WN Redactie
Jonas Vingegaard heeft in deze Giro d’Italia veel meer gedaan dan alleen een grote ronde winnen. De Deen van Team Visma | Lease a Bike heeft zichzelf opnieuw in het hoofd van Tadej Pogacar geplant. Na een dominante Giro-zege, vijf ritzeges in de bergen en een eindoverwinning met meer dan vijf minuten voorsprong is de conclusie onvermijdelijk: deze Vingegaard is weer een renner die Pogacar in de Tour de France kan verslaan.
Wie de carrière van Vingegaard naast de geschiedenisboeken legt, ziet pas hoe uitzonderlijk zijn reeks inmiddels is geworden. Sinds zijn tweede plaats in de Tour de France van 2021 eindigde hij in acht grote rondes telkens bij de eerste twee van het eindklassement. Dat is geen toevalstreffer meer, geen gevolg van één piekzomer en ook geen verhaal van een renner die toevallig in het juiste systeem terechtkwam. Vingegaard is uitgegroeid tot een historische klassementsrenner, een man die intussen Giro, Tour én Vuelta op zijn naam heeft staan en zich daarmee tussen de allergrootsten van deze sport heeft gereden.
De Giro-zege maakt zijn palmares compleet. Na Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Felice Gimondi, Bernard Hinault, Alberto Contador, Vincenzo Nibali en Chris Froome is Vingegaard pas de achtste renner die de drie grote rondes wist te winnen. Dat hij die trilogie zelfs vóór Pogacar rond heeft, maakt het verhaal extra pikant. Want hoe vaak de Sloveen ook als misschien wel de beste renner van zijn generatie wordt neergezet, Vingegaard heeft iets in handen dat Pogacar voorlopig nog niet bezit. Het zegt niet dat hij de betere renner is. Het zegt wel dat hij in het grote rondewerk een tegengewicht blijft dat niemand zomaar mag wegwuiven.
LEES OOK: Vingegaard klaar voor de Tour? ''Middelvinger naar Pogacar''
De stille kampioen is weer een killerVingegaard zal nooit de natuurlijke uitstraling hebben van Pogacar, Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel of Wout van Aert. Waar die renners bijna vanzelf een publiek meenemen in hun verhaal, lijkt de Deen zich liever af te schermen van alle ruis rondom hem. Zijn antwoorden zijn vaak kort, zijn lichaamstaal ingetogen en op de fiets verdwijnt zijn gezicht meestal achter een veel te grote zonnebril. Daardoor blijft hij voor veel wielerfans de grijze muis tussen de kampioenen van dit tijdperk.
Maar dat beeld doet de renner Vingegaard tekort. In deze Giro was hij helemaal geen grijze muis, maar een veelvraat. Hij won vijf bergritten, controleerde de koers wanneer dat nodig was en sloeg toe zodra de tegenstand begon te kraken. Dat is precies de versie die Team Visma | Lease a Bike richting de Tour de France nodig heeft. Niet de Vingegaard die alleen maar rekent, volgt en wacht, maar de Vingegaard die zijn rivalen één voor één sloopt. In Italië deed hij dat met de koelte van een renner die weet dat hij boven de rest uitsteekt.
Wie zijn Tour-duels met Pogacar terugspoelt, weet bovendien dat Vingegaard nooit de defensieve kampioen is geweest die sommige mensen van hem maken. In 2021 viel hij Pogacar al aan op de Mont Ventoux. In 2022 brak hij de Tour open op de Col du Granon. In 2023 vernederde hij de concurrentie eerst in de tijdrit naar Combloux en reed hij Pogacar een dag later op de Col de la Loze definitief uit het geel. Zelfs in 2024, na zijn zware valpartij in het Baskenland, keerde hij terug met aanvalslust en versloeg hij Pogacar in Le Lioran in een rechtstreeks duel. En ook toen hij in de voorbije Tour duidelijk de mindere was, bleef hij zoeken naar momenten om de koers te kantelen.
