WN Redactie
De bolletjestrui is ieder jaar een van de moeilijkste nevenklassementen om te voorspellen. Niet omdat de puntentelling zo ingewikkeld is, maar omdat vooraf nauwelijks valt in te schatten wie er na een mindere dag in het klassement van plan verandert. Een renner die op 4 juli in Barcelona nog droomt van een top vijf, kan twee weken later ineens alle pijlen richten op een ritzege en de witte trui met rode stippen.
De Tour de France van 2026 biedt daar ook alle ruimte voor. Het peloton krijgt meer dan 54.000 hoogtemeters voor de wielen, met zes beklimmingen van buitencategorie, dertien cols van eerste categorie en een slotweek die de klimmers volledig in beslag neemt. De Pyreneeën komen al vroeg, het Centraal Massief en de Vogezen zorgen voor nieuwe kansen in het middenrif van de ronde en in de Alpen volgt uiteindelijk de grote afrekening.
De Col du Galibier is daarbij de absolute jackpot. In de voorlaatste bergetappe ligt de Souvenir Henri Desgrange op de top van de beroemdste Alpenreus, met liefst veertig punten voor de eerste renner die bovenkomt. Daarna wacht nog de finish op Alpe d’Huez. Wie daar als aanvaller een grote slag wil slaan, moet dus niet alleen goed genoeg zijn om vooruit te rijden, maar ook sterk genoeg zijn om in een loodzware bergrit de klassementsmannen van zich af te houden.
Juist daarin zit de crux van deze strijd. Aanvallers kunnen in de eerste twee weken veel kleine punten oprapen op beklimmingen van derde en vierde categorie, maar één dominante ritzege van Tadej Pogačar of Jonas Vingegaard op een klim van buitencategorie kan het klassement volledig op zijn kop zetten. Vorig jaar won Pogačar de bolletjestrui min of meer als bijproduct van zijn strijd om geel. De vraag is of dat in 2026 opnieuw gebeurt, of dat een uitgesproken aanvaller deze keer wel genoeg ruimte krijgt.
LEES OOK: Tour: Favorieten witte trui - deze zaken moet je weten
Pogačar hoeft de bergtrui niet eens als doel te hebben★★★★ Tadej Pogačar
Tadej Pogačar is de uitgesproken topfavoriet, ook al staat de bolletjestrui niet bovenaan zijn verlanglijst. De Sloveen komt naar de Tour om een vijfde eindzege te pakken, maar juist zijn manier van koersen maakt hem automatisch een gevaar voor elk nevenklassement. Pogačar wacht niet af tot de laatste kilometer van een bergetappe. Hij wint graag op grote cols, pakt punten op aankomsten bergop en is zelden tevreden met alleen het volgen van een aanval.
Dat was ook de reden waarom hij vorig jaar de bolletjestrui naar Parijs bracht. Pogačar hoefde niet elke dag mee te springen in de vroege vlucht of op iedere klim voor een enkel punt te rijden. Hij verzamelde zijn buit op de momenten die er echt toe deden: de zware beklimmingen, de aankomsten bergop en de ritten waarin de grote klassementsstrijd losbarstte.
Dit parcours past daar opnieuw uitstekend bij. De vroege Pyreneeën bieden al ruimte om de eerste grote punten te pakken, maar vooral de laatste week is volledig naar zijn hand. De bergrit naar Orcières-Merlette, de twee ritten met aankomst op Alpe d’Huez en de passage over de Galibier kunnen precies de dagen worden waarop Pogačar in één klap twintig, dertig of zelfs veertig punten bijschrijft.
Zijn grootste tegenstander is misschien niet eens een andere renner, maar zijn eigen prioriteiten. Wanneer Pogačar in het geel rijdt en UAE Team Emirates-XRG de koers strak moet controleren, zal hij niet iedere vroege vlucht de ruimte geven. Maar als hij zijn normale niveau haalt, is de kans groot dat hij vanzelf boven komt drijven in het bergklassement. Voor aanvallers is het dan bijna onmogelijk om hem drie weken lang voor te blijven.
