WN Redactie
Brandon McNulty beleefde zondag in Montréal de mooiste dag uit zijn wielercarrière, maar achter de verrassende wereldtitel schuilt ook een bijzonder emotioneel verhaal. De Amerikaan droeg zijn regenboogtrui op aan zijn schoonvader Spencer Moak, die afgelopen zomer op amper 55-jarige leeftijd onverwacht overleed. Juist tijdens zijn beslissende soloslag voelde McNulty naar eigen zeggen dat hij er toch bij was.
McNulty verbaasde zondag vriend en vijand door op 32 kilometer van de finish alleen ten aanval te trekken en vervolgens alle favorieten achter zich te houden. Na de aankomst vloeiden de tranen al snel toen hij zijn vrouw Summer in de armen sloot.
Een paar dagen later vertelde de kersverse wereldkampioen via sociale media hoeveel er achter die emoties schuilging.
LEES OOK: Wereldkampioen krijgt vleugels: McNulty verlengt seizoen nog even
‘Bij iedere wedstrijd was je er’McNulty richtte zich in zijn boodschap rechtstreeks tot Spencer Moak, de vader van zijn vrouw Summer. Zijn schoonvader volgde de carrière van de Amerikaan vanaf het begin van dichtbij. “Vanaf de dag dat we elkaar leerden kennen, ben je bij iedere wedstrijd die ik heb gereden aanwezig geweest of heb je die gevolgd”, schreef McNulty.
Moak was er ook bij toen zijn schoonzoon in 2015 voor het eerst deelnam aan een wereldkampioenschap. Elf jaar later had McNulty hem dolgraag opnieuw langs de kant gehad tijdens de belangrijkste wedstrijd uit zijn leven. Dat kon niet meer. Moak overleed op 28 juli onverwacht op 55-jarige leeftijd.
‘Ik weet dat je bij me was’
Juist daarom kregen die laatste 32 kilometer in Montréal voor McNulty achteraf een veel diepere betekenis. “Ik had er alles voor over gehad als je erbij was geweest, maar ik weet dat je tijdens die laatste 32 kilometer bij me was.”
Het was precies de afstand waarop McNulty helemaal alleen richting de regenboogtrui reed. Achter hem probeerden onder anderen Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel, Paul Seixas en verschillende andere favorieten het gat nog te dichten, maar de Amerikaan hield stand.
McNulty kon zich zelfs levendig voorstellen hoe zijn schoonvader die zenuwslopende finale thuis zou hebben beleefd: waarschijnlijk luid schreeuwend en met woorden die beter niet herhaald konden worden.
Wereldtitel die veel verder gaat dan wielrennen
Na de finish leek McNulty zelf nauwelijks te bevatten wat hij had gepresteerd. Met zijn overwinning werd hij de eerste Amerikaanse wereldkampioen op de weg bij de elite mannen sinds 1993.
Toch ging zijn boodschap nauwelijks over statistieken of historische lijstjes. “Ik weet niet of wat er zondag is gebeurd ooit echt tot me zal doordringen. Ik heb er nog steeds geen woorden voor.”
De belangrijkste woorden waren uiteindelijk bestemd voor iemand die de wereldtitel niet meer persoonlijk kon meemaken.
Daarmee kreeg McNulty’s grootste sportieve succes meteen een bijzonder persoonlijk karakter. De Amerikaan reed zondag 32 kilometer alleen naar de belangrijkste overwinning uit zijn carrière, maar voor zijn gevoel was hij tijdens die soloslag allesbehalve alleen.
