het vraagt ook veel lef om er volledig in te geloven en om een team met zulke meiden rond je te verzamelen. Zij offeren zich allemaal op voor mij, terwijl ze misschien zelf ook een kans maken.”
