WN Redactie
Er lagen nauwelijks enkele kilometers tussen grote twijfel en hernieuwd geloof. Op de Col de Font de Cère moest Remco Evenepoel plots een gaatje laten. Geen demarrage van Tadej Pogacar, geen verschroeiende versnelling van Jonas Vingegaard, maar een vervelende tempowisseling op een beklimming van de derde categorie. De Belg hing aan de rekker, moest uiteindelijk lossen en leek zijn zo zorgvuldig opgebouwde klassement opnieuw uit handen te laten glippen.
Op dat moment was het eenvoudig om de bekende conclusies te trekken. Dat Evenepoel nog altijd niet over de regelmaat beschikt om drie weken lang met de beste klassementsrenners mee te gaan. Dat de echte Alpen nog moeten komen. Dat een renner die op deze klim al in de problemen raakt, straks op de veel langere cols helemaal wordt uitgekleed. Enkele minuten later sprintte diezelfde Evenepoel als tweede over de finish in Le Lioran.
Tadej Pogacar was toen allang verdwenen en reed opnieuw een wedstrijd waarin niemand hem werkelijk kon bedreigen. Achter de Sloveen was het echter Evenepoel die de schade niet alleen herstelde, maar de dag zelfs omboog tot een bijzonder geslaagde operatie. Hij pakte tijd op Vingegaard, reed Isaac Del Toro uit de top drie en klom zelf naar de derde plaats in het algemeen klassement.
Na tien etappes mogen we daarom voorzichtig opnieuw beginnen dromen. Niet van het geel – daarvoor lijkt Pogacar voorlopig te sterk – maar wel van een nieuwe Belgische podiumplaats in Parijs.
LEES OOK: Evenepoel komt met verklaring voor plotse inzinking
De waarschuwing die geen breekpunt werdDe manier waarop Evenepoel zijn dag redde, vertelde misschien meer dan een probleemloze tweede plaats ooit had kunnen doen. UAE Emirates-XRG had de volledige rit door het Centraal Massief hard gemaakt. De kopgroep kreeg nauwelijks ruimte en op de opeenvolging van beklimmingen bleef het tempo hoog. Op de Col de Pertus deed Pogacar uiteindelijk wat iedereen verwachtte, maar niemand kon voorkomen: hij versnelde, reed in één beweging naar Richard Carapaz en liet ook de Ecuadoriaan achter.
Evenepoel kon de wereldkampioen niet volgen. Dat kon eigenlijk niemand. Belangrijker was wat zich achter Pogacar afspeelde. Aan de top van de Pertus bevond de Belg zich nog tussen Vingegaard, Paul Seixas, Juan Ayuso en ploegmaat Florian Lipowitz. Op de volgende klim sloeg de vermoeidheid echter toe. Evenepoel had moeite met de tempowisselingen, voelde de kramp naderen en verloor het contact.
“Het gevoel dat ik gemakkelijk herstel”, was achteraf zijn belangrijkste vaststelling. Hij liet zich in de afdaling niet opjagen, daalde sneller dan de groep voor hem zonder zichzelf leeg te rijden en sloot in de slotfase opnieuw aan. Daarna had hij zelfs nog voldoende over om op 250 meter van de meet te versnellen en iedereen uit zijn wiel te sprinten. Pogacar won met 32 seconden voorsprong, Evenepoel werd tweede en Vingegaard eindigde twaalf seconden later.
Dat ene moment van zwakte mag niet worden weggepoetst. Op een lange Alpenreus kan een slechte periode van twee of drie minuten veel grotere gevolgen hebben dan op de korte Font de Cère. Daar ligt nog altijd de kwetsbaarheid van Evenepoel als ronderenner. Zijn slechtste momenten lijken vaak scherper en zichtbaarder dan die van zijn concurrenten. Maar deze keer werd zo’n moment geen breekpunt. Het werd een episode binnen dezelfde etappe.
Dat is precies de vooruitgang die Evenepoel nodig heeft. Een grote ronde wordt zelden gewonnen of verloren omdat een renner zich 21 dagen lang uitstekend voelt. Het gaat erom wat hij doet wanneer de benen even blokkeren, wanneer het tempo niet past of wanneer een tegenstander net op het verkeerde moment versnelt. Evenepoel doseerde, bleef nadenken en wist dat er na de klim nog een afdaling en een oplopende aankomst volgden.
