WN Redactie
14 juli. De Franse nationale feestdag. De eerste echte afspraak na de rustdag. Op papier lag alles klaar voor een nieuwe veldslag tussen de klassementsmannen. Die kwam er ook. Alleen eindigde ze opnieuw met hetzelfde beeld dat we deze Tour inmiddels wel kennen: Tadej Pogačar die alleen over de streep rijdt.
Het begint bijna gewoon te worden, en misschien schuilt daar juist het gevaar in. Want wat de Sloveen dinsdag liet zien, was opnieuw van een uitzonderlijk niveau. Hij wachtte niet af, rekende niet en keek niet om. Toen hij versnelde, had niemand een antwoord. Jonas Vingegaard probeerde het nog met zijn ploeg op kop, maar moest uiteindelijk direct passen. Remco Evenepoel kraakte even, vocht zich daarna knap terug en werd uiteindelijk zelfs de beste van de rest. Dat zegt veel over zijn karakter, maar nog meer over het niveau van de man die voor hem finishte.
De vraag die na afloop boven de etappe hing, was dan ook onvermijdelijk: is de Tour toch echt al beslist?
Dat blijft een gevaarlijke conclusie na tien dagen koers. Eén slechte dag, een valpartij of ziekte kan in drie weken alles veranderen. Maar tegelijkertijd moet je ook eerlijk durven zijn. Op dit moment rijdt Pogačar simpelweg in een andere categorie. Hij wint niet alleen etappes, hij dicteert de koers. En dat doet hij met een vanzelfsprekendheid die zijn concurrenten alleen maar verder onder druk zet.
LEES OOK: Mag Brennan dromen van geel in eigen land? Zijn ploeg reageert
Achter Pogačar wordt het pas écht interessantToch zou het zonde zijn als we de Tour vanaf nu alleen nog bekijken door de bril van de gele trui. Want achter Pogačar ontvouwt zich misschien wel het spannendste gevecht van deze ronde.
Jonas Vingegaard gaf alles wat hij had. Dat viel hem niet te verwijten. Maar voor het eerst deze Tour oogde hij ook echt kwetsbaar. Niet omdat hij slecht reed, maar omdat hij geen moment de indruk wekte dat hij Pogačar pijn kon doen. De rollen zijn voorlopig omgedraaid. Waar de Deen de afgelopen jaren vaak de man was die zijn concurrent langzaam brak of dat op zijn minst probeerde, is hij nu degene die moet hopen op een mindere dag van de wereldkampioen.
Remco Evenepoel beleefde ondertussen misschien wel een van zijn beste ritten van deze Tour. Dat klinkt vreemd na tijdverlies en het lossen, maar wie de finale zag, zag ook hoe hij zichzelf terug in de wedstrijd knokte. Eerst moest hij lossen toen Pogačar versnelde, daarna vond hij zijn eigen tempo terug en reed hij zich alsnog naar de tweede plaats van de dag. Dat is geen overwinning maar wel een signaal. De Belg lijkt steeds beter in zijn ritme te komen.
Opvallend was ook de mindere dag van Isaac Del Toro. De Mexicaan gold vooraf als een van de revelaties van deze Tour, maar moest dinsdag verrassend vroeg afhaken. Dat is misschien wel de hardste les van een grote ronde. Talent alleen is niet genoeg. Drie weken lang top zijn, is een heel ander verhaal.
De Tour heeft meer verhalen dan alleen het geel
Misschien is dat wel de conclusie na tien etappes. Natuurlijk lijkt de strijd om de eindzege steeds meer in het voordeel van Pogačar uit te vallen. Maar daarachter ligt de Tour nog volledig open.
De strijd om de tweede plaats is allesbehalve beslist. En eerlijk gezegd geldt dat ook voor de plekken daarachter. Vingegaard, Evenepoel, Lipowitz, Ayuso, Seixas, Del Toro en nog een aantal anderen lijken elkaar de komende anderhalve week nauwelijks iets cadeau te gaan doen. Daar liggen misschien wel de spannendste duels van deze Tour.
Woensdag krijgt het peloton weer een totaal andere opdracht. Na een loodzware nationale feestdag wacht opnieuw een rit die de sprinters met rood hebben omcirkeld. De klassementsmannen zullen vooral hopen op een rustige middag, terwijl Tim Merlier op jacht gaat naar een derde ritzege.
Dat zou zomaar kunnen lukken. Maar na wat Pogačar vandaag liet zien, mogen we een ding wel duidelijk stellen. In deze Tour is er momenteel maar één renner die zijn concurrenten echt het gevoel geeft dat ze voor de tweede plaats rijden.
