WN Redactie
Ben O’Connor weet hoe dun de lijn kan zijn tussen een topjaar en een seizoen vol frustratie. Waar 2024 hem nog ritwinst en een tweede plaats in de Vuelta a España bracht, evenals zilver op het WK in Zürich achter Tadej Pogacar, liep zijn eerste jaar bij Jayco AlUla in 2025 uit op een opeenstapeling van valpartijen en gemiste kansen. Met 2026 in aantocht is de Australiër vastberaden om het verhaal te herschrijven met een opvallende mentale sleutel.
Van podiumdroom naar woede in het peloton
De overstap naar Jayco AlUla moest O’Connor naar een volgend niveau tillen, maar al vroeg in de Tour de France ging het mis. In de openingsrit sloeg hij over de kop en kon hij een klassement meteen vergeten. “Ik was woedend. Het is zo deprimerend,” vertelt hij aan CyclingNews. Die woede bleek echter geen blok aan het been, maar een kantelpunt. O’Connor zette de knop om en gooide zijn ambities radicaal om.
“Rijden voor een klassement zuigt eigenlijk,” zegt hij met opvallende eerlijkheid. “De koers is fantastisch, tot het dat in één klap niet meer is.” In plaats van vasthouden aan een verloren doel, koos hij voor vrijheid. De jacht op ritsucces gaf hem energie, focus en ruimte om te herstellen, mentaal minstens zo belangrijk als fysiek.
Dat betaalde zich uit op de Col de la Loze, waar O’Connor in de achttiende etappe solo over de streep kwam. “Die rit winnen was een soort bekroning,” blikt hij terug. “Het deed me beseffen dat je een koers altijd kunt omdraaien, ook als alles misgaat.” Die les neemt hij mee richting 2026. “Verwachtingen managen, er vol ingaan en gewoon boos zijn en dat werkt voor mij.”
Momentum, reset en vooruitkijken
Volgens O’Connor draait succes niet om één piek, maar om het vasthouden van momentum. “Als je eenmaal op het goede punt bent, moet je het meenemen,” zegt hij. “En als dat niet lukt, moet je écht resetten, zodat je lichaam klaar is om terug te keren naar dat niveau.” Het klinkt eenvoudig, maar het vergt discipline en eerlijkheid naar jezelf.
Hoewel 2026 het laatste jaar van zijn contract bij Jayco AlUla is, houdt O’Connor zich daar nauwelijks mee bezig. Hij voelt zich gesteund binnen de ploeg. “Er is begrip voor emoties en voor hoe renners werken. Dat is heel fijn.” De focus ligt niet op onderhandelingen, maar op prestaties. “Als je succes haalt, komt een contract vanzelf. Ik heb de kans om voor mijn eigen succes te gaan, die wil ik niet verspillen.”
Met het Australisch kampioenschap en de Tour Down Under als thuiswedstrijden vroeg in het seizoen, krijgt O’Connor meteen de kans om zijn vernieuwde mindset om te zetten in resultaat. De woede is er nog, maar dit keer als brandstof. En precies daar, zo lijkt hij zelf te weten, ligt de sleutel tot nieuw succes.
