WN Redactie
Er zijn van die Touretappes waarbij de winnaar niet het grootste verhaal is. Maandag was er zo één. Natuurlijk ging Tadej Pogacar met de rit én de gele trui aan de haal. Dat is nieuws. Maar echt verrassend? Niet bepaald. Op een aankomst als deze is hij al jaren de maatstaf. Veel interessanter was wat er achter hem gebeurde.
Voor Belgische wielerfans eindigde de dag namelijk niet met een sprint bergop, maar met de opgave van Arnaud de Lie. Eigenlijk zag je het al aankomen. De eerste twee dagen oogde hij niet vrij, niet fris en vooral niet als de renner die de afgelopen jaren zo vaak indruk maakte. Dan weet je dat de eerste serieuze bergrit een probleem wordt. Dat bleek ook.
Dat maakt zijn opgave vooral teleurstellend. Niet omdat iemand serieus op een ritzege in Les Angles rekende, maar omdat deze Tour al voorbij is voordat hij echt begonnen was. Lotto verliest zijn kopman, de sprintetappes verliezen een smaakmaker en België ziet opnieuw een renner afhaken die juist een stap had willen zetten op het grootste podium van allemaal.
Pogacar deed wat hij moest doen
Vooraan verliep de etappe ongeveer zoals je vooraf mocht verwachten. UAE Team Emirates-XRG nam de koers in handen en kreeg daar ook de beloning voor. Pogacar maakte het af zoals alleen hij dat kan: explosief, gecontroleerd en zonder de indruk te wekken dat hij tot het uiterste moest gaan.
Toch is het verschil met Jonas Vingegaard kleiner dan de uitslag misschien doet vermoeden. De Deen moest de overwinning laten aan zijn grote rivaal, maar bleef opnieuw opvallend dichtbij. Wie had verwacht dat de eerste bergrit meteen een flinke tik zou uitdelen, kwam bedrogen uit. De strijd tussen de twee lijkt na drie dagen eerder bevestigd dan beslist.
Ook Remco Evenepoel zal met gemengde gevoelens terugkijken. Hij verloor opnieuw wat tijd, maar zakte nergens door het ijs. Dat is geen overwinning, maar zeker ook geen reden tot paniek. De Tour wordt niet beslist op een aankomst als deze. Voor Evenepoel komen de momenten waarop hij echt het verschil moet maken nog vanzelf.
De Tour liet ook een andere kant zien
Misschien was het opvallendste beeld van de dag wel dat de finale zich afspeelde zonder het gebruikelijke Tourdecor. Door de bosbranden bleef het publiek weg uit het laatste deel van de rit. Geen rijen fans op de slotklim, geen mensen die bijna tussen de renners liepen. Het gaf de etappe een vreemde sfeer, alsof de grootste wielerwedstrijd ter wereld ineens een stuk kleiner was geworden.
Na drie dagen is de balans dan ook helder. Pogacar heeft de rit gewonnen en draagt terecht het geel. Vingegaard zit hem nog altijd op de huid. Evenepoel blijft meedoen. Maar voor België zal deze etappe vooral herinnerd worden om een verhaal dat níét over de gele trui ging. Soms zegt een opgave meer over een Tour dan een ritzege. De Lie kan er inmiddels over meebabbelen.
