De eerste Tourweek: Belgische glorie en een mokerslag

Negen etappes, drie verschillende dragers van de gele trui, twee Belgische ritzeges en één aanval die de verhoudingen in het algemeen klassement volledig veranderde. De eerste week van de Tour de France 2026 had verschillende gezichten. Barcelona vormde het decor van een flitsende opening, de Pyreneeën kwamen veel vroeger dan gebruikelijk en onderweg bleek ook de extreme hitte een tegenstander die niet zomaar kon worden genegeerd.

De Tour begon als een duel, werd even een avontuur voor de vrijbuiters en eindigde na negen dagen als een wedstrijd die stevig in handen lijkt van Tadej Pogačar. De Sloveen begint de eerste rustdag met 2 minuten en 42 seconden voorsprong op Jonas Vingegaard. Daarachter zitten Isaac Del Toro, Remco Evenepoel, Juan Ayuso, Paul Seixas en Florian Lipowitz binnen een tijdspanne van nauwelijks 33 seconden.

De strijd om de eindzege heeft daardoor al een duidelijke leider, maar de strijd om het podium is juist volledig opengebroken. Ondertussen heeft België met de dubbelslag van Tim Merlier alle reden om tevreden terug te kijken op de openingsweek. Al blijft de grootste Belgische vraag natuurlijk dezelfde: wat kan Evenepoel nog uitrichten tegen het machtsblok van UAE Team Emirates-XRG?

LEES OOK: Tour: Favorieten etappe 10 - Wordt dit de ultieme revanche van Pogacar?

Van een droomstart voor Vingegaard naar totale controle van Pogačar

De eerste gele trui kwam terecht bij Jonas Vingegaard. Visma | Lease a Bike zette in de ploegentijdrit door Barcelona een vrijwel perfecte prestatie neer en bleef Netcompany INEOS en UAE Team Emirates-XRG voor. Vingegaard maakte het werk van zijn ploegmaats af op de flanken van Montjuïc en begon de Tour met twaalf seconden voorsprong op Pogačar.

Dat was niet vanzelfsprekend. Visma moest het doen zonder Wout van Aert, die door een infectie niet aan de Tour kon beginnen. De ploeg verloor daarmee niet alleen een belangrijke helper voor Vingegaard, maar ook een renner die in vrijwel iedere overgangsrit, sprintvoorbereiding of ontsnapping van waarde had kunnen zijn.

In Barcelona leek Visma die tegenvaller aanvankelijk moeiteloos te verwerken. Een dag later volgde echter al het antwoord van UAE. Isaac Del Toro kreeg na een vernietigende ploegprestatie op Montjuïc de vrijheid om de tweede etappe te winnen, met Pogačar in zijn wiel. Evenepoel sprintte knap naar de derde plaats en hield Vingegaard uit de bonificaties. Daardoor behield de Deen weliswaar het geel, maar bedroeg zijn voorsprong op Pogačar nog slechts zes seconden.

Op de derde dag trok de Tour al de Pyreneeën in. De aankomst in Les Angles was niet lang of steil genoeg om vooraf enorme verschillen te verwachten, maar Pogačar heeft tegenwoordig weinig nodig om tijd te pakken. Del Toro trok de sprint aan, waarna zijn kopman met een lange versnelling Vingegaard op twee seconden reed. Dankzij de bonificaties nam Pogačar de gele trui over, al stonden de twee rivalen op exact dezelfde tijd.

Evenepoel volgde op dat moment op 23 seconden. Geen onoverkomelijke achterstand, maar de eerste drie ritten hadden al wel duidelijk gemaakt dat UAE over een haast angstaanjagende ploeg beschikte. Del Toro won een etappe, reed in dienst van Pogačar en liet tegelijkertijd zien zelf tot de sterkste klassementsrenners van deze Tour te behoren.

Toch koos UAE ervoor om de koers een dag later tijdelijk los te laten. In de rit naar Foix kreeg een enorme kopgroep alle ruimte. Mads Pedersen bekroonde een indrukwekkende dag van Lidl-Trek met de ritzege voor Quinn Simmons, terwijl Torstein Træen meer dan twaalf minuten pakte en de gele trui overnam.

Het was een onverwachte, maar tactisch logische ontwikkeling. Pogačar hoefde zijn ploeg niet langer dagelijks op te offeren voor de controle en Træen vormde op langere termijn geen serieuze bedreiging. De Noor mocht twee dagen van het geel genieten. Tussendoor boekte Olav Kooij in Pau zijn eerste Tourzege, nadat een valpartij de voorbereiding van verschillende sprinttreinen had ontregeld. Merlier werd ondanks een moeilijke positionering derde, Jasper Philipsen vijfde.

Alles wat in de eerste vijf dagen was gebeurd, werd uiteindelijk overschaduwd door de zesde etappe. De rit over de Col d’Aspin en de Col du Tourmalet richting Gavarnie-Gèdre moest de eerste echte waardemeter worden. Het werd veel meer dan dat.

