Kevin De Jonghe
We zitten intussen met een mooie lijst aan absolute toppers, nog niet zolang geleden maakte Peter Sagan de dienst uit als koning van peloton. De Slowaak is maar wat blij dat zijn tijd erop zit.
LEES OOK: Collega streng voor Van Aert: "Hulp van de motor"
Gloriemoment in De RondeWant fietsen, dat is niet bepaald meer weggelegd voor Sagan. Profrenners zou hij alvast niet meer kunnen volgen, oordeelt hij bij Het Nieuwsblad. “Misschien de eerste dertig kilometer? Op het vlakke. Hoewel, met al die bochten? Bij elke versnelling zou ik problemen hebben”, klinkt het in zijn typische stijl.
“Ik fiets nog wel, maar veel minder. Vorig jaar zo’n 5.000 kilometer. Als het weer straks beter is, zal het waarschijnlijk weer wat vaker zijn. Maar ik weiger het nog te plannen.” Maar trots terugkijken op zijn carrière en mooi palmares, dat is er uiteraard wél bij voor Sagan. Zoals zijn zege in De Ronde van 2016, nu precies tien jaar geleden.
“Well, dat was een goede overwinning. Het was de honderdste Ronde van Vlaanderen, niet? En ik won hem in de regenboogtrui”, weet de drievoudige wereldkampioen het nog goed. “Maar wat ikzelf het leukste vond: wie er tweede werd? Fabian Cancellara. Ik was al zo dikwijls tweede of derde geworden achter hem. Eindelijk kon ik that old guy kloppen, in wat toch zo’n beetje zijn wedstrijd was. Dat maakte die Ronde vooral speciaal voor mij.”
Een uitzonderlijke lichting
Intussen zijn de wielertijden wel flink veranderd, tegenwoordig pakken ze uit met monstersolo’s. Tadej Pogacar weg op 120 kilometer van de finish. (lacht luid) I know. Ik weet het. De tijden zijn veranderd”, kan ook Sagan het soms amper geloven. Hoewel hij zijn manier toch doordachter vond.
“Ik was veel slimmer. Ik won wel graag wedstrijden, maar ik zag niet graag af. Als ik kon kiezen tussen een aanval van ver of nog vijftig kilometer in het peloton blijven en dan demarreren, koos ik voor het laatste. Dat was makkelijker. Minder pijn. Pogacar moet eigenlijk in een klasse apart rijden.”
In zijn laatste jaren was er de optocht van de sterren van vandaag, ook Sagan was meteen onder de indruk van de gekende heren. “Ik herinner mij de verre aanval van Van der Poel op het WK in Yorkshire. Uiteindelijk haalde hij het niet. Hij viel zonder energie, te weinig suikers of zo.”
“Maar ik dacht toen al: waaraan begint die nu? Dat jaar had ik al een sprint tegen Van Aert verloren in de Tour en had ik Evenepoel bezig gezien in de Ronde van San Juan. Hun talent, hun lef: dat zàg je gewoon”, toont Sagan bijzonder veel respect voor de huidige protagonisten.
