WN Redactie
Mathieu van der Poel heeft opnieuw toegeslagen in de E3 Saxo Classic. De Nederlander van Alpecin-Premier Tech leek lange tijd op weg naar een dominante solozege, maar moest in de slotkilometers nog alles uit de kast halen om een jagend groepje van zich af te houden. In een zinderende finale trok hij uiteindelijk toch aan het langste eind en boekte zo zijn derde overwinning in Harelbeke.
LEES OOK: Van der Poel geeft tekst en uitleg na inzinking in E3
Van controle naar ontploffing op de TaaienbergDe koers begon zoals zo vaak in deze klassieker: nerveus, met veel animo om in de vroege vlucht te geraken. Uiteindelijk ontstond een kopgroep van zes renners, maar het peloton hield alles strak onder controle. Richting de finale werd het tempo opgevoerd en begon het klassieke schaakspel op de Vlaamse hellingen.
Op de Taaienberg ontplofte de koers voor het eerst echt. Jasper Stuyven opende de debatten, maar het was vooral de versnelling van Tim van Dijke die de boel in een definitieve plooi legde. Slechts één man kon volgen: Mathieu van der Poel. De Nederlander zat meteen waar hij wilde zitten en voelde dat het moment daar was.
Solo van grote klasse… met onverwachte spanning
Van der Poel wachtte niet lang en plaatste op de Boigneberg zijn beslissende demarrage. Hij reed weg van Van Dijke en begon in zijn eentje aan een indrukwekkende achtervolging op de kopgroep. Eenmaal aangesloten, ging hij gewoon door. Op de Paterberg brak hij definitief de koers open en reed hij solo richting de finale.
Op de Oude Kwaremont bouwde hij zijn voorsprong verder uit, maar de wedstrijd was nog lang niet gereden. Achter hem ontstond een sterke achtervolgende groep met Stand Dewulf, Florian Vermeersch, Per Strand Hagenes en Jonas Abrahamsen. Zij roken hun kans en begonnen aan een jacht die steeds dichterbij leek te komen.
Waar Van der Poel aanvankelijk comfortabel leidde, begon het verschil kilometer na kilometer te slinken. Op vijf kilometer van de finish bedroeg zijn voorsprong nog amper tien seconden en leek een hergroepering onafwendbaar.
Slimme reflex beslist koers
In de absolute slotfase werd het een tactisch steekspel. De achtervolgers begonnen naar elkaar te kijken, twijfelden een fractie van een seconde en dat was genoeg. Van der Poel, die op dat moment al volledig leeggereden leek, voelde het momentum en schakelde nog één keer bij.
Met zijn laatste krachten sloeg hij een kleine kloof en hield hij die tot aan de streep vast. Het verschil was minimaal, de ontlading maximaal. Wat een demonstratie leek te worden, draaide uit op een thriller van jewelste.
