Kevin De Jonghe
Tadej Pogacar heeft er alweer een denderend voorjaar opzitten, met maar liefst 3 overwinningen in Monumenten. Zo bouwt hij verder aan zijn nu al reeds legendarische status, al ziet hij dat zelf toch enigszins anders. Zelf ziet hij zich immers helemaal niet als ‘ubermensch’.
LEES OOK: Nieuwe superster op komst? INEOS slaat grote slag met 'wonderkind'
Een gewone manTegenover RSI maakte de tweevoudige wereldkampioen namelijk deels komaf met dat imago. “Natuurlijk ben ik blij dat mensen zeggen dat ik speciaal ben, maar ik denk dat het uitsluitend betrekking heeft op wat ik op de fiets doe”, klinkt het bij Pogacar.
“Ik heb het geluk dat ik benen, longen en een hart heb die me in staat stellen iets bijzonders te doen op de fiets, ja, maar daarbuiten ben ik een heel gewoon mens”, gaat de Sloveen verder.
Ook in zijn dagelijkse leven ziet Pogacar zichzelf niet als iemand uitzonderlijks. “In mijn dagelijks leven doe ik normale dingen zoals iedereen: ik kook het avondeten en de lunch, ik maak het appartement schoon, ik doe de administratie en ik ga naar de supermarkt.”
Bescheiden ondanks status
Pogacar wordt door velen al bestempeld als een toekomstige recordbreker en zelfs als een van de beste renners aller tijden, maar zelf blijft hij daar opvallend koel onder. Hij zegt zich weinig aan te trekken van vergelijkingen en labels, zoals dat bijvoorbeeld vaak gebeurt met Eddy Merckx.
“Stoort dat label me? Ik let er niet echt op. Maar natuurlijk, als bepaalde dingen constant worden herhaald in persconferenties, interviews en races, dan is het moeilijk om er compleet niét bij stil te staan”, is hij wel eerlijk. Pogacar benadrukt daarnast ook dat hij niet bezig is met jagen op records.
“Om eerlijk te zijn, ben ik niet het type dat ergens achteraan jaagt. Sterker nog, ik jaag helemaal nergens achteraan. Ik wil gewoon in het moment leven, genieten van wat ik nu heb en zien waar mijn pad me brengt. En als ik records breek, dan breek ik ze, anders maakt het niet uit: ik ben er niet geobsedeerd door”, besluit de Sloveen.
