WN Redactie
Na negen dagen Tour de France is het verleidelijk om alles langs dezelfde meetlat te leggen. Hoeveel seconden won Tadej Pogačar? Hoeveel verloor Jonas Vingegaard? Kan Remco Evenepoel nog terugkomen? Zondag ging het eindelijk eens niet over het klassement. En eerlijk gezegd was dat misschien precies wat deze Tour nodig had.
De eerste week had al van alles gebracht. Een ploegentijdrit, massasprints, een eerste krachtmeting bergop en natuurlijk de indrukwekkende vorm van Pogačar. Maar een etappe waarin de koers vanaf de eerste kilometers volledig open lag, ontbrak nog. Tot vandaag dan.
Het duurde niet lang voordat duidelijk werd dat niemand zin had in een gecontroleerde middag. De strijd om de vroege vlucht barstte direct los. Groepen reden weg, werden teruggehaald, nieuwe aanvallen volgden elkaar in rap tempo op. Juist dat maakte deze etappe zo aantrekkelijk. Niemand kon zich verschuilen, niemand wist welke ontsnapping uiteindelijk de juiste zou zijn.
Mathieu van der Poel zat er opnieuw precies op het juiste moment bij. Dat klinkt eenvoudig, maar op dit soort dagen is timing misschien wel belangrijker dan pure kracht. Hij koos de goede vlucht, bleef de hele dag attent en wist dat hij in een kleine groep niet de sterkste hoefde te zijn op de klim, zolang hij maar mee over de top kwam.
Winnen begint niet in de laatste kilometer
Van der Poel won deze rit niet in de sprint. Die maakte het verhaal alleen af. De basis werd uren eerder gelegd, toen hij telkens de goede keuzes maakte. Hij liet zich niet gek maken toen Tobias Halland Johannessen aanviel, bleef rustig toen Tom Pidcock terugkeerde en reed vooral met het vertrouwen van iemand die wist dat zijn kans nog zou komen.
Dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Van der Poel. Hij probeert een koers niet mooier te maken dan hij is. Als hij moet aanvallen, valt hij aan. Als hij moet wachten, wacht hij. Juist daardoor is hij op dit soort parcoursen zo moeilijk te verslaan.
Voor Alpecin–Premier Tech betekende deze overwinning bovendien veel meer dan alleen een ritzege. Dat Van der Poel een rit weet te winnen, onderstreept opnieuw hoe breed deze ploeg is.
Een Tour die weer even vrij kon koersen
De eerste rustdag komt voor iedereen op het juiste moment. Niet alleen omdat de benen inmiddels vol zitten met negen dagen koers, maar ook omdat de Tour na een hectische openingsweek even op adem kan komen.
Voor de klassementsrenners verandert er weinig. Pogačar blijft de man die verslagen moet worden, Vingegaard heeft zijn Tour nog volledig in eigen hand en Evenepoel weet dat de zwaarste bergritten nog moeten komen. Dat verhaal verschuift vanzelf weer naar de voorgrond.
Maar juist daarom was deze etappe zo welkom. Even geen rekenwerk met seconden, geen ploeg die de hele dag de koers dichtreed en geen favorieten die elkaar alleen maar aankeken. Gewoon een rit waarin aanvallers de ruimte kregen en de sterkste van die groep uiteindelijk won.
Misschien had de Tour deze etappe nog wel harder nodig dan Mathieu van der Poel zelf. Want na een week waarin het klassement alle aandacht opeiste, herinnerde deze zondag eraan dat de mooiste koers soms ontstaat wanneer de gele trui even géén hoofdrol speelt.
