WN Redactie
Geen nieuwe regenboogtrui voor Remco Evenepoel of Wout van Aert. België speelde lange tijd een hoofdrol in een werkelijk knotsgek WK in Montréal, maar zag de wedstrijd uiteindelijk volledig uit handen glippen. Brandon McNulty profiteerde optimaal van een moment van twijfel bij de favorieten en soleerde verrassend naar de wereldtitel. Mathieu van der Poel veroverde het brons.
België begon met twee uitgesproken kopmannen en nam in de lange aanloop naar Montréal ook verantwoordelijkheid in het peloton. Een omvangrijke vroege vlucht kreeg aanvankelijk veel ruimte, maar eenmaal op het lokale circuit begon Frankrijk de wedstrijd hard te maken.
Alec Segaert had toen zijn werk voor België grotendeels verricht en moest als een van de eerste Belgen passen. Voor Evenepoel en Van Aert begon daarna het echte spel.
LEES OOK: Bakelants tipt wel héél verrassende namen: "Kunnen wereldkampioen worden"
Van Aert trekt zelf ten aanvalToen de grote namen zich voor het eerst begonnen te roeren, zat België meteen goed. Van Aert schoof mee in een bijzonder gevaarlijke groep met onder anderen Van der Poel, Maxim van Gils, Primož Roglič en de latere winnaar McNulty.
Niet veel later nam Van Aert zelfs zelf het initiatief. De Belg sprong weg en kreeg Van der Poel, Oscar Onley, Roglič, Quinn Simmons en Anthon Charmig met zich mee. Plots zat België met Van Aert vooraan, terwijl Evenepoel zijn benen kon stilhouden in de achtervolgende groep.
Dat speelde de wereldkampioen tijdrijden aanvankelijk perfect uit. Toen Isaac Del Toro probeerde het gat te dichten, weigerde Evenepoel mee te werken. Van Aert zat immers vooraan en dus hoefde de Belg geen meter cadeau te doen.
Van der Poel gooide vervolgens nog meer olie op het vuur. Op de Pagnuelo versnelde de Nederlander opnieuw en dat bleek te veel voor Van Aert. De Belg moest zijn eeuwige rivaal laten rijden.
Evenepoel kraakt, Van Aert offert zich op
Vanaf dat moment verschoof de Belgische aandacht volledig naar Evenepoel. Alleen bleek ook de topfavoriet niet over zijn beste benen te beschikken.
Evenepoel had steeds meer moeite om de versnellingen van Del Toro en Paul Seixas te beantwoorden. Op ongeveer zestig kilometer van de streep moest hij uiteindelijk zelfs lossen. Voor een renner die na zijn demonstratie in de WK-tijdrit als dé man van dit wereldkampioenschap werd gezien, was dat een bijzonder pijnlijke situatie. Toch gaf België zich niet gewonnen.
Evenepoel knokte zich opnieuw dichterbij en kreeg daarbij plots hulp van Van Aert. Die liet zijn eigen kansen varen, wachtte zijn landgenoot op en reed zich vervolgens volledig leeg om hem opnieuw richting de voorste groepen te brengen. De Belgische tactiek was daarmee glashelder geworden: alles op Evenepoel.
Het leek even zelfs te werken. Het verschil met Van der Poel en de andere koplopers slonk opnieuw en Evenepoel kwam terug in de wedstrijd. Niet veel later moest hij echter opnieuw passen toen de toppers bleven versnellen.
McNulty profiteert van complete stilstand
Vooraan volgde ondertussen de ene koerssituatie de andere op. Van der Poel, Seixas, Del Toro, Tom Pidcock, Ben Healy, Giulio Ciccone en verschillende Amerikanen kwamen uiteindelijk opnieuw samen. En juist op het moment dat iedereen naar elkaar begon te kijken zag McNulty zijn kans.
De Amerikaan demarreerde op ruim dertig kilometer van de finish. Niemand reageerde meteen en dat bleek een gigantische fout. McNulty reed binnen de kortste keren tientallen seconden weg en begon zelfs met ongeveer een minuut voorsprong aan de voorlaatste ronde.
België leek op dat moment volledig uitgeschakeld, maar Evenepoel weigerde zich neer te leggen bij zijn lot. De Belg dook plots opnieuw op in de achtervolgende groep en probeerde zelfs nog zelf weg te springen.
Del Toro neutraliseerde die poging echter en opnieuw viel het tempo stil. Voor McNulty was iedere seconde van twijfel een geschenk.
Evenepoel komt nóg een keer terug, maar goud is weg
Op de laatste passage van de Côte Camillien-Houde leek McNulty alsnog te bezwijken. Zijn voorsprong smolt razendsnel weg en boven op de klim bedroeg het verschil nog amper tien seconden. De achtervolgers konden de Amerikaan letterlijk zien rijden.
Maar opnieuw begon het kijken. Niemand wilde de laatste krachten verspillen om een concurrent mee naar McNulty te brengen en zo kreeg de Amerikaan opnieuw ademruimte.
Van der Poel probeerde op de Côte de Polytechnique nog alles of niets te spelen, maar ook de Nederlander kreeg het gat niet meer dicht. McNulty hield stand en mocht na een van de meest chaotische WK-finales van de voorbije jaren de regenboogtrui aantrekken. Van der Poel verzekerde zich uiteindelijk van de bronzen medaille.
Voor België bleef vooral ontgoocheling achter. Van Aert zat op een belangrijk moment perfect vooraan, offerde zich later volledig op voor Evenepoel en de wereldkampioen tijdrijden vocht zich tot meerdere keren toe terug in de wedstrijd. Maar op het moment dat de regenboogtrui definitief werd verdeeld, waren de Belgen niet meer bij machte om het verschil te maken.
Na het goud van Evenepoel tegen de klok eindigt het WK in Montréal voor België daardoor met een bijzonder zure nasmaak.
