Stan Strubbe
Het WK veldrijden in eigen land werd zondag geen sportief hoogtepunt voor Lars van der Haar, maar wel een moment dat hij niet snel zal vergeten. De Nederlander reed zijn allerlaatste wereldkampioenschap en zag dat afscheid overschaduwd worden door pijn, frustratie en emoties.
Pijn die alles overstemde
Lars van der Haar gaf na afloop bij Sporza toe dat genieten er nauwelijks bij was. “Ik heb absoluut niet kunnen genieten”, klonk het, zichtbaar aangeslagen. “Ik zat dicht bij de groep voor de vierde plek en wilde nog één laatste push doen, maar ik spring van mijn fiets en stoot mijn knie.”
Wat volgde was pure miserie. “Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad aan mijn knie. Het was eigenlijk einde wedstrijd”, vertelde Van der Haar, terwijl de tranen over zijn gezicht rolden. Even vreesde hij zelfs dat hij de finish niet zou halen. “Als die pijn was gebleven, had ik het niet gered. Ik kon niet meer fietsen, maar gelukkig ging het na een halve ronde weer wat beter.”
Toch was de schade al aangericht. “Ik probeerde te genieten, maar zo’n laatste ronde is dan niet echt leuk. Het publiek was geweldig, dat wel. Ik moest zelfs een traantje laten.”
Trots en spijt door elkaar
Ondanks alles klonk er ook dankbaarheid. “Het is zo’n mooie sport. Ik heb er zó van genoten”, zei hij, om zichzelf bijna meteen tegen te spreken. “Of eigenlijk niet… misschien had ik dat meer moeten doen.” Die innerlijke strijd typeerde het moment. “Als topsporter wil je op zo’n dag nog altijd een resultaat rijden. Dat maakt het zo moeilijk.”
Dat het WK in Nederland plaatsvond, maakte het afscheid extra beladen. “Het is zo mooi om voor je eigen land te rijden en iedereen hier te zien presteren.” Ook voor zijn collega’s was er bewondering, in het bijzonder voor Mathieu van der Poel, die opnieuw geschiedenis schreef. “Het is geweldig om Mathieu zijn achtste titel te zien halen.”