De oude Remco had misschien geprobeerd het wiel koste wat kost vast te houden en was volledig ontploft. Deze versie accepteerde dat hij enkele honderden meters terrein moest prijsgeven om de schade daarna te herstellen.
Een eerste week vol ruis
Het past bij het verloop van zijn Tour. Evenepoel rijdt nog geen foutloze ronde, maar staat na tien dagen wel derde.
Bij de opening in Barcelona stond hij meteen op scherp. Red Bull-BORA-hansgrohe eindigde als vijfde in de ploegentijdrit en Evenepoel kwam op negentien seconden van eerste geletruidrager Vingegaard binnen. Op het afsluitende klimdeel was hij slechts twee seconden trager dan Vingegaard en Pogacar. Ploegmaat Lipowitz moest daarentegen lossen, waardoor de verhoudingen binnen de Duitse ploeg onmiddellijk onderwerp van gesprek werden.
In de eerste echte bergrit over de Tourmalet volgde de hardere confrontatie. Pogacar reed iedereen uit het wiel en ook Vingegaard bleek nog een maat te groot. Evenepoel moest boven op de Tourmalet passen, maar sloot dankzij een sterke afdaling opnieuw aan bij de groep met onder anderen Lipowitz, Del Toro, Ayuso en Seixas.
Aan de aankomst ging het vervolgens vooral over wat níét was gebeurd. Evenepoel had Lipowitz gevraagd om de sprint aan te trekken, maar zijn ploegmaat gaf daar geen gehoor aan. Del Toro pakte de bonificaties en de Belg maakte zijn frustratie publiekelijk duidelijk. Hij had eerder in het seizoen kilometers voor Lipowitz gewerkt en verwachtte nu iets terug.
Het leverde een ongemakkelijke avond op voor Red Bull-BORA-hansgrohe. Toch bleef de sportieve schade beperkt. Evenepoel stond na de Tourmalet vierde, op slechts zeven seconden van de derde plaats. Bij het ingaan van de eerste rustdag was dat verschil zelfs teruggelopen tot drie seconden. De ruis rond de ploegleiding, de sprint en de samenwerking maskeerde daardoor iets belangrijks: Evenepoel was nog altijd volop in de race voor het podium.
In Le Lioran zag de samenwerking met Lipowitz er bovendien een stuk logischer uit. Toen Evenepoel moest lossen, begon de Duitser niet mee te draaien in de achtervolgende groep. Daardoor kreeg zijn kopman de kans terug te keren en kort te herstellen. Evenepoel maakte het daarna af met zijn sprint. Een week eerder reden de twee vooral naast elkaar; nu reden ze tenminste voor hetzelfde resultaat.
Die ontwikkeling kan later in deze Tour bijzonder waardevol worden. Lipowitz staat zelf nog altijd zesde, op 38 seconden van Evenepoel, en hoeft zijn eigen klassement voorlopig niet volledig op te offeren. Tegelijkertijd kan zijn aanwezigheid de Belg tactische ruimte geven. Wanneer Lipowitz een sterke groep kan volgen, hoeven de andere Red Bull-renners niet onmiddellijk in paniek te raken wanneer Evenepoel een moeilijk moment beleeft.
De strijd achter Pogacar ligt volledig open
Na tien etappes staat Pogacar op eenzame hoogte. Vingegaard volgt op 3.36 minuten, Evenepoel op 4.06. De Belg heeft zestien seconden voorsprong op Juan Ayuso, 29 op Paul Seixas, 38 op Lipowitz en iets meer dan een minuut op Del Toro.
Dat is geen comfortabele marge. Eén slechte klim en Evenepoel kan van de derde naar de zesde plaats zakken. Maar hetzelfde geldt voor vrijwel iedereen om hem heen.
Del Toro begon de tiende etappe als nummer drie en verloor in één middag bijna een minuut op Evenepoel. Ayuso oogt voorlopig constant, maar heeft nog niet bewezen dat hij gedurende een volledige Tour foutloos door het hooggebergte kan komen. Seixas rijdt op negentienjarige leeftijd een fenomenale ronde, maar begeeft zich in onbekend terrein. Lipowitz stond vorig jaar al op het Tourpodium, al heeft hij deze ronde eveneens enkele zwakke momenten gekend.
