Kevin De Jonghe
Het nieuws kwam dan wel niet als een grote verrassing, desalniettemin kwam het toch bijzonder hard aan. In de eerste plaats uiteraard voor Eli Iserbyt zelf, die door blessureleed noodgedwongen een punt moet zetten achter zijn carrière. En dat zorgt voor emotionele woorden.
LEES OOK: Van Aert bevestigt crosswinter, maar laat nog veel vragen open
Vernietigend verdictDaarmee kwam Iserbyt al in zijn afscheidsrede, nu doet de voormalige Belgische kampioen hetzelfde via LinkedIn. Een bijzonder emotioneel betoog van hoe het nu allemaal voor hem aanvoelt. “Daar zit je dan. In het UZ. Eén op één met je arts. Een man met bakken ervaring”, gaat hij zijn verhaal daar van start.
“In een ijdel moment van hoop wacht je af wat het resultaat zal zijn van alweer hetzelfde onderzoek, het tiende in evenveel maanden. Vermoeidheid, strijdvaardigheid, frustratie en radeloosheid wisselen elkaar af. Elke dag slinger je van het ene uiterste naar het andere. Maar één ding dreef me vooruit: hoop… Want hoop doet leven.”
Maar het oordeel van de artsen was vernietigend: “’Eli, stop ermee alsjeblieft. Je zet je eigen been op het spel in je zoektocht naar je oude zelf. Dit krijgen we niet meer goed, laat staan ‘normaal’’, doet Iserbyt een deel van het relaas. “Mijn linker liesslagader ziet er op beeld eerder uit als een oorlogsgebied dan als een slagader.”
Het resulteerde allemaal in die onvermijdelijke beslissing om er een vroegtijdig een punt achter te zetten. “Sinds dat moment leef ik in een roes. Een proces van aanvaarding, al was er soms nog dat beetje overgebleven hoop. Maar al snel nam de rede het over van het gevoel. Waarom zou ik mezelf hoger inschatten dan de arts? Hoop… Want hoop doet leven.”
Dankwoord aan familie & vrienden
In het bericht – zie bovenstaand – maakt Iserbyt ook tijd en ruimte om alles en iedereen die een grote invloed had op zijn carrière te bedanken. “Want zonder mijn team, was Eli niks”, stelt hij zelf. “Een welgemeende dankjewel aan: mijn vrouw, de basis van mijn bestaan, de liefde van mijn leven.”
“Mijn ouders, zonder jullie opofferingen en steun kon ik zelfs niet spreken van een carrière. Mijn broer, die geen woorden nodig had op een wedstrijddag om alle materiaal tiptop in orde te maken. Mijn familie en vrienden, voor de collectieve steun doorheen de jaren. Mijn trainer, met wie ik doorheen de hele carrière samen groeide en die me volledig begreep. Jurgen (Mettepenningen, nvdr), de ploeg, staf, medisch team en sponsors: dankjewel voor alles”, klinkt het welgemeend.
“En ook aan alle supporters en fans: dankjewel voor de aanmoedigingen, de berichten en de steun, langs het parcours én vanop afstand.”