Martinez en Carapaz kunnen doelgericht op de stippen rijden
★★★ Lenny Martinez
Lenny Martinez maakt er geen geheim van dat hij de bolletjestrui heel graag wil winnen. De Fransman komt naar de Tour met de ambitie om een rit te pakken én zich nadrukkelijk te mengen in het bergklassement. Dat alleen al maakt hem een van de interessantste renners in deze strijd. Waar Pogačar en Vingegaard vooral punten verzamelen omdat ze de beste zijn, zal Martinez zijn Tour echt rond de stippen kunnen bouwen.
Martinez stond vorig jaar al dicht bij de eindzege in het bergklassement. Hij droeg de bolletjestrui in de Tour en eindigde uiteindelijk als derde, achter Pogačar en Vingegaard. Die ervaring is goud waard. Hij weet inmiddels hoe snel je punten kunt verliezen wanneer de klassementsrenners in de slotweek losgaan, maar ook hoeveel rendement er zit in een goed gekozen vroege vlucht.
Bahrain Victorious heeft met Antonio Tiberi een klassementsman en met Phil Bauhaus een sprinter mee, maar Martinez krijgt voldoende vrijheid om zijn eigen koers te rijden. Hij kan aanvallen in de Pyreneeën, de kleinere punten in overgangsritten meepikken en vervolgens in de Alpen mikken op een grote etappe. Zijn nadeel is dat hij op de zwaarste cols niet altijd opgewassen zal zijn tegen de absolute top van het klassement. Zijn voordeel is dat hij als een van de weinige grote namen echt voor deze trui wil vechten.
★★★ Richard Carapaz
Richard Carapaz weet als geen ander hoe je de bolletjestrui moet winnen. De Ecuadoraan deed het in 2024 al eens in de Tour de France en pakte eerder ook het bergklassement in de Vuelta a España. Hij is een renner die uitstekend kan klimmen, maar vooral een meester is in het herkennen van koersmomenten. Carapaz hoeft niet per se de allerbeste bergop te zijn om punten te verzamelen. Hij moet vooral in de juiste ontsnapping zitten.
De kopman van EF Education-EasyPost komt bovendien met een sterke voorbereiding naar Barcelona. Na een lastig voorjaar keerde hij terug met een tweede plaats in de Ronde van Zwitserland. Dat maakt hem een logische kandidaat voor het algemeen klassement, maar ook een ideale renner om onderweg van plan te veranderen. Verliest Carapaz in de eerste week tijd door pech of een mindere dag, dan is de bolletjestrui plots een prachtig alternatief.
EF Education-EasyPost reist met een ploeg die gemaakt is voor aanvallen. Ben Healy, Alex Baudin en Georg Steinhauser zijn allemaal renners die in het hooggebergte een vlucht kunnen kleuren. Dat kan Carapaz helpen, maar ook punten van hem afsnoepen. Toch blijft hij een van de grootste kandidaten. Niemand in dit deelnemersveld heeft zo veel ervaring met het combineren van ritten jagen, klimmen en slim punten sprokkelen.
Vingegaard, Paret-Peintre en Skjelmose hebben meerdere wegen naar succes
★★ Jonas Vingegaard
Jonas Vingegaard won de bolletjestrui al eens, in zijn eerste Tour-zege van 2022. Hij werd vorig jaar bovendien tweede in het bergklassement, achter Pogačar. De Deen weet dus precies hoe vanzelfsprekend de stippen bij hem terecht kunnen komen wanneer hij in de bergen op hetzelfde niveau als zijn Sloveense rivaal rijdt.
Toch krijgt Vingegaard slechts twee sterren. Zijn volledige focus ligt op het geel en hij heeft na zijn Giro d’Italia weinig reden om energie te verspillen aan kleine bergpunten. Vingegaard zal geen vluchten achterna zitten en ook niet bewust voor een derde plaats op een klim van tweede categorie rijden. Alles draait om de grote dagen, de lange beklimmingen en het moment waarop hij Pogačar onder druk kan zetten.
Maar juist die aanpak maakt hem gevaarlijk. Als Vingegaard meerdere bergritten wint of op de zwaarste cols als eerste bovenkomt, kan hij razendsnel stijgen. In een rechtstreeks duel met Pogačar is hij de enige renner die de Sloveen structureel kan dwingen tot het uiterste. En wanneer die strijd in de Alpen opnieuw volledig openbreekt, is de bolletjestrui ineens meer dan een bijzaak.
