WN Redactie
Remco Evenepoel heeft in de eerste bergrit van de Ronde van Catalonië niet kunnen wedijveren met een ontketende Jonas Vingegaard, maar de Belg hield na afloop het hoofd koel. Met een zesde plaats in de daguitslag en een duidelijk plan in het achterhoofd, kijkt hij vooral vooruit. De schade is er, maar de strijdlust blijft intact.
LEES OOK: Red Bull zit niet stil: Twee nieuwe ploeggenoten voor Evenepoel
Realisme na zware bergritOp de flanken van de Coll de Pal moest Evenepoel zijn meerdere erkennen in Vingegaard, die met een indrukwekkende solo de concurrentie op ruime afstand reed. Voor de Belg zat er simpelweg niet meer in, zo gaf hij na afloop eerlijk toe bij HLN.
“Of dit het hoogst haalbare was? Lipowitz zat mee vooraan, dus het was niet aan mij om terug te jagen. Dat was eigenlijk een goede situatie voor ons”, legde Evenepoel uit. In een koers waarin ploegbelangen en tactiek een grote rol speelden, koos hij ervoor om gecontroleerd te rijden.
In de slotfase probeerde hij er nog het maximale uit te halen. “Ik heb gedaan wat ik moest doen en in de laatste twee kilometer kon ik nog doortrekken en sprinten.” Het typeert zijn aanpak: geen paniek, maar rationeel koersinzicht in een situatie waarin winnen geen optie meer was.
Blik vooruit op nieuwe kansen
Het tijdsverlies op Vingegaard is stevig, maar Evenepoel weigert om de handdoek te gooien. Integendeel, hij ziet nog voldoende mogelijkheden in de resterende etappes. “Morgen is een totaal andere rit, met kortere klimmetjes. Het wordt meer een mini-klassieker, met veel aanvallen en een ander koersverloop.”
Dat profiel ligt hem doorgaans beter en biedt perspectief. “Er zijn dus zeker nog kansen op ritwinst en misschien ook een podiumplek.” Het geeft aan dat Evenepoel deze ronde nog lang niet als verloren beschouwt.
Valpartij speelt geen hoofdrol meer
Na zijn valpartij eerder in de week was het ook afwachten hoe zijn lichaam zou reageren in de eerste echte bergrit. Op dat vlak klonk er voorzichtig optimisme. “Mijn gevoel was niet super, maar ik heb al erger gehad. Het valt al bij al wel goed mee.”
Belangrijker nog: de val bleek geen doorslaggevende factor. “Het hield me niet tegen om hard te koersen. Hopelijk is het morgen alweer wat beter.” Daarmee lijkt Evenepoel fysiek in staat om zich nog te mengen in het vervolg van de koers.
De conclusie na deze bergrit is duidelijk: Vingegaard was een klasse apart, maar Evenepoel blijft overeind – letterlijk en figuurlijk. En met nog enkele lastige etappes in het verschiet, is zijn verhaal in deze Ronde van Catalonië nog lang niet geschreven.