Daarom is deze Giro zo belangrijk. Vingegaard heeft niet alleen gewonnen, hij heeft opnieuw gevoeld hoe het is om een grote ronde naar zijn hand te zetten. Hij heeft drie weken lang als absolute kopman gekoerst, de druk gedragen en die druk omgezet in tijdwinst, ritzeges en controle. Voor een renner die vorig jaar nog tegen een ongenaakbare Pogacar opliep, kan dat mentaal goud waard zijn. Hij vertrekt straks in Barcelona niet als de man die alleen iets recht te zetten heeft, maar als de winnaar van de Giro. Dat is een heel ander vertrekpunt.
Pogacar blijft favoriet, maar de Tour is geen klassieker
Natuurlijk blijft Pogacar de te kloppen man. De Sloveen is explosiever, veelzijdiger en op veel dagen simpelweg angstaanjagend goed. Hij kan een koers winnen op kasseien, in de Ardennen, in de bergen en in een tijdrit. Hij heeft de fun van het aanvallen bijna opnieuw gedefinieerd en lijkt soms meer te leven voor het spektakel dan voor de berekening. Juist daarom is hij zo populair. Pogacar rijdt alsof wielrennen een spel is waarin hij de regels telkens zelf mag herschrijven.
Maar de Tour de France is geen eendagskoers en zelfs geen losse aaneenschakeling van mooie aanvallen. De Tour is drie weken stress, hitte, media-aandacht, transfers, waaiers, valpartijen, bergetappes en mentale druk. Daar ligt de reden waarom Vingegaard opnieuw gevaarlijk wordt. Waar Pogacar soms de indruk wekt dat hij alles tegelijk wil omarmen, leeft Vingegaard bijna monnikenachtig naar één doel toe. Hij hoeft niet overal de show te stelen. Hij hoeft niet iedere koers kleur te geven. Hij moet alleen op de juiste dagen beter zijn dan Pogacar.
Dat maakt hun rivaliteit zo interessant. Pogacar is de renner van de overvloed, Vingegaard de renner van de beperking. De een lijkt energie te halen uit chaos, aandacht en spektakel, de ander uit rust, herhaling en controle. In klassiekers heeft Pogacar daardoor een bijna oneerlijk voordeel. In een grote ronde kan diezelfde overvloed ook een last worden. Zeker als Vingegaard, zoals in deze Giro, weer het niveau aantikt waarop hij dag na dag nauwelijks scheurtjes vertoont.
Het verschil tussen de twee zit niet alleen in stijl, maar ook in ritme. Pogacar lijkt steeds vaker het hele seizoen als speeltuin te gebruiken. Hij jaagt op monumenten, droomt van historie, valt aan op momenten waarop niemand het verwacht en maakt van bijna elke wedstrijd een voorstelling. Dat is geweldig voor de wielersport, maar het vraagt ook iets van een lichaam en een hoofd. Vingegaard is in dat opzicht veel smaller gefocust. Minder breed, minder speels, maar misschien net daardoor dodelijker wanneer alles richting één hoofddoel wordt geduwd.
Visma heeft weer een Tourwapen in handen
Ook Team Visma | Lease a Bike heeft met deze Giro een krachtig signaal afgegeven. De ploeg won opnieuw een grote ronde en bevestigde dat de machine achter Vingegaard nog altijd draait. Sinds 2019 stapelt de Nederlandse formatie eindzeges in grote rondes op met Primoz Roglic, Sepp Kuss, Simon Yates en nu opnieuw Vingegaard. Dat is geen losse reeks successen meer, maar een cultuur. De ploeg weet hoe je drie weken wint, hoe je een klassementskopman beschermt en hoe je een grote ronde langzaam in de houdgreep neemt.
