Kevin De Jonghe
Het profbestaan van een wielrenner bestaat lang niet alleen uit successen en mooie momenten. Dat weet Wout van Aert als geen ander, maar ook zijn vrouw Sarah De Bie ondervindt dagelijks de keerzijde van de topsport. In een openhartig gesprek vertelt ze over de moeilijke momenten die het leven als wielergezin met zich meebrengt.
LEES OOK: Van Aert toont opnieuw zijn menselijke klasse: "Totaal niet verwacht!"
Afscheid van de kinderen valt zwaarOp televisie krijgen we vooral de glimlachende beelden te zien, voor en na een koers. Achter de schermen moeten renners en hun gezinnen echter heel wat opofferingen maken. Tijdens rittenkoersen zijn ze wekenlang van huis, terwijl daar ook nog trainingsstages en andere verplichtingen bovenop komen. Voor de familie Van Aert-De Bie is dat niet anders.
Dat zorgt geregeld voor emotionele momenten, vertelt De Bie aan Het Nieuwsblad. "Hij slaapt twee derde van het jaar niet thuis, dus ik wilde geen job waarbij we allebei vaak afwezig waren. Mijn hart breekt nu al genoeg als Georges of Jerome zegt dat hij zijn papa mist, en ik moet antwoorden: 'Over drie weken is hij terug.'"
Voornamelijk het afscheid van de kinderen valt dan bijzonder zwaar, zeker omdat Van Aert volgens zijn vrouw een bijzonder betrokken vader is. "Wouts vaderliefde vind ik het mooiste aan hem", zegt De Bie.
Ze illustreert dat met een mooie herinnering uit de Tour de France van 2022. "In Carcassonne kwam hij over de meet. Het was 40 graden en het eerste wat hij deed, was zijn drinkbus over Georges en mij uitgieten. Hij voelt zich enorm verantwoordelijk voor ons gezin en dat werd zijn drive. Hij wil ons een mooi leven geven en ons trots maken."
Verplichte opname
Naast de vele afwezigheden waren er ook de zware valpartijen en blessures die Van Aert in zijn carrière moest verwerken. Zo liet zijn eerste zware crash in de tijdrit van Pau tijdens de Tour van 2019 liet diepe sporen na, niet alleen bij de renner zelf, maar ook bij zijn vrouw.
"Ik wilde direct naar Wout, maar dat kon niet. Twee of drie dagen later mocht ik gelukkig wel meerijden van het lokale ziekenhuis naar AZ Herentals. Daar zag dokter Toon Claes dat mijn gezondheid ook onder de shock leed. Hij zei: 'We gaan jou hier even houden.' Ik ben inderdaad een nacht gebleven. Stom, hè?"
