WN Redactie
Massasprints worden vaak uitgelegd aan de hand van lead-outs. Welke ploeg zette de sprint perfect op? Wie zat te vroeg op kop? Wie maakte de verkeerde keuze? Dat zijn meestal de vragen na een sprintetappe. Na de achtste rit drong zich eigenlijk maar één conclusie op: Tim Merlier had al die perfecte omstandigheden helemaal niet nodig.
Sterker nog, hij leek ze juist tegen te hebben. Waar de meeste sprinters nerveus worden als ze te ver zitten of een paar wielen verliezen, bleef Merlier opvallend rustig. Hij liet zich niet gek maken, koos zijn eigen moment en begon aan een sprint die eigenlijk veel te vroeg en veel te ver leek. Toch reed hij iedereen voorbij.
Dat maakte deze overwinning misschien wel zijn indrukwekkendste van deze Tour, meer nog dan die van Tadej Pogacar of Mads Pedersen. Niet omdat hij met meerdere fietslengtes won, maar omdat hij een sprint won die hij op papier helemaal niet had kunnen winnen. Hij kwam van achteren, moest zijn weg zoeken door een wirwar van renners en had veel meer meters nodig dan zijn concurrenten. Toch stond er opnieuw niemand op die zijn wiel kon houden.
Misschien moeten we daarom ook gewoon ophouden met zoeken naar excuses voor de rest. De ene keer ligt het aan de lead-out, de andere keer aan de positionering of aan de wind. Maar na twee ritzeges begint een ander verhaal steeds aannemelijker te worden: Merlier is momenteel simpelweg de snelste sprinter ter wereld. Niet een beetje sneller, maar net dat verschil waardoor hij fouten kan maken die anderen zich niet kunnen veroorloven.
LEES OOK: Contador verdedigt Pogacar en haalt uit naar Armstrong
De rest sprint eigenlijk om de tweede plaatsDat klinkt hard, maar de beelden spraken voor zich. Olav Kooij vond deze keer wel de ruimte om zijn sprint te rijden. Jasper Philipsen deed wat hij kon met wederom een sterke Mathieu van der Poel. En toch kwamen ze opnieuw tekort.
Het opvallendste is misschien nog wel dat Merlier niet de indruk wekt dat hij op zijn absolute limiet sprint. Waar sommige sprinters met hun fiets moeten gooien om een halve banddikte te winnen, lijkt hij zijn snelheid bijna vanzelf te ontwikkelen. Alsof hij de laatste tweehonderd meter net iets harder versnelt dan de rest, terwijl zij al aan hun plafond zitten.
Dat is precies het verschil tussen een rit winnen en een sprint domineren. De Tour heeft in het verleden geweldige sprinters gezien. Marcel Kittel, Mark Cavendish, André Greipel, Peter Sagan in de lastigere aankomsten. Merlier hoort misschien nog niet in dat historische rijtje thuis als je naar zijn palmares kijkt, maar puur op basis van zijn huidige niveau doet hij daar deze week nauwelijks voor onder.
Tijd voor een ander soort koers
Misschien is het daarom ook helemaal niet erg dat de Tour zondag weer een heel ander gezicht krijgt. Na twee sprintetappes op rij snakt het peloton naar een dag waarop de aanvallers hun kans ruiken. De laatste rit voor de eerste rustdag is daar vaak ideaal voor. Renners willen nog één keer alles geven voordat de benen eindelijk een dag mogen herstellen.
Dat belooft een totaal andere dynamiek dan de afgelopen dagen. Geen ploegen die urenlang een kopgroep controleren, geen zenuwachtige voorbereiding op een massasprint, maar een gevecht om de vroege vlucht. Zulke etappes zijn vaak moeilijk te voorspellen, maar juist daarom zo aantrekkelijk. De klassementsploegen zullen hun energie willen sparen, terwijl tientallen renners beseffen dat dit misschien wel hun beste kans van de hele Tour is.
Na twee dagen waarop de sprinters de hoofdrol opeisten, voelt dat als een verademing. En eerlijk gezegd is dat precies wat deze Tour nu nodig heeft. Niet omdat de sprint saai was – integendeel, Merlier maakte er opnieuw een spektakel van – maar omdat een grote ronde leeft van afwisseling.
Toch zal één beeld blijven hangen wanneer het peloton zondag vertrekt. Dat van Tim Merlier, die vanuit een positie waar de meeste sprinters al verloren zijn, alsnog iedereen voorbij rijdt. Soms is wielrennen ingewikkeld. Vandaag eigenlijk niet. De snelste man won opnieuw. En misschien wel overtuigender dan ooit. België boven!