★★ Valentin Paret-Peintre
Valentin Paret-Peintre is misschien wel de interessantste Franse outsider in dit klassement. De klimmer van Soudal Quick-Step staat niet aan de start met een uitgesproken klassementsdoel en kan daardoor veel vrijer koersen dan de grootste namen. Hij heeft de inhoud om een zware vlucht te overleven, de punch om op een bergtop als eerste door te komen en de mentaliteit om dag na dag opnieuw zijn kans te zoeken.
Zijn ploeg komt met Tim Merlier voor de sprintetappes, maar in de bergen ligt er veel vrijheid. Paret-Peintre bewees in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes al dat hij agressief durft te rijden en niet bang is om vroeg in de koers het verschil te maken. In een Tour met zoveel zware ritten is dat precies het type renner dat plots in het bolletjestrui-verhaal kan groeien.
Zijn uitdaging wordt de regelmaat. Paret-Peintre kan in één bergrit veel punten pakken, maar zal ook de minder grote kansen moeten benutten. Een derde categorie-klim in een overgangsrit lijkt onbelangrijk, totdat blijkt dat de strijd in Parijs op een paar punten beslist wordt. De Fransman heeft geen zekerheid van podium of eindwinst, maar wel een profiel dat uitstekend bij deze trui past.
Mattias Skjelmose heeft de klimbenen, de regelmaat en de aanvallende instelling om hoog te eindigen in het bergklassement. De Deen start bij Lidl-Trek wel in een ploeg met meerdere speerpunten. Juan Ayuso mikt op het klassement, Mads Pedersen op de groene trui en Skjelmose moet zijn plek binnen dat geheel vinden.
Dat kan twee kanten op. Blijft Skjelmose dicht in het klassement, dan zal hij waarschijnlijk niet de vrijheid krijgen om overal mee te springen. Dan richt hij zich vooral op een hoge eindnotering en op de grote bergritten. Maar valt hij in de eerste helft van de Tour ver weg, dan kan hij een zeer gevaarlijke aanvaller worden. Skjelmose is sterk genoeg om uit een elitevlucht weg te rijden en heeft ook de klasse om in een kleine groep nog als eerste boven te komen.
Hij is niet de meest voor de hand liggende uitgesproken bolletjesjager, maar het parcours geeft hem wel kansen. De ritten in de Vogezen, de Jura en de Alpen liggen hem beter dan de pure explosieve klimmen. Skjelmose kan een renner worden die zonder veel aandacht heel constant punten pakt en zich zo stilletjes richting de top van het klassement werkt.
De outsiders die hun Tour volledig kunnen laten kantelen
★ Paul Seixas
Paul Seixas begint als negentienjarige aan zijn eerste Tour de France en zal in eerste instantie voor het algemeen klassement rijden. Dat maakt hem op voorhand geen logische bolletjestrui-kandidaat. De Fransman heeft nog nooit drie weken gekoerst en zijn ploeg zal hem niet meteen in de eerste vlucht van iedere zware rit willen zetten.
Maar Seixas heeft alles in zich om op natuurlijke wijze bergpunten te verzamelen. Hij kan de beste klimmers volgen, beschikt over een sterke versnelling en heeft dit seizoen al laten zien dat hij geen ontzag heeft voor de grootste namen. Wanneer hij in de eerste twee weken goed blijft staan, kan hij zomaar punten rapen op aankomsten bergop en zware cols.
De situatie verandert volledig als het klassement hem toch te zwaar blijkt. Dan zou Seixas, met zijn talent en Franse populariteit, ineens een droomkandidaat voor de bolletjestrui worden. Zijn sterrenstatus blijft beperkt door zijn gebrek aan ervaring, maar zijn plafond ligt veel hoger dan dat van een normale Tourdebutant.
★ Ben Healy
Ben Healy is gemaakt voor het soort Tour waarin de bolletjestrui onverwacht wordt gewonnen. De Ier rijdt zelden onzichtbaar, houdt van lange aanvallen en is sterk genoeg om op zware dagen een elitevlucht te overleven. Vorig jaar won hij een Touretappe en droeg hij twee dagen de gele trui. Hij weet dus hoe je in Frankrijk een koers naar je hand zet.
