WN Redactie
Mathieu van der Poel heeft zijn derde opeenvolgende zege in de E3 Saxo Classic binnen, maar zelden zal een overwinning zo diep zijn gegaan. De Nederlander leek lange tijd onaantastbaar na zijn solo, maar werd in de slotkilometers bijna gegrepen door vier achtervolgers. Uiteindelijk hield hij nét stand, al was het volgens hemzelf op pure wilskracht.
LEES OOK: De Cauwer waarschuwt Van der Poel: "Kans misschien al gehad"
Solo die bijna verkeerd aflooptVan der Poel legde de basis voor zijn overwinning al op ruime afstand van de finish. Wat begon als een poging om de koers open te breken, draaide uit op een lange, slopende solo. “Op de Boigneberg wilde ik de groep wat uitdunnen, maar uiteindelijk kwam ik alleen te zitten”, blikte hij terug.
Dat moment bleek beslissend, maar tegelijk ook het begin van een zware onderneming. Zeker met de wind tegen richting de Paterberg voelde Van der Poel al snel dat het geen eenvoudige opdracht zou worden. “Toen wist ik al dat het een lastige inspanning ging worden.”
Aanvankelijk leek hij de situatie onder controle te hebben, maar hoe dichter de finish kwam, hoe meer zijn voorsprong begon te slinken. Achter hem groeide het geloof bij de achtervolgers, terwijl bij Van der Poel net het omgekeerde gebeurde.
“Op vijf kilometer was het op”
De absolute waarheid kwam bovendrijven in de slotfase. “Op een gegeven moment had ik er niet zo’n goed oog meer in”, gaf hij eerlijk toe. Zijn voorsprong smolt weg en met nog vijf kilometer te gaan was het vat leeg. “Toen was het eigenlijk op.”
Toch brak hij niet. In plaats van te forceren, koos Van der Poel voor controle. “Ik ben gewoon mijn wattages blijven rijden”, zei hij. Het was een berekende overlevingsstrijd, waarin hij alles gaf wat nog in de tank zat.
Op iets meer dan een kilometer van de streep leek het alsnog mis te gaan. “Ik dacht dat ze terugkwamen en ik wist ook dat ik niet meer kon sprinten.” Het besef was duidelijk: als het tot een sprint kwam, was de zege weg.
Moment van twijfel beslist alles
Wat volgde, was een cruciaal moment in de koers. De achtervolgers begonnen naar elkaar te kijken en twijfelden, precies op het moment dat Van der Poel leek stil te vallen. Die aarzeling gaf hem net genoeg ruimte om opnieuw aan te zetten.
“Al zittend ben ik zo hard mogelijk blijven rijden en dat bleek net genoeg”, aldus de Nederlander. Het verschil was minimaal, maar voldoende om zijn derde zege op rij veilig te stellen in Harelbeke.
De ontlading na afloop sprak boekdelen. Dit was geen demonstratie van overmacht, maar een overwinning op karakter. “Dit is een van de zeges die het meeste pijn deden”, besloot Van der Poel.
En misschien maakt dat deze overwinning net zo bijzonder. Want waar hij normaal zijn tegenstanders op afstand rijdt, moest hij nu tot het uiterste gaan en zelfs daar nog nét genoeg vinden om te winnen.
