Kevin De Jonghe
De grote favorieten voor het WK waren vooraf bekend, maar uiteindelijk ging geen enkele van hen met de wereldtitel aan de haal. Die was verrassend genoeg voor Brandon McNulty. Toch wist ook Mads Pedersen vriend en vijand te verrassen.
Hoewel Pedersen al jaren tot de beste renners ter wereld behoort en een enorme status geniet, werd zijn naam vooraf amper genoemd als mogelijke winnaar. De wereldtitel zat er uiteindelijk niet in, maar de Deen kwam wel bijzonder dicht bij een medaille.
LEES OOK: Wereldkampioen krijgt vleugels: McNulty verlengt seizoen nog even
Onder de radarPedersen kwam gedurende vrijwel de hele wedstrijd nauwelijks in beeld, maar dook plots op in de achtervolgende groep op McNulty. Uiteindelijk reed de Deen nog naar een knappe zesde plaats. Tegenover CyclingNews vertelde hij dat er binnen de ploeg vooraf veel vertrouwen was in zijn kansen.
“We waren heel optimistisch dat ik onze kopman kon zijn en voor de medailles kon strijden”, zei Pedersen. “Uiteindelijk deed ik dat ook. We hebben gegokt met onze tactiek. Ik probeerde in een zone qua hartslag en wattages te blijven die ik kon controleren en vervolgens telkens terug te keren.”
Voornamelijk Mauro Schmid speelde een belangrijke rol. “In hem vond ik de ideale partner. We bleven gewoon rijden, wisselden elkaar af en opeens waren we terug en streden we voor de medailles.”
Net niet voldoende
De tactiek bleek dus lange tijd perfect te werken. “Het ging precies zoals we hadden gepland. En jullie hebben me niet eens gezien”, lachte Pedersen.
In de finale kon de Deen echter niet meer meestrijden om de medailles. “Alleen zat er op het einde niets meer in. Het was een behoorlijke dag, op een heel zwaar parcours dat eigenlijk totaal niet bij mij past. Dus het was een goede reis naar Canada”, besloot Pedersen.