Pogačar wachtte niet op de slotkilometers. Op ongeveer vijf kilometer van de top van de Tourmalet versnelde hij en niemand kon antwoorden. Niet Vingegaard, niet Evenepoel en ook de jonge uitdagers achter hen niet. De gele trui reed uiteindelijk 43 kilometer alleen en bleef ook in de afdaling en de lange strook richting de aankomst verder uitlopen.

Aan de finish bedroeg het verschil met Vingegaard 2 minuten en 38 seconden. Pogačar nam het geel terug en zette de Tour in één middag naar zijn hand. Evenepoel verloor bijna drie minuten en zag de droom om daadwerkelijk met Pogačar om de eindzege te strijden voorlopig ver wegdrijven.

Na zes dagen koers was de marge tussen de twee grootste favorieten al 2 minuten en 42 seconden. Een verschil dat in de moderne Tour niet definitief hoeft te zijn, maar dat wel groot genoeg is om alle tactische verhoudingen te veranderen. Vingegaard moet vanaf nu aanvallen. Pogačar kan afwachten, reageren en zijn bijzonder sterke ploeg laten controleren.

Merlier bezorgt België een geslaagde openingsweek

Voor België was de afwezigheid van Van Aert een harde klap. Hij was niet alleen een mogelijke ritwinnaar, maar ook een van de weinige renners die op meerdere soorten terrein een hoofdrol kon opeisen. Toch bleef België niet lang zonder succes.

Na de zware Pyreneeënrit kregen de sprinters twee opeenvolgende mogelijkheden. Tim Merlier benutte ze allebei.

In Bordeaux zat de kopman van Soudal Quick-Step aanvankelijk niet ideaal geplaatst. Bovendien moest zijn ploeg het inmiddels stellen zonder Bert Van Lerberghe. Jasper Stuyven nam meer verantwoordelijkheid in de sprintvoorbereiding, maar in de laatste honderden meters moest Merlier vooral zelf zijn weg zoeken. Dat deed hij op indrukwekkende wijze. Vanuit de achtergrond schoof hij naar voren, waarna zijn versnelling simpelweg te krachtig bleek voor de concurrentie.

Een dag later in Bergerac volgde een bevestiging die misschien nog overtuigender was. Merlier begon zijn sprint opnieuw van relatief ver, kwam van ongeveer de zevende positie en vloog vervolgens langs iedereen heen. Biniam Girmay kon zijn wiel nog enigszins volgen, maar ook hij kwam niet werkelijk in de buurt.

Twee kansen, twee overwinningen. Merlier heeft zich daarmee voorlopig opgeworpen als de snelste pure sprinter van deze Tour. Olav Kooij heeft eveneens een ritzege op zak en Mads Pedersen draagt dankzij zijn veelzijdigheid en verzamelde punten nog altijd het groen, maar op pure snelheid heeft niemand in de openingsweek meer indruk gemaakt dan Merlier.

Voor Jasper Philipsen verliep de eerste week een stuk moeizamer. Alpecin-Premier Tech bepaalde verschillende keren mee de sprintvoorbereiding, maar Philipsen kwam nog niet verder dan ereplaatsen. In Pau werd hij vijfde, in Bordeaux eveneens vijfde en in Bergerac belandde hij opnieuw buiten de top drie. De snelheid lijkt aanwezig, maar de perfecte timing en vanzelfsprekendheid ontbreken voorlopig.

Mathieu van der Poel zorgde er op de slotdag van de openingsweek alsnog voor dat Alpecin-Premier Tech met een ritzege de rustdag bereikte. Door de extreme hitte werd de negende etappe met ongeveer dertig kilometer ingekort, maar van een rustige middag was geen sprake. Van der Poel maakte deel uit van een sterke ontsnapping en reed in de finale samen met Tobias Halland Johannessen, Tom Pidcock en Alex Baudin voor de overwinning. In de sprint was de Nederlander duidelijk de sterkste.

Daarmee eindigde een bijzonder gevarieerde week met een overwinning voor een van de grootste smaakmakers van het peloton. Visma won de ploegentijdrit, UAE heerste in de heuvels en bergen, Pedersen sloeg toe vanuit een omvangrijke vlucht, Kooij en Merlier wonnen de massasprints en Van der Poel maakte het af vanuit een kopgroep.

Voor Evenepoel is de balans dubbel. Zijn derde plaats op Montjuïc was sterk en in de eerste dagen bleef hij dicht bij Pogačar en Vingegaard. Op de Tourmalet bleek het verschil echter groot. De Belg begint de tweede week als vierde op 3 minuten en 30 seconden. De gele trui is ver weg, maar Del Toro staat slechts drie seconden voor hem. Ayuso volgt op vier seconden, Seixas op 25 seconden en ploegmaat Lipowitz op een halve minuut.

Daar ligt voorlopig de realistische strijd van Evenepoel: niet met Pogačar om het geel, maar met een reeks jonge en ambitieuze klimmers om de laatste podiumplaats. Vingegaard staat 45 seconden voor Del Toro en is voor Evenepoel eveneens nog niet volledig buiten bereik, maar dan zal de Belg in de komende bergritten duidelijk beter voor de dag moeten komen dan op de Tourmalet.

