WN Redactie
Het contrast met een jaar geleden kan nauwelijks groter zijn. Waar Lotte Kopecky vorige winter met een lichaam dat achterstand had en een hoofd vol vraagtekens aan het seizoen begon, staat ze er nu met rust, vertrouwen en vooral weer zin in koers. Het afgelopen jaar was er een van vallen en opstaan, letterlijk en figuurlijk, maar juist die opeenstapeling van tegenslagen heeft haar ook iets gebracht.
Een knieblessure in de winter gooide haar voorbereiding in de war, waardoor ze het hele voorjaar achter de feiten aanliep. Toch won ze nog de Ronde van Vlaanderen, een bewijs dat haar klasse nooit echt weg was. Daarna begon het experiment buiten haar comfortzone: klassementsambities in de Giro d’Italia en Tour de France Femmes. Daar liep het mis. Conditioneel was ze niet klaar voor die rol en dat besef kwam hard binnen. Alsof dat nog niet volstond, volgde in het najaar ook nog een breuk in een ruggenwervel na een val in de Ardèche.
“Het was een én-én-verhaal,” kijkt Kopecky nu terug bij Wielerflits. “Na die slechte winter bleef ik achter de feiten aanlopen. De Tour was een enorm doel, maar waarschijnlijk was ik daar conditioneel niet klaar voor. Dan valt alles in het water. Ik ben blij dat 2025 voorbij is en hoop dat alle pech in één seizoen is samengekomen.”
LEES OOK: Kopecky en Merckx delen fraaie beelden van heuglijk moment
Terug naar wat ze kentToch is er opvallend weinig spijt. Niet bij Kopecky zelf, niet bij de ploeg. Het afgelopen jaar wordt door iedereen als een leerjaar gezien. Juist doordat ze het geprobeerd heeft, weet ze nu waar haar grenzen liggen. En dat brengt rust. De klassementsambities zijn opgeborgen, de focus ligt weer op wat haar groot heeft gemaakt: koersen winnen, hard rijden in eendagswedstrijden, instinctief koersen.
“Nu kan ik me opnieuw focussen op wat ik graag doe en waar ik goed in ben. Dat is ook de positieve kant van het verhaal,” zegt ze. Mentaal was het soms zwaar, geeft ze toe. Zonder resultaten verdwijnt ook de vanzelfsprekende motivatie. “Dan vraag je je af: wat ben ik aan het doen? Maar ik wist ook dat ik moest blijven werken, anders komt het nooit terug.”
Die mentale reset werd geholpen door een lange, rustige winter. Sinds haar val in september stond Kopecky maandenlang niet aan de start, maar stilzitten deed ze niet. Revalideren, opbouwen, opnieuw vertrouwen krijgen in haar lichaam. Zelfs een korte skitrip rond de jaarwisseling maakte deel uit van dat proces. Niet om te ontsnappen, maar om de batterijen weer op te laden.
“Het is een lange voorbereiding geweest. Ik wilde niet in maart al het gevoel hebben dat ik erdoor zit. Die paar dagen weg hebben echt geholpen.”
Met vertrouwen richting het voorjaar
De Kopecky die nu aan de vooravond van het seizoen staat, is in de kern dezelfde renster, zegt ze zelf. Maar mentaal staat ze anders. Dit keer geen achterstand, geen conditie onder nul, maar een goede winter en honger naar koers. Het klassieke voorjaar is opnieuw het grote doel. Niet uit nostalgie, maar omdat ze weet dat daar haar kracht ligt.
De druk zal er weer zijn, erkent ze. Van zichzelf, van de ploeg, van buitenaf. Maar dat is geen nieuw terrein. “Als ik in de juiste conditie aan de start sta, kan ik daarmee omgaan. Dat heb ik in het verleden bewezen.”
Ook binnen de ploeg zijn de rollen scherper afgelijnd. Samen met Lorena Wiebes werd er open gesproken over verwachtingen en samenwerking. Niet in termen van vaste schema’s, maar als een tandem waarin beide renners elkaar nodig hebben. “Het is niet simpelweg: zij sprint, ik koers vrij. We zullen samen oplossingen moeten vinden.”
Wat blijft, is het gevoel dat Kopecky weer op bekend terrein is beland. Weg van experimenten, weg van twijfel. Niet omdat ze minder ambitieus is geworden, maar omdat ze beter weet waar haar kracht ligt. Soms moet je een omweg maken om weer bij jezelf uit te komen.
Verliefd
Tot slot kwam ook haar relatie met Axel Merckx ter sprake, die de voorbije weken (onverwacht) de krantenkoppen haalde. Kopecky benadrukt dat ze daar zelf vooral kracht uit put. “De relatie kan me juist sterker maken, dat is de positieve keerzijde”, legt ze uit. “De headlines, daar staan we niet om te springen, maar we zijn wel dankbaar dat onze privacy grotendeels wordt gerespecteerd. Natuurlijk is het jammer dat één roddelblad ermee is uitgekomen, maar het verandert niets aan hoe wij erin staan.”
De Belgische kampioene wil het onderwerp dan ook niet groter maken dan nodig. “We zijn samen heel gelukkig en dat is wat telt. We voelen geen nood om ons te verantwoorden tegenover de buitenwereld en hopen vooral dat het snel weer overwaait.” Voor Kopecky ligt de focus opnieuw volledig op de fiets, waar ze zich na een moeilijk jaar opnieuw wil tonen als de renster die het peloton jarenlang domineerde.
