WN Redactie
Florian Vermeersch speelde een hoofdrol in de zinderende finale van de E3 Saxo Classic, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met de derde plaats. De Belg van UAE Team Emirates XRG zat na afloop met gemengde gevoelens. Trots op zijn koers, maar tegelijk knagend besef dat er misschien meer in zat.
LEES OOK: Vermeersch geniet van Van Aert en richt zich op nieuw doel
Pech op het slechtst mogelijke momentDe koers van Vermeersch kreeg al vroeg een flinke knauw. Net voor de Taaienberg ging het mis, toen hij door pech werd teruggeslagen in het peloton. “Ik moest van fiets wisselen en draaide die klim op rond de 120ste positie”, vertelde hij na afloop.
Een bijzonder slechte uitgangspositie op een cruciaal punt in de wedstrijd, waardoor hij meteen in de achtervolging moest. “Vanaf dat moment was het eigenlijk alleen maar jagen. Maar ik kwam nog redelijk snel terug vooraan.”
Eenmaal terug in de koers liet Vermeersch meteen zien dat hij over uitzonderlijk goede benen beschikte. “Ik gaf direct aan dat ik een superdag had.” Toch bleek het moeilijk om echt het verschil te maken. De omstandigheden zaten niet mee. “De wind stond telkens verkeerd na de hellingen, waardoor alles weer samenkwam.”
Aanvalslust beloond, maar niet met winst
Vermeersch bleef echter geloven in zijn kansen en bleef zoeken naar het juiste moment. Dat kwam uiteindelijk op de Karnemelkbeekstraat, waar hij samen met enkele anderen kon wegrijden in de achtervolging op Mathieu van der Poel.
Het viertal kwam in de slotfase akelig dicht, terwijl Van der Poel zichtbaar kraakte. De spanning steeg en plots leek de zege opnieuw binnen bereik. Maar net op het moment suprême stokte de samenwerking.
“Toen viel het stil en dacht ik: ik ga hier niet al mijn kaarten op tafel gooien”, legde Vermeersch uit. “Dan laat ik Mathieu liever rijden en sprinten we voor de tweede plek.” Een rationele keuze, ingegeven door het koersverloop, maar eentje die achteraf toch wringt.
Zuur gevoel na gemiste kans
De Belg hield uiteindelijk een podiumplaats over aan zijn sterke optreden, maar dat bood maar gedeeltelijk voldoening. “Ik ben blij dat we voorop konden blijven, maar ik blijf toch met een zuur gevoel achter.”
Dat gevoel heeft alles te maken met wat had kunnen zijn. “Ik had echt het idee dat er meer inzat, zeker zonder die pech voor de Taaienberg. Dan had de koers er misschien anders uitgezien.”
Toch blijft Vermeersch realistisch. “Ik zeg niet dat ik Mathieu had kunnen volgen, maar ik heb nu vooral in de verdediging gekoerst.” En dat is niet hoe hij het liefst rijdt. “Ik koers om te winnen. Een podium is mooi, maar ik zou graag eens twee plekjes hoger staan.”
