Kevin De Jonghe
Ruben Van Gucht merkt dat zijn lichaam hem steeds vaker op de grenzen van het ouder worden wijst. De sportjournalist en presentator, die jarenlang een bijzonder druk leven combineerde met intensief sporten, begint naar eigen zeggen steeds meer het verschil te voelen met vroeger.
Nu zijn veertigste verjaardag dichterbij komt, beseft Van Gucht dat zijn lichaam niet langer alles zomaar accepteert. Dat wist hij zelf eerlijk uit de doeken te doen in zijn column bij Nina.
LEES OOK: Ai! Van Gucht aangepakt na date met vrouw... die al bezet blijkt
(Te) drukke levensstijlVan Gucht combineert vandaag verschillende activiteiten. De 39-jarige sportjournalist en presentator is actief voor Play, Play4, VRT en VTM en was recent nog te zien in ‘De Verraders’, waar zijn avontuur vroegtijdig eindigde. Daarnaast is hij ook actief als dj, werd hij recent vader en probeert hij zijn sportieve leven te blijven onderhouden.
Dat alles vraagt uiteraard de nodige energie. Toch leek Van Gucht jarenlang weinig last te hebben van zijn drukke levensstijl. Veel werken, weinig slapen, sporten en af en toe het nachtleven induiken: het leek allemaal probleemloos samen te gaan. Nu merkt hij dat daar stilaan verandering in komt.
Zichtbaar en voelbaar
In zijn bijdrage voor Nina schrijft Van Gucht openhartig over ouder worden. Lange tijd ging hij ervan uit dat hij de gevolgen ervan nauwelijks zou voelen, maar nu hij de veertig nadert, begint hij zijn leeftijd steeds meer op te merken.
Zo heeft hij het over rimpels, pijnlijke gewrichten, stramme spieren en momenten van rugpijn. Ook tijdens het sporten merkt hij dat zijn lichaam anders reageert dan vroeger. Als twintiger kon hij naar eigen zeggen zonder veel problemen midden in de nacht nog vijftien kilometer lopen om vervolgens de volgende ochtend opnieuw te gaan trainen. Vandaag ligt dat een stuk moeilijker.
Van Gucht ziet die veranderingen niet noodzakelijk als iets negatiefs. Voor hem is het vooral een vaststelling dat zijn lichaam niet eeuwig hetzelfde kan blijven functioneren. De overgang gebeurt volgens hem geleidelijk, maar wordt steeds duidelijker.
Toch is hij niet van plan om zich zomaar gewonnen te geven. De biologische klok tikt, beseft Van Gucht, maar voorlopig wil hij daar nog niet volledig aan toegeven. “The point of no return” komt volgens hem stilaan in zicht.
