WN Redactie
Eli Iserbyt maakt zich zorgen over de toekomst van het veldrijden en vindt dat zijn voormalige collega’s daarbij ook kritisch naar zichzelf moeten kijken. De onlangs gestopte Belg ziet te weinig persoonlijkheden in het huidige peloton, waardoor de sport volgens hem steeds minder aantrekkelijk wordt voor sponsors. Vooral wanneer Mathieu van der Poel, Wout van Aert en Thibau Nys ontbreken, mist hij renners die de aandacht naar zich toe durven trekken.
De financiële problemen binnen het veldrijden zijn inmiddels geen geheim meer. Afgelopen winter moesten verschillende renners die regelmatig bij de beste tien eindigden op zoek naar een nieuwe werkgever, terwijl de beschikbare budgetten steeds vaker bij een beperkte groep toppers terechtkomen. In de nieuwe Wintergids van WielerFlits Magazine legt Iserbyt uit dat sponsors liever extra investeren in een renner die voortdurend in beeld rijdt dan in iemand die slechts af en toe vooraan verschijnt.
Volgens de voormalige crosser ontstaat daardoor een steeds grotere kloof tussen de gevestigde namen en de renners daarachter. Het ontbreken van een sterke tweede lijn baart hem zorgen, zeker omdat het veldrijden in de eerste maanden van het seizoen vaak zonder zijn grootste publiekstrekkers verder moet.
LEES OOK: Winnaar Wyseure lacht het laatst: “Springen met ei in de broek”
Iserbyt stoort zich aan brave houding van crossersToch wil Iserbyt de verantwoordelijkheid niet uitsluitend bij sponsors en ploegleiders leggen. Volgens hem laten veel veldrijders zelf kansen liggen om hun bekendheid te vergroten. “Veel van de huidige jongens zijn te braaf”, stelt de Belg, die tijdens zijn actieve carrière zelf nooit bang was om zijn mening te geven of een uitgesproken ambitie naar buiten te brengen.
Dat leverde hem soms kritiek of een relletje op, maar volgens Iserbyt maakte het hem tegelijkertijd interessanter voor het publiek. Hij vindt dat renners best mogen zeggen dat ze ergens willen winnen, ook wanneer ze die belofte uiteindelijk niet waarmaken. Juist zulke uitspraken zorgen volgens hem voor verhalen en rivaliteit, waardoor supporters een reden krijgen om een bepaalde renner te volgen.
Daarbij verwijst hij naar Sep Vanmarcke en Yves Lampaert, twee wegrenners die volgens hem niet uitsluitend door hun resultaten bekendheid hebben opgebouwd. Hun persoonlijkheid en bereidheid om zich uit te spreken maakten hen ook buiten de wedstrijden aantrekkelijk voor supporters en sponsors.
“Zonder acteurs heb je geen goede show”
Iserbyt constateert dat veel huidige veldrijders zich nauwelijks profileren op sociale media en in interviews. Buiten Nys ziet hij weinig renners die nadrukkelijk het voortouw nemen wanneer de absolute wereldsterren ontbreken. “Ze hebben geen verhaal”, concludeert hij, waarna hij zijn kritiek samenvat met een duidelijke vergelijking: “Zonder acteurs heb je geen goede show.”
De Belg pleit daarmee niet voor kunstmatige ruzies, maar voor meer uitgesproken persoonlijkheden die zichzelf durven te laten zien. In zijn ogen is dat noodzakelijk om het veldrijden ook zonder Van Aert en Van der Poel aantrekkelijk te houden, zowel voor het publiek als voor bedrijven die bereid zijn in de sport te investeren.
