WN Redactie
Wie dinsdag alleen de uitslag bekeek, zal vooral Mads Pedersen hebben gezien. Terecht ook, want de Deen reed een uitstekende koers en bekroonde het sterke werk van Lidl-Trek met de ritzege. Toch bleef na afloop niet zijn sprint hangen. Ook niet het feit dat Tadej Pogačar zijn gele trui alweer kwijt was. Het beeld dat deze etappe uiteindelijk zal overleven, is dat van Torstein Træen in het geel wat ons betreft.
Charme van eerste Tourweek
Dat is misschien wel de charme van de eerste Tourweek. Het klassement is nog vloeibaar, de grote favorieten gunnen elkaar weinig en daardoor ontstaat er ruimte voor verhalen die over drie weken nog steeds worden verteld. Niet omdat ze beslissend waren voor de eindzege, maar omdat ze laten zien waarom de Tour de France zoveel meer is dan een optelsom van wattages en tijdsverschillen.
Træen had zelf waarschijnlijk nooit gedacht dat hij dinsdagavond de leider van de Tour zou zijn. Sterker nog: een paar jaar geleden wist hij niet eens zeker of hij zijn carrière nog wel zou kunnen voortzetten. In 2022 werd bij de Noor teelbalkanker vastgesteld nadat een afwijkende waarde in een antidopingcontrole aanleiding gaf voor verder onderzoek. Hij werd geopereerd, herstelde volledig en knokte zich terug in het peloton. Dat maakt zo'n gele trui iets heel anders dan een mooie statistiek. Voor hem is het de beloning voor een weg die veel langer duurde dan de laatste tweehonderd kilometer.
Het mooie is misschien nog wel dat dit geen zielig verhaal hoeft te zijn. Wielrennen zit vol met pech en tegenslag. Niet iedereen komt daar sterker uit, niet iedereen krijgt een tweede kans. Træen wel. En dan voelt een gele trui, al is het misschien maar voor een paar dagen, als een heel logisch cadeau van de koers.
De favorieten speelden een ander spel
Ondertussen gebeurde achter de kopgroep precies wat je mocht verwachten. UAE Team Emirates-XRG liet begaan. Dat leek misschien passief, maar het was vooral verstandig. Waarom zou je in de eerste week kostbare energie verspillen om een gele trui te verdedigen die je later toch weer terug wilt pakken?
Dat is soms lastig uit te leggen aan het grote publiek. De gele trui blijft de meest begeerde trui in het wielrennen. Toch zijn er momenten waarop een ploeg hem liever even niet draagt. Iedere kilometer op kop kost krachten. Iedere achtervolging vraagt helpers die je over anderhalve week misschien nodig hebt op de Col du Tourmalet of Alpe d'Huez. Dan is een dagje zonder die verantwoordelijkheid helemaal geen slecht nieuws.
Voor Jonas Vingegaard veranderde er eigenlijk ook weinig. Hij verloor geen terrein op Pogačar en zag een andere ploeg de verplichtingen van de leiderstrui overnemen. Remco Evenepoel zal ongeveer hetzelfde gevoel hebben gehad. De Belg reed opnieuw een alerte koers, bleef uit de problemen en deed precies wat hij in deze fase van de Tour moet doen: geen tijd verliezen. Dat klinkt saai, maar drie weken Tour worden vaak gewonnen door renners die weten wanneer ze juist níét moeten koersen.
Mooiste verhalen
Misschien was dat wel de grootste les van dinsdag. We zijn in de eerste dagen van een grote ronde vaak geneigd om alles langs de meetlat van het klassement te leggen. Wie won? Wie verloor? Wie staat in het geel? Terwijl de mooiste verhalen soms ergens anders ontstaan. In een kopgroep die de ruimte krijgt. In een Noorse klimmer die de dag van zijn leven beleeft. Of in een ploeg als Uno-X Mobility, die met een relatief bescheiden budget plotseling het grootste podium van de wielersport in handen heeft.
Over een paar weken weten we waarschijnlijk niet meer precies hoeveel seconden Pogačar dinsdag uit handen gaf door de gele trui te laten vertrekken. Maar de kans is groot dat we ons Træen in het geel nog wél herinneren. En misschien zegt dat alles over wat de Tour de France zo bijzonder maakt. Niet iedere etappe schrijft geschiedenis voor het klassement. Sommige schrijven gewoon een prachtig verhaal.