Tweede week biedt sprintkansen én drie nieuwe krachtmetingen

Na de rustdag wordt de Tour op de Franse nationale feestdag hervat met een bijzonder lastige rit van Aurillac naar Le Lioran. In 166,6 kilometer moeten bijna 3.800 hoogtemeters worden overwonnen. De Puy Mary, Col de Pertus en Col de Font de Cère volgen elkaar in de finale snel op.

Voor Vingegaard is Le Lioran een plaats vol goede herinneringen. In 2024 versloeg hij Pogačar daar na een rechtstreeks duel. De situatie is nu anders. De Deen staat bijna drie minuten achter en weet dat wachten tot de derde week gevaarlijk is. Tegelijkertijd kan een mislukte aanval zijn achterstand alleen maar groter maken. Visma moet daarom op zoek naar een manier om Pogačar te isoleren, al heeft de openingsweek laten zien hoe moeilijk dat met deze UAE-ploeg is.

Voor Evenepoel wordt de tiende etappe vooral een test. Kan hij zich herstellen van de zware nederlaag op de Tourmalet en aansluiten bij Vingegaard en Pogačar? Of moet hij zijn ambities definitief beperken tot de derde plaats? Het verschil met Del Toro, Ayuso en Seixas is zo klein dat één slechte dag hem zomaar verschillende plaatsen kan kosten.

Na Le Lioran volgen twee mogelijkheden voor de sprinters. De elfde etappe tussen Vichy en Nevers is met 161,3 kilometer relatief kort en vrijwel volledig vlak. Een dag later trekt het peloton vanaf het autocircuit van Magny-Cours naar Chalon-sur-Saône. Ook die rit lijkt, ondanks iets meer glooiende wegen, gemaakt voor een massasprint.

Voor Merlier zijn het twee nieuwe kansen om zijn totaal verder op te voeren en ook de strijd om de groene trui nadrukkelijker naar zich toe te trekken. Pedersen zal onderweg punten proberen te verzamelen, terwijl Philipsen dringend behoefte heeft aan een overwinning. Ook Kooij, Girmay en Max Kanter hebben in de eerste week bewezen mee te kunnen doen.

De dertiende etappe tussen Dole en Belfort is met 205,8 kilometer de langste van deze Tour. Lange tijd lijkt er weinig aan de hand, maar na ongeveer 150 kilometer begint het terrein te veranderen. Via de Col des Croix gaat het naar de Ballon d’Alsace, waarna nog ongeveer dertig kilometer tot de finish resteren. Het is een ideale dag voor een sterke vlucht met renners die goed kunnen klimmen, maar ook op vlakke wegen hun vermogen kwijt kunnen.

Van der Poel, Pidcock, Ben Healy, Quinn Simmons, Maxim van Gils en tal van andere aanvallers kunnen die dag hun kans ruiken. Ook ploegen die in de eerste week nog weinig hebben bereikt, zullen de rit naar Belfort aangrijpen om hun Tour kleur te geven.

Het echte klassementswerk keert in het weekend terug. De veertiende etappe voert door de Vogezen en telt in 155,3 kilometer ongeveer 3.800 hoogtemeters. De Grand Ballon wordt al vroeg beklommen, waarna ook de Col du Page en de Ballon d’Alsace volgen. De belangrijkste scherprechter is de nieuwe Col du Haag: 11,2 kilometer aan gemiddeld 7,3 procent, met de top op minder dan zes kilometer van de aankomst op Le Markstein.

Een dag later wacht een nog zwaardere beproeving. De vijftiende etappe eindigt op het Plateau de Solaison en bevat bijna 4.000 hoogtemeters. Voor de slotklim ligt bovendien de bijzonder steile Col de la Croisette, met een gemiddelde van ruim elf procent. De uiteindelijke aankomst is 11,3 kilometer lang aan gemiddeld negen procent.

Daar kan niet langer worden verstopt. Het Plateau de Solaison is een klim waarop de verschillen vanzelf ontstaan. Voor Pogačar is het een kans om zijn controle verder uit te bouwen. Voor Vingegaard mogelijk het belangrijkste moment van de tweede week om de Tour opnieuw open te breken. Voor Evenepoel, Del Toro, Ayuso, Seixas en Lipowitz wordt het een rechtstreeks gevecht om het podium.

Na negen dagen lijkt de vraag om de gele trui al grotendeels beantwoord. Pogačar rijdt niet alleen sneller bergop, maar beschikt ook over de sterkste ploeg en een luxehelper die zelf derde staat. Toch is de Tour nog geen optelsom die alleen maar hoeft te worden afgemaakt. Le Lioran, de Vogezen en vooral het Plateau de Solaison bieden voldoende terrein om nieuwe verschillen te creëren.

De eerste week heeft Pogačar een voorsprong gegeven. De tweede moet uitwijzen of iemand nog werkelijk in staat is om hem aan het twijfelen te brengen.