Dat is richting de Tour minstens zo belangrijk als de vorm van Vingegaard zelf. Pogacar heeft met UAE Team Emirates - XRG misschien wel de breedste en meest indrukwekkende ploeg van het peloton achter zich, maar Visma weet als geen ander hoe je de Sloveen pijn moet doen in een grote ronde. Niet door één keer wild aan te vallen, maar door hem te isoleren, vermoeien en dwingen tot reageren op momenten waarop hij liever controle houdt. De blauwdruk ligt er al sinds de Col du Granon in 2022. De vraag is alleen of Vingegaard in 2026 opnieuw de benen heeft om dat plan af te maken.
De Giro geeft daar een stevig antwoord op. Vingegaard oogde in Italië niet als een renner die blij was dat hij weer een grote ronde kon winnen, maar als een renner die opnieuw gewend raakte aan domineren. Dat is een belangrijk verschil. Hij pakte ritzeges niet uit noodzaak, maar uit honger. Hij verdedigde geen kleine marge, maar bouwde aan een machtspositie. Dat doet iets met de tegenstand, maar ook met jezelf. Een klassementsrenner die drie weken lang voelt dat hij de beste is, neemt dat mee naar zijn volgende grote doel.
Het grootste verschil met vorig jaar zit misschien niet eens in de benen, maar in het hoofd. In de Tour van 2025 moest Vingegaard erkennen dat Pogacar sterker was. De achterstand in Parijs was duidelijk en de Sloveen had op de beslissende momenten het laatste woord. Nu komt Vingegaard uit een heel andere situatie. Sindsdien heeft hij de Vuelta a España gewonnen, daarna de Giro d’Italia veroverd en bewezen dat zijn lichaam opnieuw een grote ronde kan domineren. Dat neem je mee naar een startpodium.
Barcelona wordt een ander vertrekpunt
Daarom mag de komende Tour niet worden weggezet als een nieuwe Pogacar-processie. De Sloveen zal favoriet zijn, misschien zelfs duidelijk. Maar Vingegaard heeft in Italië het scenario veranderd. Hij heeft laten zien dat hij weer kan winnen met overmacht, dat hij aanvallend durft te koersen en dat hij niet afhankelijk is van één perfecte Tourvoorbereiding om op topniveau te raken. Zijn keuze voor de Giro was een risico, maar het kan precies de prikkel zijn geweest die hij nodig had.
Daar zit ook het gevaar voor Pogacar. Vingegaard lijkt niet langer alleen te vertrekken vanuit revanchegevoel, maar vanuit herwonnen rust. De Tour van 2025 liet zien dat hij kwetsbaar was tegen de beste versie van Pogacar. De Vuelta en Giro daarna hebben laten zien dat hij niet gebroken is door die nederlaag. Integendeel. Vingegaard heeft zijn status als grote ronde-renner verder uitgebouwd en komt naar de Tour met het bewijs dat zijn methode nog steeds werkt.
De Tour de France van 2026 begint in Barcelona met Pogacar als de renner waar iedereen naar kijkt. Dat zal Vingegaard niet erg vinden. Hij heeft nooit de behoefte gehad om het middelpunt van de wielerwereld te zijn. Laat Pogacar maar schitteren, praten, aanvallen en betoveren. Vingegaard zal doen wat hij altijd doet: stil blijven, trainen, rekenen, lijden en toeslaan wanneer de koers het zwaarst wordt.
En precies daarom kan deze Jonas Vingegaard Tadej Pogacar opnieuw verslaan. Niet omdat hij mooier koerst, niet omdat hij meer charisma heeft en ook niet omdat hij de verbeelding sterker prikkelt. Maar omdat hij na deze Giro weer oogt als de renner die drie weken lang niets nodig heeft behalve bergen, een sterke ploeg en één tegenstander om zich volledig op vast te bijten. Als Pogacar in juli ook maar één keer barst, staat Vingegaard klaar om daar opnieuw een Tour de France van te maken.
