WN Redactie
Jonas Vingegaard heeft in de Ronde van Catalonië nog maar eens zijn suprematie onderstreept. Op de ingekorte, maar allesbehalve eenvoudige bergetappe reed de Deen zijn concurrentie op een hoopje, met verschillen die er niet om logen. Zelfs hijzelf keek na afloop met lichte verbazing naar de tijdsverschillen die hij had geslagen.
Van twijfel naar dominantie op de slotklim
De dag begon nochtans niet zoals gehoopt voor de kopman van Team Visma | Lease a Bike. Door de aanpassingen in het parcours moesten ploegen hun plannen hertekenen en ook Vingegaard voelde zich in de openingsfase niet op zijn best. “We hadden een plan, maar eerlijk gezegd voelde ik me in het begin niet heel goed”, kwam Vingegaard met een alarmerend bericht.
Die twijfel bleek echter van korte duur. Op de slotklim draaide alles volledig om. Waar anderen begonnen te kraken, vond Vingegaard plots zijn beste benen terug. “Op de slotklim voelde ik me ineens supersterk”, klonk het. Het was het startsein voor een nieuwe demonstratie van macht, waarin hij zijn concurrenten opnieuw één voor één uit het wiel reed.
De basis voor die aanval werd gelegd door zijn ploegmaats. Sepp Kuss trok het peloton uit elkaar, terwijl eerder op de dag Davide Piganzoli mee zat in de ontsnapping, waardoor de ploeg energie kon sparen. “Het was vandaag echt goed teamwork”, benadrukte Vingegaard.
Grote verschillen, grote ambities
Wat volgde, waren verschillen die zelfs voor de Deen onverwacht groot uitvielen. Felix Gall bleef nog het dichtst in de buurt, maar moest alsnog 51 seconden toegeven. Renners als Florian Lipowitz en Remco Evenepoel verloren meer dan een minuut en zagen hun kansen op eindwinst een flinke knauw krijgen.
“Of ik deze verschillen had verwacht? Eerlijk gezegd niet”, gaf Vingegaard toe. “Maar ik ben wel heel blij met het gat dat ik kon maken.” Het onderstreept nog maar eens de indrukwekkende vorm waarin hij momenteel verkeert, na zijn eerdere dominante optreden in Parijs-Nice.
Toch kijkt de Deen al verder vooruit. Deze Ronde van Catalonië is niet alleen een doel op zich, maar ook een belangrijke stap richting de rest van het seizoen. “Dit is een grote koers en ik wil die winnen. Maar het is ook een goede voorbereiding op wat nog komt.”
Met nog een bergrit in het vooruitzicht blijft de honger groot. “Ik sluit niet uit dat we nog voor een ritzege gaan”, zegt hij. Eerst herstellen, daarna opnieuw toeslaan. Het lijkt het eenvoudige, maar dodelijke recept van een renner die momenteel op een niveau rijdt waar weinig anderen aan kunnen tippen.