Zelfs Vingegaard is niet volledig buiten bereik. De Deen staat nog altijd tweede en reed op de Pertus als eerste achter Pogacar, maar moest in de laatste kilometers betalen voor zijn inspanningen. Evenepoel pakte op de weg twaalf seconden en kreeg daar ook nog zes bonificatieseconden bij. Het verschil tussen de twee bedraagt nog slechts een halve minuut. Een aanval op de tweede plaats hoeft daarom geen grootspraak te zijn. Het is alleen nog te vroeg om die ambitie luid uit te spreken.
Evenepoel moet eerst tonen dat zijn herstelvermogen ook overeind blijft wanneer de beklimmingen langer worden. De komende bergritten liegen er niet om. In de Vogezen wacht een rit naar Le Markstein met 3.800 hoogtemeters, gevolgd door een etappe van bijna 4.000 hoogtemeters naar het Plateau de Solaison. Later volgen de Alpen, met onder meer twee opeenvolgende dagen rond Alpe d’Huez. Daar zal het verschil tussen overleven en verliezen niet in seconden, maar mogelijk in minuten worden uitgedrukt.
Juist daarom is Le Lioran zo’n belangrijk teken. In zijn Tourdebuut van 2024 eindigde Evenepoel als derde, maar een jaar later kwam zijn ronde voortijdig ten einde. Hij begon de veertiende etappe van 2025 nog als nummer drie van het klassement, maar stapte op de Tourmalet af nadat zijn vorm al enkele dagen was weggezakt.
Sindsdien hangt bij iedere mindere pedaalslag dezelfde vraag boven zijn hoofd: begint het opnieuw? Ook dinsdag verscheen die vraag. Evenepoel gaf zelf toe dat hij dicht tegen kramp aan zat. Het verschil was dat hij ditmaal niet verder wegzakte. Hij herstelde nog tijdens de wedstrijd, keerde terug en eindigde de dag sterker dan vrijwel al zijn podiumconcurrenten. Dat maakt hem nog niet onaantastbaar. Het maakt zijn kandidatuur wel geloofwaardig.
Geen droom van perfectie
Evenepoel vroeg na de finish om vooral naar het positieve te kijken. Niet omdat kritiek verboden is, maar omdat zijn prestaties soms aan een onrealistische meetlat worden gelegd. Wanneer hij Pogacar niet kan volgen, heet hij geen echte Tourwinnaar. Wanneer hij even moet lossen bij Vingegaard en Seixas, wordt er meteen vooruitgekeken naar een volledige instorting in de Alpen.
Daarmee vergeten we hoe uitzonderlijk de concurrentie is. Pogacar rijdt voorlopig in een categorie apart. Vingegaard is een tweevoudig Tourwinnaar die eveneens grote rondes kan domineren. Dat Evenepoel daarachter opnieuw de beste van een brede groep klassementsrenners is, mag ook gewoon als een bijzonder sterke prestatie worden gezien.
Een Tourpodium vraagt niet om 21 perfecte dagen. Het vraagt om het beperken van de slechte momenten, het benutten van de goede en het overeind blijven wanneer anderen beginnen te wankelen.
Na tien ritten heeft Evenepoel al verschillende gezichten laten zien. De tijdrijder die in Barcelona zelf de leiding nam. De klimmer die op de Tourmalet zijn eigen tempo koos. De kopman die zich kwaad maakte toen hij zich niet gesteund voelde. De ploeggenoot die enkele dagen later wel profiteerde van de tactische aanwezigheid van Lipowitz. En uiteindelijk de renner die bijna kraakte, maar enkele minuten later als snelste achtervolger over de meet kwam. Dat laatste beeld blijft hangen.
Niet de lossende Evenepoel, maar de terugkerende Evenepoel. Niet de renner die opnieuw door het ijs zakte, maar degene die zijn moeilijke moment overleefde en er daarna nog een sprint uit perste. Een renner die na tien etappes derde staat, op dertig seconden van de tweede plaats, terwijl verschillende concurrenten om hem heen al grotere barsten hebben vertoond.
Er kan nog veel misgaan. In de Vogezen, op het Plateau de Solaison en (zeker) op de lange Alpenklimmen. Maar voor het eerst in deze Tour hoeven we niet alleen te hopen dat Evenepoel het podium kan vasthouden. We mogen stilaan geloven dat hij het zelf kan veroveren.