Zijn probleem is dat hij waarschijnlijk niet als enige aanvaller binnen EF Education-EasyPost zal rijden. Carapaz, Baudin en Steinhauser zullen ook kansen krijgen, waardoor de ploeg niet altijd met één duidelijk plan naar de bergen trekt. Maar Healy is veelzijdig genoeg om op meer soorten ritten punten te pakken dan de pure klimmers.
Voor de eindzege zal hij waarschijnlijk een grote bergrit moeten winnen. Alleen op kleine punten jagen is niet genoeg, zeker niet als Pogačar en Vingegaard de zware aankomsten domineren. Maar Healy is precies het type renner dat ineens op een dag zestien of twintig punten kan scoren en daarmee een heel nieuw verhaal creëert.
Tom Pidcock keert terug in de Tour als kopman van Pinarello-Q36.5, maar zijn ploeg wil vooral proactief koersen en iedere dag kansen zoeken. Dat is een ideale uitgangspositie voor een renner die zowel een klassement als ritten kan najagen. Pidcock heeft al bewezen dat hij op Alpe d’Huez kan winnen en beschikt over de explosiviteit om op steile, technische of onregelmatige beklimmingen punten te pakken.
De Brit zal vermoedelijk met klassementsambities beginnen, maar het is nog maar de vraag hoe lang die overeind blijven. Hij heeft de inhoud om hoog te eindigen, maar in een Tour met Pogačar, Vingegaard en een brede laag klassementsrenners is een mindere dag snel fataal. Dan kan Pidcock veel vrijer gaan koersen.
Zijn kansen op de bolletjestrui hangen vooral af van die omslag. Rijdt hij drie weken defensief voor een top tien, dan wordt het lastig. Kiest hij halverwege voor de aanval, dan kan hij op de twee ritten naar Alpe d’Huez en de bergetappes in de Vogezen ineens een van de spectaculairste renners van de Tour worden.
Remco Evenepoel staat in deze voorbeschouwing laag, niet omdat hij te weinig bergopkwaliteit heeft, maar omdat hij normaal gesproken geen tijd zal steken in de bolletjestrui. De Belg komt naar de Tour om zo hoog mogelijk te eindigen in het algemeen klassement. Met de ploegentijdrit in Barcelona en de individuele tijdrit in de slotweek heeft hij bovendien duidelijke kansen om tijd te pakken op zijn directe concurrenten.
Evenepoel kan wel vanzelf bergpunten verzamelen. Hij is sterk genoeg om op aankomsten bergop mee te doen, kan in de zware ritten kort achter Pogačar en Vingegaard finishen en zal soms in een aanval terechtkomen wanneer Red Bull-BORA-hansgrohe tactisch met meerdere kopmannen speelt. Maar voor de echte bolletjesstrijd moet hij ruimte krijgen die hij waarschijnlijk niet krijgt zolang hij zelf hoog in het klassement staat.
Daarom is Evenepoel vooral een naam om te onthouden voor het geval zijn Tour anders loopt dan gehoopt. Verliest hij vroeg veel tijd en besluit hij voor ritwinst te gaan, dan verandert het plaatje meteen. Met zijn explosiviteit, tijdritmotor en drang om koersen open te breken, is hij in dat scenario veel gevaarlijker dan zijn ene ster doet vermoeden.
De bolletjestrui lijkt dit jaar opnieuw vooral een gevecht tussen twee totaal verschillende soorten renners te worden. Pogačar en Vingegaard kunnen het klassement zonder er bewust op te mikken naar zich toe trekken, simpelweg omdat zij op de zwaarste cols het vaakst als eerste bovenkomen. Martinez, Carapaz en de aanvallers daarachter moeten dus niet alleen goed zijn, maar ook slim.
Wie vroeg veel punten verzamelt, moet in de Alpen nog altijd overeind blijven. Wie zich spaart voor de grote bergen, kan op de Galibier en Alpe d’Huez in één klap alles veranderen. Juist daarom is de bolletjestrui misschien wel de mooiste strijd naast het geel: pas wanneer de Tour echt breekt, wordt duidelijk wie er nog een plan heeft.
Favorieten WielerNieuws.be bergklassement Tour de France 2026
★★★★ - Tadej Pogačar
★★★ - Lenny Martinez, Richard Carapaz
★★ - Jonas Vingegaard, Valentin Paret-Peintre, Mattias Skjelmose
★ - Paul Seixas, Ben Healy, Tom Pidcock, Remco Evenepoel
